makis-pollatos1

Έχει μέλλον η δημοσιογραφία;

Μάκης Πολλάτος

Σε μια εποχή που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν καταντήσει ένας θεσμός που διαρκώς απαξιώνεται στη συνείδηση των πολιτών, που τα social media λειτουργούν και σαν πομπός αναπαραγωγής ειδήσεων και η δραματική μείωση της κυκλοφορίας εφημερίδων και περιοδικών δείχνει την όλο και μικρότερη επιρροή του Τύπου, της υποτιθέμενης 4ης εξουσίας, μοιραία τίθεται το ερώτημα: Έχει μέλλον η δημοσιογραφία;

Κι επιπλέον, χρειάζονται οι σύγχρονες κοινωνίες εφημερίδες και Μέσα Ενημέρωσης, ρεπορτάζ, δημοσιογράφους που πιστεύουν στην ερευνητική δημοσιογραφία και θέλουν να αποκαλύπτουν κρυμμένα μυστικά;

Είναι μόνο η οικονομική κρίση που ευθύνεται για τη διαρκή συρρίκνωση στις κυκλοφορίες των εφημερίδων ή έχουν ευθύνη και οι δημοσιογράφοι για τον τρόπο που λειτουργούν, για τα ρεπορτάζ που επιλέγουν και τον τρόπο που παρουσιάζουν τις ειδήσεις;

Το πιθανό τέλος του χαρτιού θα σηματοδοτήσει και το τέλος της δημοσιογραφίας ή μήπως το ρεπορτάζ θα συνεχιστεί με άλλους τρόπους και τη συνδρομή της τεχνολογίας; Πώς μπορούν να επιβιώσουν μεγάλοι δημοσιογραφικοί όμιλοι με την παλαιά δυσκίνητη δομή τους στα δεδομένα της εποχής των smart phones; Οι όλο και μειούμενες δαπάνες για διαφήμιση δεν θα οδηγήσουν σε μείωση των θέσεων εργασίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με παράλληλη κατακρήμνιση της αμοιβής και συνεπώς υποβάθμιση του δημοσιογραφικού προϊόντος; Πώς μπορεί να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος;

Έχουμε αναρωτηθεί γατί φαίνεται πιο εύκολο να επιτευχθεί η ανάκαμψη της οικονομίας παρά να επανέλθει η εμπιστοσύνη στα Μέσα Ενημέρωσης; Οι δημοσιογράφοι έχουμε σκεφτεί πώς μας βλέπουν οι πολίτες και γιατί η κοινή γνώμη μας γυρίζει την πλάτη; Γιατί άραγε το σύνθημα αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι είναι ελκυστικό σε πλατιές μάζες;

Ώρα για λίγη αυτοκριτική

Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τους δημοσιογράφους και τα Μέσα Ενημέρωσης, θεωρούν ότι η δημοσιογραφία δεν είναι χρήσιμη, δεν τους πειράζει αν δεν διαβάσουν τα νέα, δεν ενοχλούνται αν τα δελτία δεν μεταδοθούν, δεν υποφέρουν από στερητικό σύνδρομο αν δεν αγοράσουν εφημερίδα. Κάποιοι, ίσως να νιώθουν και απελευθερωμένοι.

Πώς αντιδρούν οι δημοσιογράφοι μπροστά στη μεγαλύτερη κρίση που βιώνει το επάγγελμα –όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς- τα τελευταία 30 χρόνια;

Στρέφονται στο ρεπορτάζ; Προσπαθούν να κάνουν πιο ελκυστικά τα κείμενά τους; Στύβουν το μυαλό τους για να βρουν νέους τρόπους να προσεγγίσουν τα κοινά τους; Μπαίνουν στη λογική να ξαμοληθούν για αποκαλύψεις και νέες ιστορίες; Κι επιπλέον: Αντιδρούν όταν οι πολιτικοί τους κατηγορούν για fake news; Πώς προστατεύουν το προϊόν και την υστεροφημία τους απέναντι στις κατηγορίες περί διαπλοκής από πολιτικούς ή τον κάθε καφενόβιο που ρίχνει στους δημοσιογράφους το ανάθεμα για ό,τι κακό συμβαίνει;

Σε μεγάλο βαθμό, ας το παραδεχτούμε, οι δημοσιογράφοι μοιάζουν να κοιτάζουν το είδωλό τους στον καθρέπτη. Από την επιλογή τους να κλειστούν στα γραφεία αντί να ανοιχτούν στην κοινωνία αναζητώντας καλά κι ενδιαφέροντα θέματα.

Ξεχνούν τον βασικό κανόνα: Ποτέ, κανείς δεν είπε ότι η δημοσιογραφία είναι εύκολη δουλειά.

Κυρίως όμως: Αν οι δημοσιογράφοι θεωρούν ότι είναι εργαζόμενοι β’ διαλογής, ότι δεν έχουν ζωή, ότι σε όλες τις άλλες δουλειές περνούν καλύτερα ενώ οι ίδιοι είναι κλεισμένοι ολημερίς σε ένα γραφείο, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι στην περίπτωση που κάτι τέτοιο ισχύει αυτό ερμηνεύει και την αποτυχία της δημοσιογραφίας να συγκινήσει. Αν οι ρεπόρτερς ζουν σε ένα δικό τους Τρούμαν Σόου, τότε πώς να καταλάβουν τι γίνεται έξω από το αποστειρωμένο περιβάλλον των γραφείων τους, έξω από τα υπουργικά γραφεία, έξω από το καφενείο της Βουλής και μακριά από τις πολυτελείς αίθουσες των ξενοδοχείων;

Λυπάμαι, αλλά το ρεπορτάζ πιο πιθανό είναι να το βρεις σε κάποιο hot spot παρά στο φόρουμ των Δελφών. Διότι πολλές φορές οι δημοσιογράφοι βλέπουν τη δουλειά τους σαν βατήρα για να μετακινηθούν στον πολιτικό στίβο, πιθανόν για λόγους επαγγελματικής αποκατάστασης. Κι αυτό μάλλον δεν βοηθά στην προσπάθεια να αντιληφθεί η κοινή γνώμη τον δημοσιογράφο σαν σταυροφόρο της αλήθειας και της δικαιοσύνης, αφού ο πολιτευτής απογυμνώνεται σαν αγωνιστής της αριστεράς και της δεξιάς του τσέπης.

Καλά μας τα πες φίλε μου, θα σκεφτείς, όμως τι να κάνουμε;

Αν είσαι δημοσιογράφος μπορείς να σταματήσεις την αυτοπαρατήρηση. Πρέπει να καταλάβεις ότι οι δημοσιογράφοι δεν είναι μέρος του προβλήματος απλώς και μόνο γιατί οι εκδοτικές επιχειρήσεις τους έπαιρναν δάνεια, ή επειδή δεν έκαναν κάτι για να σταματήσουν τον κατήφορο που μας οδήγησε στην κρίση. Όχι μόνο επειδή παγκοσμίως δεν υπάρχουν επιχειρήσεις που να μπορούν να λειτουργήσουν ή να μεγαλώσουν χωρίς επενδυτικά κεφάλαια, χωρίς πρόσβαση στον δανεισμό, ιδίως στη σημερινή εποχή.

Πριν την κρίση, δυστυχώς, ακόμη κι αν έγραφες ότι έρχεται το τέλος, όσο κι αν προειδοποιούσες, ό,τι κι αν έλεγες, δεν ήσουν παρά ένας γραφικός σπασίκλας που προσπαθούσε να χαλάσει το πάρτι. Ρεπορτάζ με προειδοποιήσεις, αποκαλύψεις γα σκάνδαλα υπήρξαν πολλές πριν το 2009,όσο κι αν κάποιοι βολεύονται να μιλάνε για την κρατικοδίαιτη δημοσιογραφία.

Αποκαλύψεις για μίζες στα εξοπλιστικά, για παράνομες προσλήψεις, για διασπάθιση δημοσίου χρήματος, για τακτοποιήσεις ημετέρων, ο Τύπος προσπάθησε να κάνει τη δουλειά του με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε.

Είναι δύσκολο να πείσεις τον γείτονά σου, τον απογοητευμένο αναγνώστη σου και τελικά την κοινή γνώμη ότι κάνεις τη δουλειά σου με ευσυνειδησία. Όχι επειδή είσαι έγκριτος, πιο έξυπνος και διαφορετικός από τον μέσο πολίτη. Αλλά γιατί αυτό είναι το δικό σου μεράκι, να αποκαλύπτεις, να ενημερώνεις, να ξετρυπώνεις την αλήθεια, να βοηθάς τον αδύναμο, να αδιαφορείς για απειλές και εκβιασμούς από τους ισχυρούς της πολιτικής ή της οικονομίας, αυτούς που νομίζουν ότι είναι ανεξέλεγκτοι. Οι δημοσιογράφοι ευθύνονται για την αποκάλυψη δεκάδων ή και εκατοντάδων σκανδάλων που οι κρατικές υπηρεσίες δεν μπόρεσαν να ανιχνεύσουν, υποθέσεων που οι ισχυροί δεν κατάφεραν να αποσιωπήσουν και να κουκουλώσουν.

Οι δημοσιογράφοι δεν είναι τσακάλια, ούτε πόρνες.

Όπως λένε και στη Βρετανία, οι δημοσιογράφοι πρέπει να λειτουργούν σαν ένα είδος public watchdog.

Να πείσουν όσους έχουν σταματήσει να βλέπουν δελτία ειδήσεων επειδή θεωρούν ότι υπάρχει προπαγάνδα ότι αξίζει να συμμετέχουν.

Να θυμηθούν ότι σήμερα δεν είναι είδηση αν ένας μεγιστάνας πίνει σαμπάνιες καπνίζοντας πούρα στη Μύκονο. Είναι όμως είδηση αν ένας υπουργός έχει πάρει δάνειο από κρατική τράπεζα και κάνει διακοπές με το σκάφος στη Μύκονο καπνίζοντας πούρα σαν να ναι ολιγάρχης ενώ παριστάνει τον αριστερό επειδή μοιράζει επιδόματα των 100 ευρώ στους Έλληνες που με την πολιτική του φτωχοποίησε.

Δεν χωράνε αυταπάτες. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι καλύτεροι από τους υπόλοιπους. Αν το καταλάβουν, έχουν πιθανότητες να επουλώσουν τις πληγές. Πρέπει να αναζητούν θέματα που απασχολούν τους πολίτες. Όσο κι αν πολλοί θέλουν να κάνουν τα ρεπορτάζ… advertorials, δηλαδή πληρωμένα κομμάτια από διαφημιζόμενους που θέλουν γκρίζα διαφήμιση σε στυλ ρεπορτάζ παρά μια ξεκάθαρη ρεκλάμα για τα προϊόντα τους.

Όσο κι αν όλοι οι ισχυροί, από τον Τραμπ και τον Ιταλό Σαλβίνι,από τον Τσίπρα μέχρι τον Μαδούρο, όλοι βρίζουν τους δημοσιογράφους. Όλοι τους στοχοποιούν τα ΜΜΕ για ό,τι κακό θεωρώντας ότι οι δημοσιογράφοι είναι εύκολος και βολικός στόχος.

Η δημοσιογραφία έχει να κάνει με την φωνή των άλλων, με την κατανόηση των προβλημάτων, με την ενσυναίσθηση. Οι καλύτερες ιστορίες έρχονται από εκεί που ζουν οι άλλοι, έξω από το δικό μας βασίλειο.

Καλό θα ήταν να μην ξεχνούν οι δημοσιογράφοι ποιους θέλουν να προστατεύουν: Τους αναγνώστες, τους αδυνάτους, τους ανέργους, τους γέροντες ή κάποιους άλλους;

Να δώσουν ρόλο στους αναγνώστες, να αντιληφθούν ότι πρόσβαση στην αλήθεια δεν έχουν μόνο οι δημοσιογράφοι, ιδίως στην εποχή των social media και να ξανακάνουν τη δημοσιογραφία κοινωφελή υπηρεσία, όχι με την έννοια του λειτουργήματος, αλλά με την έννοια του κοινού καλού.

ΣΧΟΛΙΑ (19)

Φανατισμός είπατε?

Ο φανατισμός και η προπαγάνδα είναι απαραίτητα για να αντιροπήσουν την κομματικο-κυβερνητική προπαγάνδα στις σημερινές "δημοκρατίες", με απαραίτητο όρο ότι όλες οι πλευρές ορκίζονται στην αλήθεια της θέσης τους. (Ακούστε κάτι από ένα διαβασμένο και κοσμο-γυρισμένο ... που λέει την αλήθεια πάντα).

Darko

Κοίταξε αγαπητέ φίλε. Μονολεκτικά, η απάντησή στην απορία σου είναι "Όχι". Όμως από την άλλη, μπαίνει από την βασιλική οδό, ένα μεγάλο "Ναι". Δεν είμαστε Ρομπέν των Δασών. Ούτε (για ένα ορισμένο είδος μιλάω που δεν πρόκειται να βγάλει ποτέ λεφτά από αυτό το άχαρο επάγγελμα) αλήτες και ρουφιάνοι. Κάνουμε με αιματηρή συνέπεια τη δουλειά μας, γνωρίζοντας ότι γράφονται όλα τα πράγματα άμα δεν θέλεις να ατιμάζεις το όνομα που πήρες από τον πατέρα σου. Υπάρχουν αρχές. Τόσο απλά. Όμως, άμα θέλεις να κάνεις την αυτοκριτική σου, κοίτα λίγο το επίπεδο των σχολίων που ακολουθεί την αρθρογραφία. Πολλές φορές, ήθελα να σχολιάσω ρεπορτάζ και γνώμες εδώ μέσα. Αλλά, όταν έβλεπα το επίπεδο των αναγνωστών που επιμελώς έχετε καλλιεργήσει, γιατί αυτό το φανατισμένο κοινό στην τελική είναι ένα δυναμικό κοινό, έλεγα "άστο καλύτερα"... Μεγάλη κουβέντα άνοιξες και καλώς. Δεν προτείνω να αγαπήσουμε ξαφνικά του Δημοσιογράφους. Άλλωστε τώρα με το διαδίκτυο, καθένας μπορεί να βρει πολύ πιο ενδιαφέρουσες διατυπώσεις. Η Δημοσιογραφία, λέω, χρειάζεται και αυτή, την επιείκεια της αναλυτικής σκέψης.

CR

Η δημοσιογραφία απαξιώνεται από τους πολίτες γιατί δεν είναι δημοσιογραφία αλλά προπαγάνδα, fake news, click-bait, παραπληροφόρηση και απόκρυψη ειδήσεων (που κάποιοι τις πήραν στο μαξιλαρι τους).

Και...

...ιδιαίτερα όταν ο συγκεκριμένος είναι ο αρχιερέας της λαϊκίστικης, φθηνής και απροκάλυπτα προπαγανδιστικής δημοσιογραφίας. Νοσεί πολύ η 4η εξουσία διότι δεν εξυπηρετεί πλέον την ενημέρωση αλλά τον εκάστοτε ιδιοκτήτη, τα συμφέροντά του, τις οικονομικοιδεολογικές του επιδιώξεις και τη ¨δολοφονία ¨ των αντιπάλων. Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν κάποιοι με αξιοπρέπεια.

Ε.Π

Ο τύπος δεν είναι για επιρροή, αλλά για ενημέρωση. Οταν βρίσκουμε λοιπόν κάποιον που θεωρούμε μορφωμένο, ενημερωμένο κ μη πουλημένο, να λέει τη γνώμη του άφοβα-τύπου Μπογδάνος- ναι, έχει μέλλον. Αλλά όταν διαβάζω ανορθόγραφες στήλες, χωρίς άρθρα, γραμμένες στο πόδι, με σαφή την πολιτική θέση του συντάκτη του κ βλέμμα σε πολιτική καριέρα, όχι. Ξεσκαρτάρετε το συνάφι σας, μην επιτρέπετε στον καθένα να αρθρογραφεί εξοργίζοντας τους αναγνώστες σας , τύπου Λευτέρη Βαρουξή σήμερα που κατάφερε το αντίθετο απ ότι ήθελε. Επίσης, προσγειωθείτε κ κουλάρετε με την αφ υψηλού κριτική σε άλλα επαγγέλματα. Δεν είστε τοτέμ

Σκαι

.......η απαντηση!

μακιςςς

θα σας απαντήσω χωρίς φόβο και πάθος. Νομίζω ότι πρέπει να αποστασιοποιηθείτε περισσότερο από το πρόβλημα που σας αφορά προσωπικά και να το δείτε ακόμα πιο ψυχρά. Εγώ προσωπικά νομίζω ότι η δημοσιογραφία ΕΧΕΙ νόημα. Αλλά όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα, χρειάζεται κάποιες δομικές αλλαγές και νοητικές μετατοπίσεις. Και εκεί είναι το πρόβλημα γιατί οι άνθρωποι σπάνια αλλάζουν και πολύ δύσκολα. Οι Έλληνες έχουμε ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα με τις αλλαγές. Γι αυτό να μην κατηγορείτε τους άλλους αλλά μόνον τον εαυτό σας εάν δεν θέλετε να αλλάξετε. Ποιες είναι οι αλλαγές; Πρέπει να δημιουργήσετε διεθνή στάνταρ ποιότητας και αντικειμενικότητας ή να προσυπογράψετε σε υπάρχοντα στάνταρ. Αυτά τα στάνταρ πρέπει να υπακούουν στην επιστημονική μέθοδο και άρα να είναι αξιόπιστα στα μάτια αυτών που καταλαβαίνουν τι σημαίνει επιστημονική μέθοδος. Αυτά τα στάνταρ με τις τζίφρες πρέπει να τα βάζετε φάτσα κάρτα σε όλες τις δουλειές σας. Πρεπει να αλλάξετε μοτίβο και αντί για μεγάλες δομές ΜΜΕ πρέπει να εργάζεστε σε μικρότερα κατανεμημένα συμβόλαια, για μικρότερους ή μεγαλύτερους πελάτες κατανεμημένους στο διαδίκτυο. Με τη τζίφρα των διεθνών στάνταρ στην προμετωπίδα. Ακόμα και έτσι θα υπάρξουν πολλοί που θα αμφισβητήσουν ακόμα και τα διεθνή στάνταρ, αλλά σιγά σιγά θα αποκτήσετε μεγάλη δεξαμενή πιστών αναγνωστών γιατί απλούστατα δεν είναι όλοι ψεκασμένοι. Αν θέλετε να επιτύχετε αυτό που λέτε, αντί να γκρινιάζετε, μόλις σας είπα τη λύση.

Η ελπίδα πεθαίνει......

Ερώτηση που τις κάνουν αι μωρέ Παρθένες. Αρκετα έχουν ταλαιπωρήσει τους πολίτες, αρκετά έχουν υποστεί τις προπαγάνδες των κομμάτων της Βουλής, αρκετά έχουν διαφθείρει τον λαό. Τον έχουν παραπληροφόρηση αρκετές φορές προς ίδιον όφελος, γενικά υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα τους. Τώρα όμως ηρθε η ώρα να πληρώσουν τα αδικήματα και τις κακοδαιμονίες από το παρελθόν ,ειδικά τώρα με το ίντερνετ νομίζω θα εξαλειφθούν πολλές αρρώστιες .Θα είναι το τέλος της παντοκρατορίας τους και κακοδεμονιας τους .Δεν θα μπορούν πλέον να επηρεάζουν τόσο πολύ τις μάζες. Μέχρι τώρα ήτανε η πληρωμένοι εγκληματίες κατά τής δημοκρατίας, την οποία ευτελήσαν επι τόσα χρόνια. Με την βοήθεια τους ,έχουμε σήμερα ένα από τα χειρότερα φασιστικά δημιουργήματα του ανθρώπου όπως είναι ο πελατειακός φασισμός, τον οποίον αποφεύγουν να αναφέρουν όπως ο διάολο το λιβάνι. Αποφεύγουν να αναφέρουν τη δικτατορία του κοινοβουλίου, έχουν γίνει κομματόσκυλα όλοι τους και σπάνια να βρεις κάποιον που να μην ανήκει σε κάποιο κομματικη συμμορία. Το φταίξιμο το έχει πάντα, το άλλο κόμμα και το δικό τους κόμμα είναι ακέραιο Δεν κάνει αδικίες και χρησιμοποιούν κατά κόρον την προπαγάνδα Δεξιός αριστερός . Αλλά πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα .Ευτυχώς έχουμε και τις ελάχιστες εξαιρέσεις όπως είναι το Θέμα και ο αείμνηστος Θέμος και το επιτελείο τους. Γενικά υπάρχει μια τάση καλυτέρευσης σε όλα τα επίπεδα λόγω της τεχνολογίας ,του διαδικτύου και της νοοτροπίας των ανθρώπων η οποία αλλάζει σιγά-σιγά προς το καλύτερο. Βέβαια παραμένει το μεγάλο μας Εθνικό κουσούρι η παράνοια του στρατόυ κατοχής και των πληρωμένων ψηφοφόρων, θα μας ταλαιπωρεί και θα μας εξοντώνει για πολλά χρόνια ακόμα όπως φαίνεται ,εφόσον πάνω από το μισό τοις εκατό του πληθυσμού έχει εισοδήματα από το πουθενά, από τον προϋπολογισμό του Κράτους των οποίων ενισχύουν οι πολιτες από τον ιδιωτικό τομέα. Ας οψόμεθα για τα καλύτερα.

Σας παρακαλω πολυ,,,Αδειαστε μας τη γωνιά.Αντε μπραβο.

Η δημοσιογραφια μια χαρα μελλον θα εχει.Για τους δημοσιογραφους δε ξερω. Συνθετη λεξη.Μονο που ο δημοσιογραφος πια δε γραφει!Μετατρεπεται σε παρουσιαστη σε τηλεπερσονα και παει λεγοντας.Ο δημοσιογραφος οφειλει να ξαναθυμηθει τη πενα του!Να γυρισει στην εφημεριδα.Και να αφησει το πεδιο της τηλεορασης για ηθοποιούς και ψυχαγωγια.Απο το πρωι μεχρι το βραδυ ολο δημοσιογραφικες εκπομπες και ειδησεις!Ελεος πια!Τοση αντικειμενική πληροφορηση ,δε ξερω που να τη βαλω!

κοινος νους

αλητες ρουφιανοι,δημοσιοκαφροι

Τσαν

Εσείς οι δημοσιογράφοι, ξέρετε πολύ καλά τι πρέπει να κάνετε για να σας εμπιστεύεται ο κόσμος. Να είσαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί. Αν υπάρξει ένα μέσο που να στηρίζεται στην αντικειμενικότητα και που να μην είναι δεμένο με τα κόμματα και τα επιχειρηματικά συμφέροντα, η επιτυχία στο κοινό είναι δεδομένη. Αλλά και σεις ξέρετε πως σε μία χούντα όπως η σημερινή, δεν υπάρχει περίπτωση να στηθεί ένα τέτοιο μέσο και ούτε είστε σε θέση να το προστατεύσετε από την ίδια την συντεχνία σας. Οπότε καλό ψόφο στα ΜΜΕ...

Πειραιώτης μαουνιέρης.

εσύ δε θέλεις αντικειμενικότητα,αλλά να ακούς αυτά που σ´αρέσουν.Αμα δε στα λέει,τότε είναι πουλημένος. Δεν υπήρχαν κάποιοι δημοσιογράφοι που σας έκεγαν πριν απο το 15 ότι οι συριζαίοι είναι άχρηστοι;Υπήρχαν.Αλλά εσείς ψηφίσατε τον τσίμπλα για να σας καταργήσει τον ενφια και να σας χαρίσει τα χρέη. Πάρτε το μπούλο τώρα...

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία