pagadakis_dimitris_color

Δημήτρης Παγαδάκης

Εγκληματική ενέργεια ή εγκληματική αμέλεια; Στο Λίβανο δεν έχουν διαφορά - Η θανατηφόρα έκρηξη της Τρίτης είναι μια ακόμη συμφορά ανάμεσα στον μακρύ κατάλογο τραγωδιών που πλήττουν τον λαό μιας μικρής χρεοκοπημένης χώρας, που παράγει ελάχιστα προϊόντα

Οι αυταπάτες τροφοδοτούν ατελέσφορες ελπίδες. Ισχύει για ψεκασμένους, ανορθολογιστές, απελπισμένους. Απαντάται όμως και σε όσους πολιτεύονται χαοτικά. Ο Γιώργος Παπανδρέου, εν συντομία ΓΑΠ, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. 

15

Η αξιοπρέπεια είναι μια δύσκολη υπόθεση. Η δημόσια λογοδοσία ακόμη δυσκολότερη. Το “κουκούλωμα”, όμως, μέσω της υποκριτικής ανάληψης ευθύνης είναι απλώς υποπαράγραφος
του θράσους.

Το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα δημαγωγικό σκουπίδι. Ένας προκλητικός, βάναυσος και κακόγουστος λιθοβολισμός συλλήβδην των δημοσιογράφων. Μια διάχυση στη κοινωνία ενός μοχθηρού μύκητα που αναδύεται από τη χωματερή της διανοητικής πενίας, της πολιτικής καθήλωσης και της εσωτερικής αστάθειας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

2

Διορθωτικές κινήσεις προανήγγειλε ο πρωθυπουργός. Προφανώς στο κυβερνητικό σχήμα. Τίποτε το πρωτότυπο ή το καινοφανές. Είναι μέρος της διαχειριστικής ρουτίνας που ανέκαθεν αποκαλούνταν ανασχηματισμός. Περιορισμένος, δομικός, κομβικός ή σαρωτικός, εννοιολογικά και λειτουργικά υπενθυμίζει ότι υπουργοί και υφυπουργοί, δεν έχουν πιάσει μόνιμο κυβερνητικοί στασίδι. Κανενός δεν είναι ιδιοκτησία το υπουργικό χαρτοφυλάκιο. Άπαντες είναι διαρκώς κρινόμενοι και υπό έλεγχο διαφάνειας και λογοδοσίας.

Όσο αναλύει κανείς τη φιλοσοφία πίσω από ένα διαφημιστικό  σποτ τόσο χάνεται το μήνυμα του. Κι όσο το ψάχνει, το εξετάζει και το σκαλίζει τόσο πιο αμφίσημο αυτό εκπέμπεται. Πολύ κουβέντα έγινε για το λιτό, αν  όχι αρπακολατζίδικο, σποτ της καμπάνιας  του ελληνικού τουρισμού. Τσάμπα ο κόπος. Γιατί περί ορέξεως κολοκυθόπιτα . Όπως και ουδείς λόγος μεταξύ σαφούς και  διφορούμενου γούστου.

Πρωτοσέλιδο, εξάστηλο, μικροσκοπικά μαύρα γράμματα σε λευκό φόντο. Τίποτε άλλο. Ούτε χρωματιστές φωτογραφίες, ούτε δυναμικοί τίτλοι, ούτε περίτεχνα γραφικά. Μόνο μια απέριττη υπενθύμιση μέσω μιας ταπεινής νεκρολογίας χιλίων ονομάτων. Ένα μικρό κλάσμα μιας ανυπολόγιστης απώλειας 100.000 ανθρώπων από το κορονοϊό στις ΗΠΑ.

Στην ντόπια αριστερή παράδοση και πρακτική κυριαρχούσε για χρόνια η δογματική θεώρηση της επιχειρηματικότητας ως έννοιας ξένης και εχθρικής με τη δική της ανάλυση περί κοινωνικής δικαιοσύνης. Η επιχειρηματικότητα ήταν ταυτισμένη με την εκβιαστική επιδίωξη αποκλειστικά του ατομικού καπιταλιστικού, άρα δαιμονοποιημένου, κέρδους. 

2

“Η ζωή είναι μια μακρόχρονη προετοιμασία για κάτι που ποτέ δεν συμβαίνει” έγραφε ο Νομπελίστας Ιρλανδός ποιητής Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς. Ας το πάρουμε, λοιπόν, απόφαση. Η ανθρωπότητα βιώνει μια εντελώς νέα εμπειρία. Σφοδρή και εκτεταμένη που, αν  μέχρι χθες αποτελούσε αποκύημα της φαντασίας μετά-αποκαλυπτικών ταινιών, σήμερα υλοποιεί μια αινιγματικά ζοφερή κατάσταση. 

1

Καμία αντίρρηση. Όλοι συμφωνούν ότι προέχει η προστασία της δημόσιας υγείας, Αλλά κανείς δεν φαντάζεται ότι από εδώ και μπρος θα ζήσει μέσα, από και στο διαδίκτυο, το σμαρτφόν, τη τηλεόραση.

5

«Η υψηλότερη μορφή της άνοιξης που ξέρω: μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα» γράφει ο Γ. Σεφέρης. Κάπου οι λέξεις του συναντούν το « Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο» του Ν. Καρούζου.

1

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. «Ο άνθρωπος είναι ον φύσει κοινωνικό και πολιτικό» έγραφε στα «Πολιτικά» του ο Αριστοτέλης.

2

Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Είναι το πρώτο σκληρό μάθημα που διδάσκεται κανείς όταν συνειδητοποιήσει πώς «δουλεύει» ο κόσμος. Έφτασε, όμως, απρόσμενα η ώρα να μάθει πόσο πιο άδικη γίνεται η ζωή μόλις διαπιστώσει ότι ο κόσμος που γνώριζε εδώ και 70 χρόνια δεν είναι πια ο ίδιος.

1

Το να είσαι μέσα στον κόσμο, τι ενόχληση! Το να μην είσαι, τι δράμα!, έλεγε  ο Σάρλ Μωρίς Ταλεϊράν-Περιγκόρ. Ο καταχωρισμένος εγχωρίως ως Ταλεϋράνδος, πολιτικός , διπλωμάτης αλλά και επίσκοπος , είχε την αριστοκρατική άνεση να κάνει οξυδερκείς παρατηρήσεις που αφορούσαν τον εαυτό του. Επειδή όμως ο κυνισμός του πήγαινε αγκαζέ με τη καταστολή, όποτε χρειαζόταν έδινε εντολή στη δεύτερη να μαντρώσει με τη βία το πόπολο. Τέτοιες βέβαια πρακτικές φαντάζουν παρωχημένες σήμερα. Ή, μήπως, όχι;

5