Νίκος Μελέτης

Η πραγματικά χαροκαμένη μάνα των Τεμπών, εναλλάσσοντας με ευκολία ρόλους, από Πασιονάρια του ξυλόλιου και των άλλων θεωριών συνωμοσίας μέχρι του Αρχαγγέλου κάθαρσης και της δικαιοσύνης και τώρα στον ρόλο του προφήτη της Γης της Επαγγελίας, τελικά μάλλον χάρη κάνει στο ίδιο το σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει.

Η Μ. Καρυστιανού, μέσα από αυτή την πορεία, αποκαθηλώνεται η ίδια. Πλέον οι διάφοροι «πραγματογνώμονες και εμπειρογνώμονες» του σωρού και αυτή ακόμη ίσως η γερόντισσα που την εμπνέει και είναι η μεσολαβήτρια της με τα υπερκόσμια, δεν μπορούν να κάνουν θαύματα. Η Μαρία Καρυστιανού πλέον δεν κρίνεται πλέον μόνο ως η τραγική μητέρα της νέας κοπέλας που έχασε τη ζωή της στα Τέμπη. Επιλέγει να μπει σε άλλη πίστα, όπου εκεί δεν υπάρχει ανοχή ούτε κάποια ασπίδα λόγω της προσωπικής της τραγωδίας.

Η κυρία Καρυστιανού δηλώνει τα πάντα: και αριστερή και δεξιά και προοδευτική και συντηρητική, και με τους δε και με τους μεν και με τους εκεί και με τους από δω. Θέλει να κερδίσει, όπως λέει, κινούμενη με ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με την πολιτική. Και λίγο πολύ ούτε χρειάζεται και κάποιο πρόγραμμα ,θέσεις ,αρκεί το συναίσθημα και το σύνθημα να «διαλύσουμε το διεφθαρμένο σύστημα».. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να πείσει με αυτό το επιχείρημα ότι όλα θα πάνε καλύτερα στο εξής με αυτή τη συνταγή. Καθως το μόνο σίγουρο είναι ότι η χώρα δεν εχει ανάγκη ούτε θα σωθεί από το συναίσθημα και από κάποιους θαυμαστές της Μ.Καρυστιανου.

Ακόμα και το σύνθημα που έχει κάνει σημαία η κυρία Καρυστιανού για την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών δείχνει πως προφανώς δεν έχει ενημερωθεί καν για το τι προβλέπει το Σύνταγμα…

Είναι προφανές ότι ψαρεύει και αυτή στα θολά νερά,όπως εκαναν κάποιοι πριν από αυτήν στην Πάνω και Κατω Πλατεία, ελπίζοντας ότι κάτι με το συναίσθημα, κάτι με τη γενική αποσύνθεση του πολιτικού σκηνικού, ειδικά στον χώρο της αντιπολίτευσης, και σε μια φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή, στην επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών, θα μπορέσει να μπει καβάλα στο κύμα, όπου κι αν πηγαίνει αυτό...

Για την ίδια ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα είναι από τους ίδιους ανθρώπους που εμπνεύστηκαν από το κουράγιο της: τους άλλους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών. Και αυτοί θέλουν να αποδοθεί δικαιοσύνη, να πληρώσουν οι υπεύθυνοι για τον θάνατο των παιδιών τους. Δεν ήθελαν όμως αυτή η τραγωδία, ο δικός τους αγώνας, να γίνει πλατφόρμα για τις προσωπικές φιλοδοξίες του οποιουδήποτε.

Όμως η κυρία Καρυστιανού πέτυχε κάτι ακόμη: να αποκαλύψει πόσο επιπόλαιη, αφελής και ανερμάτιστη είναι η αντιπολίτευση, η οποία την εποχή του ξυλόλιου έσπευσε να την αγκαλιάσει και να υιοθετήσει τις θεωρίες της, να τη μετατρέψει σε σύμβολο της αντικυβερνητικής καμπάνιας της, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορέσει να σφετερισθεί την «αύρα» της και να κερδίσει ψήφους που δεν κερδίζει με την αντιπολιτευτική της τακτική και το πρόγραμμά της.

Η κυρία Καρυστιανού τους εκμεταλλεύτηκε και τώρα τους οδηγεί σε υπαρξιακή ανυποληψία. Μια αντιπολίτευση που πιάστηκε τόσο κορόιδο από ένα πρόσωπο, προφανώς δεν είναι ικανή να χειριστεί πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις που αφορούν τη χώρα.
Και οι πρώτες μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν ότι δεν είναι μόνο οι «ψεκασμένοι» και η αντισυστημική ψήφος που κατευθύνονται προς την κυρία Καρυστιανού, αλλά και παραδοσιακοί ψηφοφόροι των κομμάτων της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, που θέλουν να αποδοκιμάσουν έτσι τα κόμματα τους και τις ηγεσίες τους.

Αν για τα κόμματα της Αριστεράς αυτή είναι μια φυσική εξέλιξη, καθώς μετά το τραγικό πείραμα της κυβερνώσας Αριστεράς επιστρέφουν στα ποσοστά που πάντα είχαν πριν καβαλήσουν στο άρμα του λαϊκισμού και στις πλάτες των ΑΝΕΛ, για το ΠΑΣΟΚ η κατάσταση αυτή θέτει υπαρξιακά αδιέξοδα.

Το πιο διασκεδαστικό επεισόδιο, βεβαίως, θα είναι με την Πλεύση Ελευθερίας, καθώς η σύγκρουση των δύο κυριών που κυριάρχησαν στο μέτωπο του ξυλόλιου και τώρα βρίσκονται απέναντι, με την κυρία Κωνσταντοπούλου, κινδυνεύει να χάσει την ορμή της από ένα νέο «κόμμα των Τεμπών», θα είναι σφοδρή.

Από μία άποψη, πάντως, δεν ήταν και τόσο αρνητική μέχρι τώρα η συμβολή της Μ. Καρυστιανού, καθώς δείχνει πόσο αναλώσιμα είναι κάθε φορά τα κόμματα και οι προσωπικότητες που θεωρούν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν την υποτιθέμενη αντισυστημική ψήφο. Μπαίνοντας, και μάλιστα με αξιώσεις, στην κεντρική πολιτική σκηνή,το πιθανότερο πολύ σύντομα θα ξυπνήσει και το αίσθημα επιβίωσης και αυτοσυντήρησης και αυτών ακόμη των αντισυστημικών ψηφοφόρων και θα ξεσκεπασθεί μπροστά τους. Πάντως έδειξε ότι κανείς δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος και ότι στην κοινωνία υπάρχουν δυνάμεις που είναι έτοιμες να αφυπνιστούν και να κινητοποιηθούν.

Και ίσως αυτό κάνει την αντιπολίτευση να ξυπνήσει και να ωριμάσει, και την κυβέρνηση να είναι λιγότερο αλαζονική. Και αυτή τελικά μπορεί να είναι η μεγαλύτερη (και ίσως η μοναδική) συμβολή της Μ.Καρυστιανού ως πολιτικού…