vgontzas_antonis

Κατέρρευσαν οι ιδεολογίες;

Αντώνης Ν. Βγόντζας

Παλιότερα τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Αυτοχαρακτηριζόσουν «Δεξιός». Και, περίπου, ήξερες τι ήσουν. Και έτσι σε ήξεραν οι άλλοι, στο περίπου. Με άνεση διεκδικούσες τον όρο «προοδευτικός» ή «κεντροαριστερός». Και με αυτόν τον επιθετικό προσδιορισμό γινόσουν αποδεκτός στις παρέες σου και στον κοινωνικό σου περίγυρο. Βροντοφωνούσες (ή σιωπούσες, κάτω από ειδικές περιστάσεις, συνομολογώντας, όμως, το πολιτικό σου πιστεύω) ότι είσαι «αριστερός». Ή και «μαρξιστής»! Ή και «κομμουνιστής»!

Αν ρωτήσεις, σήμερα πια, έναν συμπολίτη μας, τι σημαίνει να είσαι «δεξιός», μπορείς να ακούσεις διάφορες απαντήσεις. Θα σπεύσει να σου πει ότι είναι «πατριώτης». Χωρίς βέβαια να παύσει να υποστηρίζει ξενοφοβικές ιδέες. Οχι ότι είναι «ρατσιστής». Ούτε «πατριδοκάπηλος». Πιθανότατα «νοικοκυραίος». Κατά κανόνα, υπέρ της αγοράς. Μπορεί να σου αρνηθεί ότι είναι «καπιταλιστής», αλλά προφανώς θα δέχεται όλους τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Τα τελευταία χρόνια, μάλλον τις τελευταίες δεκαετίες, φλερτάρει άγρια με τον νεοφιλελευθερισμό. Είναι υπέρ των επενδύσεων, γιατί δημιουργούν «δουλειές». Και δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα η διαρκώς δ ευρυνόμενη εισοδηματική ανισότητα. Κραυγάζει και αυτός κατά του Κράτους.Τίποτα, όμως, δεν τον εμποδίζει στο να επιδοκιμάσει ή να ανεχθεί ακόμα και την επέκταση του κράτους. Αποδέχεται φραστικά τις μεγάλες κατακτήσεις του κοινωνικού κράτους. Εργάζεται, όμως, συστηματικά για την υπονόμευσή του. Δέχεται τα πιο πολλά ανθρώπινα δικαιώματα. Στις κρίσιμες, όμως, ιστορικές και πολιτικές φάσεις δεν τα υπερασπίζεται με πάθος. Και, πολλές φορές, υπεραμύνεται της συρρίκνωσής τους στην εφαρμογή και στην πράξη.

Αν ρωτήσεις κάποιον, τι σημαίνει να είσαι «προοδευτικός» και, περίπου, «κεντροαριστερός», πάλι θα χρειαστείς αρκετό καιρό. Για να ακούσεις πολύ περισσότερες απαντήσεις. Σίγουρα, θα διαδηλώσει τον «πατριωτικό» πολιτικό χαρακτήρα του. Αλλωστε σε αυτό το πεδίο, τα κόμματα που εξέφρασαν τον προοδευτικό χώρο, πρέπει να έχουν τις πιο πολλές περγαμηνές. Μετά θα σπεύσει να αναφερθεί στο κοινωνικό κράτος. Στην Παιδεία. Στην Υγεία. Στο περιβάλλον. Σε όλους αυτούς τους τομείς, θα σπεύσει ο προοδευτικός και κεντροαριστερός να αναφερθεί στις μεγάλες κατακτήσεις του κοινωνικού Κράτους, στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Οχι μόνο στην έκταση και εφαρμογή του κοινωνικού κράτους. Χωρίς να αγνοεί πια, όλα τα ενδεχόμενα παρατράγουδα. Σίγουρα θα επικαλεστεί ότι και οι άλλοι πολιτικοί χώροι προσχώρησαν στη ριζοσπαστική δική του αντίληψη περί κοινωνικού κράτους. Χωρίς να υπαινίσσεται ότι η «νεοφιλελεύθερη» (και πιο κυρίαρχη σήμερα) πλευρά της «Δεξιάς» υπονομεύει το κοινωνικό κράτος που οικοδόμησε η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Σήμερα ο «προοδευτικός» χώρος και η «Κεντροαριστερά», στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, βρίσκεται σε δύσκολους ατραπούς. Επιχείρησε να διευρυνθεί και προς τη «Δεξιά» και προς την «Αριστερά». Σε μια προσπάθεια πολιτικού ρεαλισμού. Ετσι νόμισε. Δεν ηγεμονεύει στην Ευρώπη. Και, κάτω από ειδικές συνθήκες και συγκεκριμένα τραγικά σφάλματα, σπρώχτηκε στο πολιτικό περιθώριο. Ελπίζουμε προσωρινά.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Τι σημαίνει να είσαι «αριστερός»; Και να ακολουθείς τα «αριστερά» ρεύματα και παρατάξεις; Στην Ευρώπη είναι σαν να μην υπάρχεις. Στην Ελλάδα κοινοβουλευτικά, κυριαρχεί. Σύμφωνα με τους απλούς κανόνες της πλειοψηφίας. Χρειάζονται, όμως, κάποιες διακρίσεις. Ιδίως, μετά την καθίζηση και την πλήρη εξαφάνιση των σοσιαλιστικών καθεστώτων του ανατολικού μπλοκ. Με την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989, επικράτησε πλήρης σύγχυση.
Κάποιοι κράτησαν, με συνέπεια, τον τίτλο του «κουμουνιστή». Και του «μαρξιστή». Τα μέσα της παραγωγής τα θέλουν υποταγμένα στον εργατόκοσμο. Δύσκολα, όμως, μπορούν να ερμηνεύσουν την θέση τους αυτή απέναντι στην κυρίαρχη οικονομική πραγματικότητα. Θεωρούν πυλώνα των θέσεών τους την πάλη των τάξεων. Σε αυτό δεν έχουν άδικο. Είναι η μόνη «μαρξιστική» επιστημονική προσφορά που άντεξε στον χρόνο. Και σίγουρα, έχουν πολλά προβλήματα με την «Ευρώπη». Είναι απέναντί της. Και αυτή η θέση δεν περνάει, εύκολα, στον ελληνικό λαό.

Οι περισσότεροι κυβερνώντες αναφέρονται ιδεολογικά στην «Αριστερά». Εχουν παύσει όμως από καιρό να έχουν οποιαδήποτε επαφή με οποιαδήποτε τάση της ιδεολογικής «Αριστεράς». Αν προσέξει κανείς την πορεία των περισσοτέρων από αυτούς, ελάχιστοι είναι εκείνοι που στην ιδεολογική τους αφετηρία βρίσκουν ρίζες στην ανανεωτική «Αριστερά». Οι περισσότεροί τους ξεκίνησαν από το ΚΚΕ, το εγκατέλειψαν με διάφορους λόγους, ή κυρίως προσχήματα, περιηγήθηκαν σε διάφορες πολιτικές παρέες ή σχήματα, για να ανέβουν στο τέλος με άτσαλο τρόπο στο άρμα της εξουσίας.

Κορυφαίο παράδειγμα. Ο δικός μας Αλέξης! Δεν πρέπει να ασχοληθούμε που μαθήτευσε. Δηλώνει πάντως «Αριστερός» ή οτιδήποτε άλλο σχετικό, χωρίς τα ελάχιστα ιδεολογικά ψήγματα. Τελευταία, τελευταία, αρχίζει να δηλώνει προοδευτικός και εμμέσως «κεντροαριστερός». Και αναζητά τη στέγη των «σοσιαλδημοκρατών». Καθαρά τυχοδιωκτικά.

Κορυφαίο παράδειγμα από τον χώρο των πανεπιστημιακών και των «διανοουμένων» της «Αριστεράς» ο Νίκος Παρασκευόπουλος. Μαζεύουν και μάζεψαν από τα ρετάλια των ιδεών που είχαν αναπτυχθεί κάποιες ξεχασμένες δεκαετίες. Ο «διαβόητος» νόμος του και οι πιο «διαβόητες» τροπολογίες του οδήγησαν στην πλήρη ανομία και στη διεύρυνση της εγκληματικότητας. Ηταν ο τρίτος θεσμικός νόμος των κυβερνήσεων Αλέξη Τσίπρα. Τις τελευταίες μέρες παρουσίασε το πόρισμα της υπ’ αυτόν επιτροπής για την άναρχη κατάσταση στα ΑΕΙ. Ο αθεόφοβος, ανάμεσα στις άλλες ασυνάρτητες υποδείξεις του, προτείνει να δημιουργήσουμε χώρους και αίθουσες αναψυχής για τους καταληψίες και να απομακρύνουμε τα ΑΤΜ από τα ΑΕΙ! Και αυτό θα είναι η λύση.
Είναι και αυτό μια σαφής ένδειξη στην κρίση της «αριστερής» ιδεολογίας.


ΣΧΟΛΙΑ (8)

33

ο ανθρωπος ειναι γεννημενος να αγαπαει την ελευθερια σε οποιαδηποτε μορφη,προσπωπικη,οικονομικη,αρεσει στον ανθρωπο να δημιουργει[υπαρχει και ο κανονας της εξαιρεσης,πχ τεμπελης] για αυτο το λογο η θεωρια της ελευθερης οικονομιας δεν ηττατε ποτε,δεν εχει ηττηθη ποτε ,απλα περναει καποιες κρισεις τις οποιες τις ξεπερναει αλλοτε γρηγορα και αλλοτε αργα, ιδεολογια της αριστερας γενικως δεν υπαρχει,οπου πηγαν να εφαρμοσουν τον κρατισμο απετυχαν αργα η γρηγορα,δηλαδη τη δηθεν ιδεολογια της αριστερας,

μακιςςς

Το πρόβλημα είναι η "ιδεολογία" ως έννοια. Ή αν θέλετε "το δόγμα". Ο Μαρξισμός είναι ένας κοινωνικός αλγόριθμος και ως εκ τούτου είναι άτοπος. Δεν διαφέρει από άλλα δόγματα όπως ο Χριστιανισμός, που επιχειρεί την επιβολή ενός άλλου δόγματος (μάλλον παρεμφερούς με το μαρξισμό). Η κοινωνία όμως δεν τρέχει με δόγματα αλλά με χάος και "τάξη από το χάος". Ιστορικά όποτε γίνεται απόπειρα να εφαρμοστεί αυστηρά αλγόριθμος πάνω σε κοινωνία, τότε το αποτέλεσμα είναι πολλοί φόνοι. Γιατί; Γιατί η κοινωνία προεξοφλεί τον αλγόριθμο και προσπαθεί να τον αναιρέσει. Και εκεί ο ιδιοκτήτης του αλγόριθμου (το κράτος ή κόμμα ή εκκλησία ή ...) τα παίρνει στο κρανίο και αρχίζει τις εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων. Η μόνη (μερική) εξαίρεση είναι ο καπιταλισμός. Εγώ δεν πιστεύω ότι είναι δόγμα, αλλά εξελικτικό αποτέλεσμα των απλών προιστορικών ανθρώπινων συναλλαγών, "πάρε πρόβατο δώσε γίδα". Ακριβώς επειδή τα γεννοφάσκια της ελεύθερης οικονομίας είναι εξελικτικά και όχι δογματικά, γι αυτό και η ελεύθερη οικονομία λειτουργεί με εξελικτικούς όρους. Προεξοφλεί, αναιρεί και προσαρμόζεται. Όμως έχει ένα μειονέκτημα. Ασχολείται με την κίνηση κεφαλαίων και όχι με τον άνθρωπο. Γι αυτό άλλωστε βγήκαν όλα τα δόγματα να προτείνουν κάτι εναλλακτικό. Όμως η απάντηση στην ελεύθερη οικονομία δεν είναι κάποιο δόγμα αλλά κάτι άλλο που πρέπει να εφευρεθεί. Το πώς προστατεύεται καλλίτερα η ψυχή του ανθρώπου από τις διαδικασίες της ύλης είναι μια πολύ δύσκολη κουβέντα που μέχρι στιγμής δεν έχει απαντηθεί κατά τη γνώμη μου. Άρα η αριστερά και η δεξιά είναι όροι χωρίς περιεχόμενο. Υπάρχει μόνο ελεύθερη οικονομία και κάποιες συζητήσεις επιπλέον χωρίς τελικό συμπέρασμα.

Bill

Communist They think like Marx They govern like Stalin They live like Rockefeller

Kent

Το πήρες χαμπάρι; Άντε με το καλό να μπούμε στο 1990 κι εμείς μπάς και σε 30 χρόνια περάσουμε στον 21ο αιώνα

Αντιδογματικός

Ο Μάρξ πήρε την πάλη και αρμονία των αντιθέτων του Ηράκλειτου και την πήγε στην κοινωνία και στις κοινωνικές τάξεις ,είναι σαν να υποστηρίζει κάποιος οτι το ζεστό μισεί το κρύο, η μέρα μισεί την νύχτα και η ξεκούραση την άσκηση.Πήρε και το "πόλεμος πατήρ πάντων" και έφτιαξε μια κοινωνική θεωρία που απέτυχε επιστημονικά δια της πειραματικής απόδειξης επι των κοινωνιών που εφαρμόστηκε και μας ταλαιπωρεί 150 χρόνια τώρα.Συνεργασία χρειάζεται μεσα στην κοινωνία και όχι πόλεμος.

Efstathios Efstathios

Οι "ιδεολογίες" στην Ελλάδα δεν υπήρξαν ποτέ. Υπήρξε το "κατά που φυσάει ο άνεμος". Μη γελιέστε!!! Υπήρξαν και υπάρχουν οι βολεμένοι και οι "τραβάμε κουπί". Βλέπε Κατερίνα Παπακώστα, Σαμαρά, Μπακογιάννη, Άδωνι και άλλα παιδιά του ΛΑΟΣ κλπ κλπ!!! Ο ιδεολόγος θυσιάζεται δεν θυσιάζει!!!

τζιζζζ

εχεις δικιο σε ολα.ιδεολογια ειναι ενα αδειο πουκαμισο για να χωραει το εγω μας.

μάγκας του βοτανικού.

σπάστα και ξαναρίχτα ρε μάγκα γιατι δεν έγινες σαφής.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία