Φώφη Γιωτάκη

Και προφανώς, η Χαριλάου Τρικούπη έκανε ελάχιστα ή τίποτα προκειμένου να το πετύχει, εξ ου και βολόδερνε μετά τις εκλογές του 2023 σε ποσοστά λίγο πάνω – λίγο κάτω από το 13%-15%, ανάλογα με την έρευνα.

Εν ολίγοις, η έλευση Τσίπρα είχε συνδυαστεί στο μυαλό των ψηφοφόρων της αντιπολίτευσης με την εμφάνιση ενός ισχυρού αντιπάλου για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και σε πρώτη φάση – μιας και έχουν γίνει πάνω από δέκα δημοσκοπήσεις μετά την 26η Μαΐου – ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει ότι ξεκίνησε την κούρσα από καλύτερη αφετηρία σε σχέση με τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος είχε άλλωστε και αδύναμη ηγετική εικόνα, όλο το προηγούμενο διάστημα.

Όμως, η προσδοκία δεν ήταν για έναν πολιτικό ισχυρότερο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά για έναν πολιτικό και έναν πολιτικό φορέα που θα έδινε λύση για την αντιπολίτευση συνολικά, απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και τον πρωθυπουργό. Αυτή η προσδοκία δεν δικαιώνεται, μέχρι στιγμής. Απλώς, η ΕΛΑΣ πήρε τη θέση του ΠΑΣΟΚ στα γκάλοπ, αλλά κοιτά τη ΝΔ από την ίδια απόσταση.

Είναι αναστρέψιμη αυτή η διαπίστωση; Προφανώς, τίποτε δεν είναι προδιαγεγραμμένο στην πολιτική. Άλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ζήσει – και από την καλή και από την ανάποδη – δημοσκοπικές ανατροπές: το 2012 ξεκίνησε με 5%-6% την προεκλογική περίοδο και κατέληξε αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά το 2023 έβλεπε 27%-29% στα γκάλοπ και η κάλπη έβγαλε 20%.

Όμως, πότε θα είναι οι προσδοκίες μεγαλύτερες, αν όχι τώρα, που δεν έχει την παραμικρή φθορά; Δεδομένου ότι πέραν από τον ίδιον, έχουν εμφανιστεί στο ευρύ κοινό μέσω των τηλεοπτικών εκπομπών μόνον οι εκπρόσωποι τύπου που έχει ορίσει και όχι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι «παλιοί» του ΣΥΡΙΖΑ, τους οποίους φρόντισε ο ίδιος να απαξιώσει παραιτούμενος από το κόμμα του, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το φθινόπωρο, όταν θα αρχίσουν να βγαίνουν οι λίστες των πολιτευτών της ΕΛΑΣ, θα υπάρξει έκρηξη λαϊκού ενθουσιασμού.

Αν θεωρήσουμε όμως ότι το «ταβάνι» του Αλέξη Τσίπρα είναι κάπου στο 17%, μιας και εκεί φτάνει το ποσοστό όσων τον επιλέγουν ως καταλληλότερο πρωθυπουργό σε κάποιες δημοσκοπήσεις, τότε το πιθανότερο είναι ότι το χαρτί των υψηλών προσδοκιών έχει ήδη καεί. Όμως, αν έχει καεί αυτό το χαρτί, τότε ο χρόνος θα είναι σκληρός με το εγχείρημά του, εκτός κι αν ο πρωθυπουργός επιλέξει για τους δικούς του λόγους να παραβεί τη δέσμευσή του για εκλογές την άνοιξη.

Προς το παρόν, το κόμμα Τσίπρα έχει φέρει τον ίδιον στη δεύτερη θέση, έχοντας παράλληλα ενισχύσει τη Νέα Δημοκρατία, καθώς άρκεσε η επανεμφάνισή του για να ξυπνήσουν τα «αντι – ΣΥΡΙΖΑ» αντανακλαστικά ενός κομματιού της εκλογικής βάσης του κυβερνώντος κόμματος. Πέραν τούτου, ουδέν.

Είναι ενδιαφέρον ότι είχε αρκέσει η επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη, τον Οκτώβριο του 2024, για να αγγίξει δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ το 20%, ασχέτως που άρχισε να φυλλοροεί δύο μήνες αργότερα. Έχει ενδιαφέρον, μιας και είναι κάτι που δεν συνέβη τώρα με τον Αλέξη Τσίπρα. Και είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον ότι οι εκπρόσωποι της ΕΛΑΣ επιχειρούν να …τσαλαβουτήσουν στο παπανδρεϊκό ακροατήριο.

Τελευταίο παράδειγμα, η Μαριζέττα Αντωνοπούλου (ήταν στη λίστα των υποψήφιων ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ το 2024 , είναι σήμερα αναπληρώτρια εκπρόσωπος του κόμματος Τσίπρα), η οποία χαριτολογώντας πρότεινε να γίνουν οι εκλογές στις 18 Οκτωβρίου, προκειμένου να υπενθυμίσει την ιστορική νίκη του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, το 1981. Όμως, για να συνδυάσει Ανδρέα με ΕΛΑΣ, θα μπορούσε επίσης να προτείνει την 2η Ιουνίου – για να μιλήσει για τις εκλογές του 1985, όταν ο αείμνηστος ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είχε συστήσει στους ψηφοφόρους το κοριτσάκι της Αλλαγής για να επανασυνδεθεί με τα ευρύτερα κοινά! Ούτε τη νίκη του 1981, ούτε τη διατήρηση των ισχυρών ποσοστών της το 1985 μπορεί κανείς σήμερα εύκολα να προσεγγίσει. Έτσι δεν είναι;