Γιάννης Σερέτης

Πρώτος: διότι το συμβόλαιο του αρχηγού της εθνικής Ελλάδας (το οποίο είναι διατεθειμένος να «καλύψει» ο Παναθηναϊκός για έναν χρόνο αν η αμοιβή του από την επόμενη ομάδα του είναι χαμηλότερη) είναι βαρύ (1,8 εκατ. Ευρώ ετησίως), το υψηλότερο στη μεσαία γραμμή της ομάδας και ένα από τα μεγαλύτερα στο ρόστερ.

Δεύτερος: Διότι ο «Μπάκα» προέρχεται από τη χειρότερη σεζόν του στα δυόμισι χρόνια που φορούσε την πράσινη φανέλα. Mε 41 συμμετοχές και 9 γκολ (τα περισσότερα με πέναλτι), αλλά και με δύο τραυματισμούς και με μικρότερη συνολικά προσφορά συγκριτικά με το πρώτο εξάμηνο επί Φατίχ Τερίμ και την προπέρσινη σεζόν.

Τρίτος: Διότι είναι 33 ετών και προφανώς πλέον δεν μπορεί να αγωνίζεται στις ταχύτητες που θέλει ο Δανός κόουτς.

Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός δεν χάνει λίγα με την απόφαση για «διαζύγιο» με τον αρχηγό του. Κατ’ αρχήν, αποδυναμώνεται ακόμα περισσότερο το ελληνικό στοιχείο, το οποίο είναι πάντα απαραίτητο σε μια ομάδα, ειδικά αν αναλογιστούμε και τους περιορισμούς για την ευρωπαϊκή λίστα στην UEFA. Πέρυσι πωλήθηκαν οι Βαγιαννίδης – Ιωαννίδης και έφυγαν οι Λημνιός - Νίκας, εφέτος αποχωρούν οι Μπακασέτας – Κώτσιρας. Αποκτήθηκαν, όμως, οι Τετέι, Παντελίδης, Κοντούρης, Κυριακόπουλος, Κότσαρης στο ίδιο χρονικό διάστημα...

Επίσης ο Παναθηναϊκός χάνει έναν παίκτη με πείρα, παραστάσεις, προσωπικότητα, αγωνιστικό εγωισμό και μεγάλη επίδραση στα αποδυτήρια. Και δεν πρόκειται να βρει τέτοιο παίκτη αυτό το καλοκαίρι! Μπορεί να βρει έναν χαφ καλύτερο του «Μπάκα». Δεν θα βρει, όμως, Ελληνα με τέτοια προσωπικότητα εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Κι ας μην λησμονούμε, ούτε να υποτιμούμε το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός πάσχει από έλλειψη παικτών – «ηγετών».

Στην πραγματικότητα πέρυσι είχε Μπακασέτα – Ινγκασον – Καλάμπρια που διέθεταν πολλά από τα απαραίτητα στις μεγάλες ομάδες τέτοιου είδους χαρακτηριστικά. Και ειδικά συγκρινόμενος με τους ανταγωνιστές του, σ’ αυτό το πεδίο έχει μεγάλο πρόβλημα, το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολο να λυθεί. Διότι παίκτες με ισχυρό ποδοσφαιρικό εγωισμό και εμπειρία μπορείς να βρεις στο εξωτερικό, αλλά οι τοπ επιπέδου Ελληνες (πολλοί εκ των οποίων αγωνίζονται στην Εθνική ομάδα) είναι πανάκριβοι, δεν θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και ακολουθούν την καριέρα τους στα ξένα…

Πέραν όλων αυτών και με αφορμή το θέμα Μπακασέτα, το πιο σημαντικό για τους Πράσινους είναι η ενίσχυση της μεσαίας γραμμής τους. Της γραμμής στην οποία έχουν ποιοτικά τις σημαντικότερες ελλείψεις και συγκριτικά με ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό τις μεγαλύτερες ανάγκες. Κι αυτό οφείλεται στο ότι στο περυσινό καλοκαίρι οι Πράσινοι «αυτοκτόνησαν» μεταγραφικά στους μέσους τους.

Αφησαν ελεύθερο τον Αράο και πούλησαν τον Μαξίμοβιτς, αλλά δεν αναβαθμίστηκαν διότι απέκτησαν τον καλό play maker, αλλά καθόλου δυναμικό, Πέδρο Τσιριβέγια, μαζί με έναν διάσημο, πρώην σπουδαίο παίκτη, ο οποίος γνώριζαν ότι είναι πολύ επιρρεπής στους μυϊκούς τραυματισμούς, χρειάζεται συντηρητική εκγύμναση και δεν μπορεί να παίξει σε περισσότερους από τους μισούς αγώνες της σεζόν… Ο Ρενάτο Σάντσες αποχώρησε, το ίδιο αναμένεται να γίνει και με τον 37χρονο Μούσα Σισοκό, αλλά ο Παναθηναϊκός έχει ακόμα μεγάλο και δύσκολο δρόμο για τους χαφ του.

Αν αποκτήσει τον Ματίας Γένσεν και τον Ετιέν Καμαρά, έχει καλώς. Θα αξιολογήσει εν συνεχεία ο Νίστρουπ και τους Γιάγκουσιτς – Ταμπόρδα και θα αποφανθεί για το αν χρειάζεται και επιτελικό μέσο ή δεύτερο (παραγωγικό) «οκτάρι». Αν, όμως, «κολλήσει» για επιπλέον εβδομάδες στις υποθέσεις του Δανού της Μπρέντφορντ και του Γάλλου της Σαρλερουά, χάνοντας χρόνο και παίρνοντας μεγάλο ρίσκο για τελικές αρνητικές απαντήσεις, ίσως να τρέχει και να μην φτάνει τον Ιούλιο. Ιδωμεν, νωρίς είναι ακόμα, στα μέσα Ιουνίου…