Ανδρέας Ζούλας

Με την εκλογή του κ. Κων. Κυρανάκη, στην θέση του γραμματέως της Νέας Δημοκρατίας, έθεσε το κυβερνών κόμμα σε κατάσταση πλήρους εκλογικής κινητοποίησης υπογραμμίζοντας, όμως ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Ταυτόχρονα, με την τηλεοπτική του συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου, πήρε σαφή θέση ως προς την στάση που τηρούν οι δύο πρώην πρόεδροι του κόμματος και πρωθυπουργοί κ.κ. Κώστας Καραμανλής και Αντ. Σαμαράς, κάθε άλλο παρά «αντιπαραθετική», περιορισθείς να εκφράσει την … απορία του για το ότι δεν έχουν βρει ούτε ένα καλό που να έχει κάνει στα χρόνια της πρωθυπουργίας του και ενώ διεκδικεί μια τρίτη τετραετία… Στην ίδια, φυσικά, γραμμή κινήθηκε στην πρώτη τηλεοπτική εμφάνισή του ως γραμματέας της ΝΔ ο κ. Κυρανάκης, ο οποίος – κατά γενική εκτίμηση – υπήρξε η καλύτερη επιλογή-πρόταση του πρωθυπουργού για την νευραλγική αυτή κομματική θέση.

Όσον εξαρτάται, επομένως, από πλευράς του πρωθυπουργού, με υπεύθυνο τρόπο, αποσαφηνίζεται το πολιτικό μας πεδίο. Βέβαια υπάρχουν πολλοί που λένε ότι «οι πρωθυπουργοί κάνουν εκλογές όταν κρίνουν ότι είναι ο κατάλληλος χρόνος να τις κάνουν». Αυτό, όμως, ισχύει όταν η γενικότερη κατάσταση είναι ρευστή και … αναζητείται «κατάλληλη ευκαιρία». Στην προκείμενη περίπτωση αυτό δεν ισχύει. Η Κυβέρνηση έχει συγκεκριμένο πρόγραμμα που προωθεί. Πέραν αυτού, θα προσέθετε κάθε λογικός άνθρωπος, ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κανένα λόγο να δώσει «οντότητα» και «ενότητα» σε αλληλοσπαρασσόμενα κόμματα και «χώρους» με την προκήρυξη εκλογών, άμεσων ή πρόωρων το φθινόπωρο. Αντίθετα η «αντιπολιτευτική φαγωμάρα» επιβάλλεται να παραταθεί όσο είναι δυνατόν, ακριβώς για να καταδειχθεί η ακαταλληλότητα των κομμάτων αυτών να κυβερνήσουν… Έτσι, όπως τόνισε ο πρωθυπουργός οι εκλογές τοποθετούνται την άνοιξη του 2027 με δεδομένο ότι την 1η Ιουλίου του προσεχούς έτους αρχίζει το εξάμηνο της Ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το «χρονοδιάγραμμα» έδωσε ο πρωθυπουργός, υπογραμμίζοντας ότι στόχος της Νέας Δημοκρατίας είναι η αυτοδυναμία με τις πρώτες εκλογές, να μη χρειαστεί και «δεύτερη κάλπη».

Αυτή είναι η ξεκάθαρη θέση του πρωθυπουργού και του κυβερνώντος κόμματος. Συνέχιση του κυβερνητικού έργου και εκλογές την άνοιξη του 2027. Και από την άλλη πλευρά, την πλευρά της Αντιπολίτευσης, το … χάος...

΄Το συνονθύλευμα των κομμάτων της Αντιπολίτευσης – «Βαβέλ» την χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός – βρίσκεται σε συνεχή «εσωτερική αντιπαράθεση», με μόνο συνεκτικό κρίκο, υποκατάστατο του «κυβερνητικού προγράμματος», το κοινό τους αίτημα «να φύγει ο Μητσοτάκης».

Και σαν να μην έφθανε η μόνιμη παραζάλη με την οποία πορεύονται και πολιτεύονται τα κόμματα της Αντιπολίτευσης μετά την ίδρυση των κομμάτων Τσίπρα, πρωτίστως και Καρυστιανού, δευτερευόντως, επανεμφανίζεται και ο κ. Σαμαράς … απειλώντας και αυτός με ίδρυση δικού του κόμματος (και πάλι). Όλοι μαζί, κόμματα, παράγοντες, βουλευτές και αρχηγοί, δίδουν με την πράξη τους την εικόνα - «απτή και διά της οράσεως ακόμη», όπως λέει ο, «υπερρεαλιστής», ποιητής μας Ανδρέας Εμπειρίκος - της βαθιάς και μόνιμης παραζάλης στην οποία κινούνται. Απαύγασμα της «εικόνας» αυτής, τελικό συμπέρασμα, είναι η διαπίστωση ότι δεν υπάρχει άλλος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την Νέα Δημοκρατία, πολιτικός και κόμμα-φορέας εξουσίας για να κυβερνήσει την χώρα. Ας δούμε πώς έχει η κατάσταση σε κάθε ένα από τα κόμματα και τους «χώρους» της Αντιπολίτευσης.

Αρχίζουμε από την «Κεντροαριστερά». Η κατάσταση, εδώ, έχει ξεφύγει από τον «υπερρεαλιστή» Εμπειρίκο και πήγε κατ’ ευθείαν στον Ιονέσκο, «πατέρα» του «Θεάτρου του Παραλόγου». Ο κ. Τσίπρας, με την «Ιθάκη» του έκανε κάτι το πρωτοφανές. Εξήρε το έργο του ως πρωθυπουργού, αλλά και «κατακεραύνωσε» τους βασικούς συνεργάτες του της περιόδου που έμεινε στην πολιτική μας ορολογία ως «πρώτη φορά Αριστερά». Τούς κατελόγισε την «όποια» αποτυχία του. Με πρώτον, φυσικά, τον κ. Βαρουφάκη, ανεξαρτήτως αν είπε ότι ο ίδιος «θα έκλεινε τις τράπεζες από την πρώτη μέρα». Δεν ξέρω αν η διαφωνία του έγκειται στον… χρόνο, αν δηλαδή ο κ. Βαρουφάκης … καθυστέρησε να τις κλείσει, αλλά μένω με την απορία: Δεν ήξερε, έστω, τι επιδράσεις θα είχε στην κοινωνία και την οικονομία, τότε, το κλείσιμο των τραπεζών, αλλά ούτε τις είδε μετέπειτα ώστε έρχεται, τώρα, και λέει αυτά τα πράγματα;… Όμως δεν ήταν μόνο των «επιφανών συνεργατών» του η τωρινή απαξίωση. Συλλήβδην απαξίωσε όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην συντρόφους του στέλνοντάς τους στον «εξώστη», στην πρώτη ομιλία του. Και εκείνοι όχι μόνο πήγαν στον «εξώστη», αλλά τώρα θέλουν να ξαναπάνε, μαζί του, στην Βουλή… Ο τελείως καταποντισμένος ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να στηρίξει τον κ. Τσίπρα. Κανείς δεν ξέρει αν η πρόταση Φάμελλου έγινε κατόπιν επαφής με τον πρώην – και …μελλοντικό – «αρχηγό». Για να τον «πλαισιώσουν» δεν αρκεί να το θέλει εκείνος – που είναι άγνωστο την στιγμή αυτή – αλλά πρέπει και να παραιτηθούν του βουλευτικού αξιώματος. Παραιτήθηκε μόνον η κυρία Αχτσιόγλου, αλλά μάλλον … δεν την θέλει ο κ. Τσίπρας (ο οποίος «ανεκάλυψε» τον κ. Κασσελάκη για να μη… περιέλθει το κόμμα στην κυρία Αχτσιόγλου…). Προς ολοκλήρωση του τραγελαφικού του πράγματος ο κ. Τσίπρας απευθύνει τώρα «ανοικτή πρόσκληση» προς στελέχωση του νέου κόμματος…Και καλά οι βουλευτές, τα πρόσωπα, όσοι θέλουν να πάνε να «στηρίξουν» - πώς και πότε, άγνωστο - αλλά και όσοι «μένουν» στον ΣΥΡΙΖΑ… Μέγα θέμα είναι τι θα γίνει και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, ως φορέας, ως οντότης, με τα περιουσιακά του στοιχεία… Πριν από καιρό -τον Νοέμβριο του 2024, με τα «μπερδέματα» λόγω ηγεσίας Κασσελάκη- είχα γράψει για την διεκδίκηση της κρατικής επιχορήγησης που τότε ήταν περί τα εννέα εκατομμύρια ευρώ. Εδώ, τώρα, πρόκειται για πολύ μεγαλύτερη «αξία» (Κόμμα – επιχορήγηση, Γραφεία, Εφημερίδα, Σταθμός ‘Ίδρυμα)… όλα στο «όνομα» του ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα γίνει. «Εγώ είμαι ΣΥΡΙΖΑ» δηλώνει η κυρία Δούρου («έκατσε η στραβή στην βάρδια μου» είπε για την πολύνεκρη τραγωδία στο Μάτι). Το ίδιο και ο «εντός-εκτός»_ κ. Πολάκης, ενώ και ο κ. Ν. Παππάς (ο «13-0», που καταστρατηγούσε το Σύνταγμα για να κάνει καναλάρχη τον εκλεκτό του κ. Καλογρίτσα, να μας «ενημερώνει»…αντικειμενικά) και αυτός εμμένει και ζητάει από τον κ. Φάμελλο εξηγήσεις…

Όλο αυτό το συνονθύλευμα πρέπει να συνυπολογισθεί σε συνάρτηση όχι μόνο με την δράση του, αλλά και με την «αντίδραση» των εξ αρχής υποστηρικτών του «νέου ξεκινήματος του Αλέξη». Τι είδους συνύπαρξη θα έχουν οι «41 καθηγητές», οι «13» συντάκτες του Μανιφέστου και οι «301» που υπέγραψαν την κατατεθείσα στον Άρειο Πάγο ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος; Θα συνυπάρξουν – και πώς – οι παλιοί, απαξιωθέντες, «σύντροφοι» και οι νέοι υποστηρικτές; Κι όλοι μαζί θα … συμφωνήσουν σε «κυβερνητικό πρόγραμμα» που θα παρουσιάσουν στις εκλογές;…

-Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του περνά τις δικές του «συμπληγάδες». Υπό την πίεση των δηλώσεων-προτροπών Δούκα για συνεργασία με τον Τσίπρα μεταξύ πρώτων και δεύτερων εκλογών φαίνεται ότι με μεγάλη δυσκολία συγκρατεί την συνοχή του. Εκείνο που τάραξε περισσότερο τον κ. Ανδρουλάκη ήταν ο υπαινιγμός Δούκα ότι η συνεργασία αυτή θα γίνει υπό τον αρχηγό του πλειοψηφούντος κόμματος, μεταξύ των δύο εταίρων… Η πρόταση-υπαινιγμός Δούκα σημαίνει, με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα, σύμπραξη ή … «συμπαράταξη», υπό την ηγεσία Τσίπρα… Ο κ. Ανδρουλάκης όχι μόνο απείλησε με άμεση διαγραφή όποιον θέσει εν αμφιβόλω την «γραμμή» του αυτόνομου ΠΑΣΟΚ, αλλά και παρέπεμψε σε δήλωσή του (2024) ότι παρέλαβε κόμμα και δεν θα παραδώσει συνιστώσα…. Και σαν να μην έφθανε ο κ. Δούκας έρχονται και άλλα στελέχη, που υποδεικνύουν ό,τι και εκείνος… Αρχίζω να πιστεύω ότι ο κ. Ανδρουλάκης, αν ενισχυθεί αυτή η εσωκομματική τάση, θα εύχεται να κερδίσει ο κ. Μητσοτάκης από τις πρώτες εκλογές με ποσοστό που θα του δίνει αυτοδυναμία… Αλλιώς το ΠΑΣΟΚ… θα δούμε τι θα απογίνει.

Αν θέλετε ένα ακόμη και μόνο στοιχείο που αποδεικνύει την πλήρη ιδεολογική-πολιτική σύγχυση που επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ, αυτό έχει … ονοματεπώνυμο: Γιάννης Στουρνάρας. Το ΠΑΣΟΚ δεν ψήφισε την ανανέωση της θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος. Πέραν του ότι έχει καταστεί και από τον καιρό της κρίσης, της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και μετέπειτα, «προσωποποίηση» της σοβαρότητας και σταθερότητας, ο Γιάννης Στουρνάρας υπήρξε, από την δεκαετία του 1990 στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη. Αυτό, σε εποχή που ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης ήταν παντελώς άγνωστος (σε «κομματικό» επίπεδο), πολύ δε περισσότερο άλλα, φυσικώς απόντα τότε, «νεαρά στελέχη» που τώρα εδήλωσαν «παρών» στην σχετική ψηφοφορία…Γιατί, μόνον αυτοί γνωρίζουν…

-Όμως για την αυτοδυναμία - για να επανέλθουμε σ’ αυτήν - υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι κακώς ελπίζει ο κ. Μητσοτάκης και … αγωνιά ο κ. Ανδρουλάκης. Την αυτοδυναμία την έχει εξασφαλίσει, όπως η ίδια δηλώνει, η κυρία Καρυστιανού, «από την επομένη των εκλογών»!) Αρχηγός και κόμμα ακολουθούν παράδοξη για τα πολιτικά μας πράγματα τακτική: Αφάνεια. Μέρες μετά την ίδρυση, ωσάν να μην υπάρχει αρχηγός και κόμμα, στελέχη. Τίποτα. Μόνον ένας «εκπρόσωπος» σε σποραδικές εμφανίσεις… Η δε προ ημερών ραδιοφωνική συνέντευξη της αρχηγού επιβεβαίωσε την … ορθότητα της γραμμής της αφάνειας. Διότι, ας μείνουμε μόνο σε αυτό, η κυρία Καρυστιανού έδωσε οδηγίες πώς να διαπραγματευόμαστε με τους… Τούρκους. Συνέστησε δε να ψυχολογούν τους Τούρκους επισήμους όσοι Έλληνες πολιτικοί πάνε να τους συναντήσουν… Και να προσπαθούν να παίρνουν το 80% των θεμάτων της «ατζέντας» τους… Αν μου το έλεγαν ότι τα είπε, δεν θα το πίστευα…Κι ακόμη η αρχηγός δηλώνει ανέμελα ότι δεν είδε την συνέντευξη του πρωθυπουργού, αλλά θα την δει και θα τοποθετηθεί… Και προτιμά λιγόλογες αναρτήσεις «λαϊκής θυμοσοφίας» που θυμίζουν στιχάκια των παλιών ημερολογίων…Πάντως το κόμμα Καρυστιανού υπερακόντισε τον κ. Βελλόπουλο και πλησιάζει (στις δημοσκοπήσεις) τον κ. Ανδρουλάκη…

Σ’ αυτό το γενικό κλίμα, με τα λοιπά κόμματα «δεξιότερα» και «αριστερότερα» να πιέζονται, απειλεί και ο κ. Σαμαράς να ξανακάνει το ολέθριο σφάλμα που έκανε το 1993. Ακριβώς, 30 Ιουνίου 1993. Τότε έχοντας έλθει – με δική του αποκλειστική ευθύνη – σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό Κων. Μητσοτάκη, προκάλεσε ουσιαστικά την πτώση του. Και όχι μόνο διέκοψε μια εξαιρετική διακυβέρνηση που αν είχε ολοκληρωθεί με δεύτερη μάλιστα τετραετία θα είχε θωρακίσει την χώρα έναντι της μετέπειτα διεθνούς κρίσης, αλλά και έφερε στην εξουσία έναν αδύναμο – και λόγω ασθενείας – Ανδρέα Παπανδρέου, σε μια νέα κυβερνητική θητεία που είχε και άφησε πολλά αρνητικά στοιχεία… Και τότε έλεγε ο κ. Σαμαράς ότι κάνει κόμμα για να παρέμβει σωστικά στην πορεία της χώρας. Ακόμη και όσοι δεν αμφισβητούν τα τότε λεγόμενά του, δεν μπορεί παρά να έχουν δει τα αποτελέσματα της ίδρυσης της Πολιτικής Άνοιξης… Σήμερα ομολογημένος στόχος του κ. Σαμαρά είναι «να φύγει ο Μητσοτάκης». Χωρίς άλλη προοπτική. Και τότε έκανε λάθοςς και τώρα κάνει λάθος. Αν τελικά προχωρήσει σε «ίδρυση κόμματος». Το 2026, η σημερινή κατάσταση της χώρας και οι προοπτικές της δεν συγκρίνονται με το 1993. Ο τόπος και η ελληνική κοινωνία έχουν προχωρήσει…