Λευτέρης Αυγενάκης

Τη δεκαετία της κρίσης, η λέξη «αύριο» έπαψε να σημαίνει προγραμματισμό και έγινε συνώνυμο του φόβου. Κλειστές τράπεζες, capital controls, ουρές στα ΑΤΜ, εικόνες που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν, γιατί δεν ήταν ατύχημα ιστορίας. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών, συγκεκριμένων ανθρώπων, συγκεκριμένης λογικής.

Σήμερα, όταν κάποιος μιλά για σταθερότητα, ο δημόσιος διάλογος σπεύδει να το χαρακτηρίσει βαρετό. Η σταθερότητα δεν «πουλάει» τίτλους. Δεν έχει δράμα. Δεν γεννά viral στιγμές στα social media. Κι όμως, αυτή ακριβώς η σταθερότητα είναι που επιτρέπει σε μια οικογένεια να προγραμματίσει το μέλλον της, σε έναν επιχειρηματία να τολμήσει να επενδύσει, σε έναν νέο να σκεφτεί σοβαρά να μείνει στην Ελλάδα αντί να πάρει το πρώτο αεροπλάνο για το εξωτερικό.

Σταθερότητα δεν σημαίνει ακινησία

Υπάρχει μια διαδεδομένη, και σκόπιμα καλλιεργημένη, παρανόηση: ότι το αντίθετο της σταθερότητας είναι η αλλαγή. Δεν είναι. Το αντίθετό της είναι το χάος. Και το χάος δεν προοδεύει - καταστρέφει. Το ξέρουμε καλά στην Ελλάδα, γιατί το έχουμε ζήσει.

Η πρόκληση της διακυβέρνησης δεν είναι να κάνεις εντυπωσιακές ανακοινώσεις. Είναι να κτίζεις αθόρυβα, επίμονα, με στρατηγική. Να στρώνεις έδαφος για να μπορούν οι επόμενοι να χτίσουν ψηλότερα. Αυτό ακριβώς είναι δύσκολο, αυτό ακριβώς είναι και πολύτιμο.

Τα νούμερα που δεν λένε ψέματα

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει πετύχει κάτι που πριν από μια δεκαετία φαινόταν αδύνατο. Ο ρυθμός ανάπτυξης διατηρείται σταθερά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Η ανεργία έφτασε τον Οκτώβριο του 2025 στο χαμηλότερο επίπεδό της από το 2009. Η χώρα έχει επιστρέψει πλήρως στην επενδυτική βαθμίδα από όλους τους μεγάλους οίκους αξιολόγησης, ενώ το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ ακολουθεί σταθερά πτωτική πορεία.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν την μετρήσιμη απόδειξη ότι η συνέπεια στη διακυβέρνηση αποδίδει. Ότι όταν μια χώρα ξέρει πού πάει και δεν αλλάζει πορεία κάθε φορά που η αντιπολίτευση υψώνει τους τόνους, τελικά φτάνει κάπου.

Η μνήμη ως πολιτικό εργαλείο

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής πολιτικής ζωής είναι η σύντομη συλλογική μνήμη. Ξεχνάμε γρήγορα. Ξεχνάμε τα μνημόνια, τις περικοπές, τα κλειστά φαρμακεία, τις ουρές στα νοσοκομεία. Ξεχνάμε ποιοι μας οδήγησαν εκεί και με ποιες δικαιολογίες.
Η αντιπολίτευση το ξέρει αυτό και το εκμεταλλεύεται. Το πολιτικό της παιχνίδι είναι γνωστό: κάθε επιτυχία υποβαθμίζεται, κάθε πρόβλημα μεγεθύνεται, κάθε πρόοδος παρουσιάζεται ως τυχαία ή πρόσκαιρη. Ο λόγος είναι απλός, δεν μπορούν να πουλήσουν ελπίδα γιατί δεν έχουν πρόγραμμα. Μπορούν μόνο να πουλήσουν αγανάκτηση. Και η αγανάκτηση πουλάει καλύτερα όταν η μνήμη είναι κοντή.

Αυτή η αγανάκτηση έχει κόστος. Πραγματικό, μετρήσιμο κόστος. Δημιουργεί κλίμα αβεβαιότητας που αποτρέπει επενδύσεις, κουράζει τους πολίτες και τρέφει τον κυνισμό. Ο κυνισμός δεν είναι αρετή - είναι η πιο βολική δικαιολογία για να μην απαιτείς τίποτα και να μην περιμένεις τίποτα.

Το στοίχημα του σήμερα

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Όχι με τη δραματική έννοια του παρελθόντος - δεν μιλάμε για επιβίωση. Μιλάμε για το είδος της χώρας που θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας. Μπορούμε να συνεχίσουμε σε έναν δρόμο που αποδίδει, που φέρνει επενδύσεις, δουλειές, αξιοπρέπεια. Ή μπορούμε να επιστρέψουμε στη λογική του «σπάμε τα πάντα και ξεκινάμε από την αρχή», μια λογική που τη ζήσαμε και ξέρουμε πού οδηγεί.
Η σταθερότητα δεν είναι η επιλογή των δειλών ή των εφησυχασμένων. Είναι η επιλογή εκείνων που σέβονται τον κόπο και τις θυσίες που χρειάστηκαν για να φτάσουμε εδώ. Είναι η επιλογή όσων σκέφτονται όχι μόνο την επόμενη εκλογή, αλλά την επόμενη γενιά.

Αυτό το χρωστάμε στους Έλληνες που υπέμειναν, που δεν έφυγαν, που πίστεψαν ακόμα και όταν δεν υπήρχαν λόγοι να πιστεύουν. Και αυτό είναι που η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να υπερασπίζεται - χωρίς εντυπωσιασμούς, χωρίς λαϊκισμό, με έργο και με συνέπεια.

Γιατί η σταθερότητα δεν είναι απλώς οικονομικός όρος. Είναι πολιτική ευθύνη.