Στα κρύα του λουτρού είχε αφήσει η Κριστίνα Άπλγκεϊτ τον Μπραντ Πιτ, χρόνια πριν, σε τελετή βραβείων για χάρη ενός τραγουδιστή. Στα απομνημονεύματά της, με τίτλο You With the Sad Eyes, η 54χρονη ηθοποιός αποκαλύπτει ότι είχε προσκαλέσει τον σταρ του Χόλιγουντ στα MTV Video Music Awards το 1989 στο Λος Άντζελες, καθώς οι δυο τους ήταν «πλατωνικοί φίλοι για πολύ καιρό».
Η Άπλγκεϊτ, που τότε ήταν 17 ετών και βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς της χάρη στη σειρά Married… with Children, φόρεσε στην τελετή ένα κομψό φόρεμα Ceil Chapman, το οποίο την έκανε να αισθάνεται «απίστευτα». «Στην πραγματικότητα», γράφει στο βιβλίο, «ένιωθα τόσο δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό μου για πρώτη φορά, που όταν τελείωσε η απονομή, έφυγα με τον Σεμπάστιαν Μπαχ και όχι με τον Μπραντ Πιτ».
Η ηθοποιός εξηγεί ότι όλο το βράδυ είχε το βλέμμα της στραμμένο στον τραγουδιστή των Skid Row, ο οποίος σήμερα είναι 57 ετών. Όπως σημειώνει, ο Πιτ «προσπαθούσε ακόμη να καθιερωθεί ως ηθοποιός και δεν ήταν ακόμη ο Μπραντ Πιτ, ο άνδρας των ονείρων τόσων ανθρώπων».
Η Άπλγκεϊτ, που σήμερα είναι παντρεμένη με τον μουσικό Μάρτιν ΛεΝόμπλ, αφηγείται ότι ο Πιτ«έμεινε να οδηγεί σκυθρωπός»τη μητέρα της και μια φίλη τους στο σπίτι μετά την εκδήλωση, αφού εκείνη τον άφησε για τον ροκ σταρ.
«Όπως ήταν φυσικό, θύμωσε πολύ μαζί μου. Δεν μιλήσαμε για πολλά χρόνια μετά από αυτό», μοιράζεται η Κριστίνα Άπλγκεϊτ για να προσθέσει: «Τελικά συμφωνήσαμε ότι ήμουν παιδί και, παρόλο που άξιζε κάτι πολύ καλύτερο, ήταν καιρός να συγχωρήσει το κορίτσι που τον παράτησε για τον τραγουδιστή των Skid Row».
H Κριστίνα Άπλγκεϊτ είχε αφήσει στα κρύα του λουτρού τον Μπραντ Πιτ για χάρη του τραγουδιστή Σεμπάστιαν Μπαχ
Χιλιάδες φίλαθλοι θα έχουν την ευκαιρία να δουν το μονοθέσιο που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών της Formula 1 το 2025 και τη θρυλική McLaren MP4/6 του Ayrton Senna να «βρυχώνται» σε μια ειδικά διαμορφωμένη πίστα στο ΟΑΚΑ.
Οι μεγαλύτερες αλλαγές στην ιστορία σπάνια ανακοινώνουν την άφιξή τους. Δεν ξεκινούν με μια ανακάλυψη ούτε με μια εφεύρεση. Ξεκινούν τη στιγμή που μια ιδέα, τόσο βαθιά ριζωμένη που μοιάζει αυτονόητη, παύει ξαφνικά να ισχύει. Μία από αυτές τις ιδέες ήταν ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος να τρώμε.
