Τον εφηβικό της έρωτα για τον Τζόνι Ντεπ αποκάλυψε η Κριστίνα Άπλγκεϊτ στο νέο της βιβλίο, στο οποίο μοιράζεται προσωπικές αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της καριέρας της αλλά και στιγμές από τη ζωή της πριν και μετά τη διάγνωση με σκλήρυνση κατά πλάκας.
Η 54χρονη ηθοποιός περιγράφει στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «You With the Sad Eyes» ότι κρατούσε ημερολόγια από την ηλικία των 13 ετών. «Στη ντουλάπα μου υπάρχει ένα κλειδωμένο κουτί με όλα τα ημερολόγιά μου από τα 13 μου μέχρι τότε που σταμάτησα να θέλω να γράφω. Είστε τυχεροί, το κουτί είναι ανοιχτό», γράφει χαρακτηριστικά.
Όπως αποκαλύπτει, ο Τζόνι Ντεπ εμφανίζεται πολλές φορές στις σελίδες αυτών των ημερολογίων. Η ίδια σημειώνει: «Όταν ήμουν 15 ετών, ήμουν παράφορα ερωτευμένη μαζί του». Η ηθοποιός αναφέρει επίσης ότι ο Ντεπ, ο οποίος σήμερα είναι 62 ετών, «ήταν μέρος της παρέας μου όταν μεγάλωνα, μιας παρέας που περιλάμβανε και τον μέχρι σήμερα καλύτερό μου φίλο, Σαμ Σαρκάρ».
Άπλγκεϊτ και Ντεπ το 1987
Σύμφωνα με τα όσα περιγράφει στο βιβλίο, οι καταγραφές εκείνης της περιόδου δείχνουν ξεκάθαρα ότι «ήμουν ερωτευμένη με τον Τζόνι Ντεπ για χρόνια». «Τα ημερολόγιά μου είναι γεμάτα περίπλοκα και διαρκώς μεταβαλλόμενα συναισθήματα», γράφει η ίδια.
Σε ένα από τα αποσπάσματα που δημοσιεύει, σημειώνει: «Τον τελευταίο καιρό βλέπω πολύ παράξενα όνειρα με τον Τζόνι, απ’ όλους τους ανθρώπους. Δεν μπορώ πραγματικά να τα αναλύσω γιατί δεν θυμάμαι τι συμβαίνει μόλις ξυπνήσω. Το μόνο που θυμάμαι είναι ποιος βρίσκεται σε αυτά… ο Τζόνι».
Σε άλλη καταγραφή της ίδιας περιόδου προσθέτει: «Δεν μπορώ να κάθομαι εδώ και να εύχομαι να ήταν κάτι που δεν είναι. Δεν μπορώ να τον αλλάξω. Κι όμως εύχομαι να μπορούσα να φτάσω κοντά του».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.