Ο Νίκος Αποστολόπουλος αναφέρθηκε στην οικονομική καταστροφή που βίωσε το 1991 και την απόφαση να μην δουλέψει ξανά με συνέταιρο.
Σε συνέντευξη στο περιοδικό «Λοιπόν», είπε: «Περασμένες ιστορίες είναι αυτές. Βίωσα μεγάλη οικονομική καταστροφή το 1991. Με πήρε τηλέφωνο ένας συνεργάτης μου και μου είπε «κύριε Νίκο καλημέρα σας. Μας έκλεισαν όλα τα γραφεία». Στη συνέχεια έμαθα ότι συνέταιρός μου δεν πλήρωνε τις τράπεζες κι επειδή είχε δέκα εργοστάσια στην Ιταλία κήρυξε πτώχευση. Εκείνος εξαφανίστηκε και οι δικοί μου λογαριασμοί δεσμεύτηκαν. Είχα εντελώς καταστραφεί! Το πλήγμα ήταν μεγάλο τότε».
Συνέχισε, λέγοντας: «Είμαι φοίνικας εγώ. Ξαναγεννιέμαι μέσα από τις στάχτες μου. Τα έφτιαξα όλα από την αρχή και πολύ καλύτερα και το σημαντικό είναι ότι δεν είχα ποτέ ξανά συνεταίρους».
Στην ίδια συνέντευξη, αναφέρθηκε στον γάμο του με μια γυναίκα, τη Μιραμπέλ. Ο σχεδιαστής δήλωσε: «Ο άνθρωπος αυτός ήταν μοναδικός στη ζωή μου και το κενό δεν αναπληρώνεται. Μια πανέμορφη Γαλλίδα που την γνώρισα το 1979 και ήμασταν παντρεμένοι μέχρι το 2008, όταν μπήκε ανάμεσά μας ο θάνατος. Ακόμη και σήμερα την αισθάνομαι παντού τη Μιραμπέλ, επικοινωνώ και μιλάω μαζί της».
Για το αν σκέφτηκε ποτέ να ξαναπαντρευτεί είπε: «Όχι, όχι! Δεν μου δημιουργήθηκε ποτέ αυτή η επιθυμία ξανά».
Για το αν θα αποκαλύψει τη σεξουαλική του ταυτότητα σχολίασε: «Τα εν οίκω μη εν δήμω! Δεν αφορά κανέναν τι κάνω στο κρεβάτι μου. Άλλωστε το δικό μου το κοινό με ακολουθούσε πάντα για τη μόδα. Για τα ρούχα μου, για τα κοστούμια μου. Δεν τους ενδιέφεραν ποτέ τα προσωπικά μου».
Τέλος, για το αν ερωτεύτηκε ποτέ πραγματικά έναν άντρα, απάντησε: «Όχι μόνο ένας, πολλοί άντρες με ερωτεύτηκαν παράφορα».
Για άλλη μια χρονιά, το Stelios Philanthropic Foundation στηρίζει έμπρακτα τη νέα επιχειρηματικότητα, επιβραβεύοντας τρεις νεοφυείς επιχειρήσεις με συνολικά €300.000
Η Μαρίνα-Λύδα Κουταρέλλη και η Τίνα Κίκιζα βρέθηκαν στην ίδια κουζίνα, έβαλαν τις ποδιές τους και ετοίμασαν μια αυθεντική σπετσιώτικη συνταγή με αφορμή το φετινό Spetses Mini Marathon
Παλιά, η ψυχαγωγία ήταν κάτι απλό. Ένα βιβλίο, μία ταινία, μια κούνια στην αυλή, φίλοι στη γειτονιά. Αυτές οι στιγμές μας έκαναν να νιώθουμε μαζί, να φτιάχνουμε εικόνες και μνήμες όλοι μαζί. Στο μέλλον θα δίνει την απάντηση στο ερώτημα «ποιος είμαι».
