Δημήτρης Παγαδάκης

Μια μικρή φράση τριών μόνο λέξεων. Χωράει εύκολα σε σλόγκαν τηλεοπτικού σποτ. Μοιάζει πιασάρικη, ας πούμε, για διαφήμιση μιας μπίρας ή ενός απορρυπαντικού. Και κάπου εκεί σταματάει το καλαμπούρι.

Γιατί, στην πραγματική ζωή στο σημείο όπου τελειώνει ένα προωθητικό σύνθημα αρχίζει ο λογαριασμός. Πόσο μάλλον, όταν το τάχα υπαρξιακό δίλημμα μετατρέπεται σε διχαστικό αφορισμό. Με όλες τις χαοτικές συνέπειες που τον συνοδεύουν. Για φανταστείτε να τον κάνει επικοινωνιακό μότο του ένας αθλητικός ή ένας οικονομικός μεγαλοπαράγοντας;

Ακόμη χειρότερα, στη πολιτική η ίδια εκφερόμενη πρόταση φαντάζει παραπάνω από προειδοποίηση. Καταφθάνει σαν απειλητικό τελεσίγραφο. Χτίζει ένα συγκρουσιακό δίπολο. Από τη μία εμείς. Από την άλλη το τίποτα. Δεν είναι πρόκληση σε μονομαχία. Είναι κήρυξη πολέμου.

Ο μπαρουτοκαπνισμένος σε αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες Αλέξης Τσίπρας, δεν το έχει σε πολύ να την εκστομίσει. Ο κακοπαθημένος ηγεμονικός βολονταρισμός του το επιτρέπει. Η αλαζονική του αυτοπεποίθηση τον ωθεί στο πειρασμό να πιστεύει ότι χωρίς αυτόν δεν χρειάζεται κανείς άλλος να διευθύνει το πολιτικό παιχνίδι.

Μικρό το κακό, βέβαια, όταν η εκδήλωση αυταρέσκειας, που μεταφράζεται σε πολιτικό μονοπώλιο, προέρχεται από τον επικεφαλής νεοσύστατου κόμματος ο όποιος στο πρόσφατο παρελθόν βάφτισε τις αυταπάτες του σε ελπίδα. Περιττή επίσης η εκ μέρους του μεγαλοπρεπής χρήση της προσωπικής αντωνυμίας «εμείς».

Ο πληθυντικός είναι πλεονασμός. Αναφέρεται σε ένα προσωποπαγές κόμμα, δίχως οργανωμένη δομή και συγκροτημένο μηχανισμό επιρροής. Εξουσιοδοτεί τον επιρρεπή σε γκάφες αρχηγό του να δηλώνει προϊστάμενος μιας υποτιθέμενης αριστερής ομάδας στελεχών. Στη πραγματικότητα του επιτρέπει να περιφέρει μόνος την ξεθυμασμένη πραμάτεια του για να μαζέψει εκλογική πελατεία.

Ενδεχομένως θα έδειχνε πιο ειλικρινές για το πρώην πρωθυπουργό και βουλευτή Αλέξη Τσίπρα να διατυπώνει πολωτικά μηνύματα σε πρώτο πρόσωπο. Στο στυλ «Aut Caesar aut nuhil» (Είτε Καίσαρας είτε κανείς») του αδίστακτου Ιταλού δούκα της Αναγέννησης Καίσαρα Βοργία. Δεν το τολμά.

Επειδή δεν στρέφεται κατά της κυβέρνησης, δεδομένου ότι χρειάζεται πολλά ακόμη καρβέλια για να προσεγγίσει την εξουσία. Αντίθετα πλασάρει ένα δήθεν συλλογικό υποκείμενο για να ποδηγετήσει ως αδιαμφισβήτητος ηγέτης τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Σε αυτά απευθύνεται με το αντιπαραθετικό του δόγμα «εμείς ή κανείς». Φαντασιώνεται ότι υπάρχουν κορόιδα που θα γίνουν υποτακτικά η ουρά ενός κομματάρχη που τους λέει με υψωμένη τη φωνή «καθαρίζω για πάρτη σας». Του ίδιου που ταυτόχρονα διακηρύσσει φιλόδοξα προς τη κοινωνία: «Δεν σας ζητώ να με επιλέξετε. Σας ζητώ να αναγνωρίσετε ότι δεν έχετε άλλη επιλογή».

Προφανώς, στη πρεμούρα του να διαμορφώσει αποφασιστικά ένα κυρίαρχο καθοδηγητικό αντιπολιτευτικό προφίλ δεν αντιλαμβάνεται την παγίδα που αυτοπροσώπως στήνει. Η Δημοκρατία, βλέπετε, έχει μερικές άσχημες συνήθειες. Θυμάται τους ανεπαρκείς τέως διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας και ξορκίζει τους ξιπασμένους διεκδικητές της. Ειδικότερα όταν ταυτοποιούνται στο ίδιο πρόσωπο.

Αυτή η αγνοημένη επίγνωση, ωστόσο, σε τίποτε δεν εμποδίζει τη ρότα που έχει χαράξει ο Τσίπρας. Απλώς το φρένο στις μέχρι χθες δημοσκοπικές επιδόσεις του τον αναγκάζει σε αναδιπλώσεις. Οι πληκτικές εξαγγελίες του, άλλωστε, τον υποχρεώνουν σε αυθάδικη επαναφορά των παλαιοτέρων εργοστασιακών του ρυθμίσεων. Έστω και αν ο κινητήρας του είναι εκ κατασκευής μπουκωμένος.