Γιάννης Σερέτης

Τελειώνει σιγά – σιγά αυτή η άχαρη για τον Παναθηναϊκό διαδικασία των play offs κι αν εξαιρέσει κάποιος τα 75 λεπτά στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου έπαιξε ισορροπημένα σε 4-2-3-1 και έβαλε πολύ δύσκολα στην πρωταθλήτρια, δεν θα έχει κάποιος να θυμάται πολλά περισσότερα... O Παναθηναϊκός μένει χωρίς νίκη, έχει πετύχει ένα γκολ σε πέντε ματς και σε τελική ανάλυση ούτε αποτελέσματα παίρνει, ούτε χρήσιμες δοκιμές κάνει.

Δεν έπαιξε, για παράδειγμα με 4-2-3-1 (που είναι διαχρονικά και η αγαπημένη διάταξη του Ράφα) σε τρία – τέσσερα ματς για να τον δούμε πώς λειτουργεί. Παρά μόνο σε ένα, στη Νέα Φιλαδέλφεια, κι αυτό «υποχρεωτικά», επειδή απουσίαζαν τέσσερις στόπερ. Δεν έπαιξε καθόλου με την «παραλλαγή» του, το 4-3-3, να δούμε αν μπορεί να ανταποκριθεί ως οκτάρι με δυο συμπαίκτες κοντά του ο Κοντούρης.

Δεν έπαιξε ούτε σε ένα ματς βασικός ο Γιάγκουσιτς, ώστε να έχει μια εικόνα ο Μπενίτεθ για το αν μπορεί να ανταποκριθεί ως «οκτάρι» ή ως «δεκάρι»: διότι εξτρέμ δεν είναι. Δεν αγωνίστηκε ποτέ ο Ταμπόρδα ως «οκτάρι» σε 4-3-3 για να δούμε μήπως σ’ αυτή τη θέση είναι πιο χρήσιμος, ώστε να καμουφλάρει το ελάττωμα της έλλειψης ταχύτητας και να αναδείξει το χάρισμα της καλής πάσας και της κυκλοφορίας της μπάλας. Δεν είδαμε ποτέ τον Τσάβες, ο Παντελίδης έμεινε στον πάγκο εναντίον του Ολυμπιακού παρότι ήταν ο πιο επικίνδυνος παίκτης του Τριφυλλιού στην ήττα από την ΑΕΚ, δεν είδαμε ποτέ ως εξτρέμ τον Τετέι, όπως τον χρησιμοποιεί στην Εθνική Ελλάδας ο Γιοβάνοβιτς: κι αυτό μόνο στη Νέα Φιλαδέλφεια για 25 λεπτά, όταν έμοιαζε ασταμάτητος στην αριστερή πτέρυγα της Ενωσης… Θα μπορούσαμε να πούμε κι άλλα, πολλά, για να τεκμηριώσουμε βάσιμα ότι η απόφαση του Μπενίτεθ σ’ αυτή τη διαδικασία των play offs ήταν να έχει ως στόχο το αποτέλεσμα. Ελα, όμως, που το αποτέλεσμα δεν έρχεται και πιθανότατα θα κλείσει τη σεζόν ως ο πρώτος κόουτς του Παναθηναϊκού που ολοκληρώνει αυτό το μίνι τουρνουά χωρίς έστω μία νίκη…

Στο «Γ. Καραϊσκάκης» εναντίον του Ολυμπιακού ο Μπενίτεθ επέλεξε για πρώτη φορά μετά από τέσσερις μήνες το 4-4-2 με Τετέι – Σφιντέρσκι και ο Παναθηναϊκός κατάφερε να τελειώσει το παιχνίδι με μηδέν τελικές προσπάθειες στην εστία, 0,2 Xgoals (αναμενόμενα βάσει ευκαιριών γκολ) και χωρίς έστω μία καθαρή φάση! Και μετά από όλα αυτά ο κόουτς λέει στο flash interview «Η ιδέα μας πίσω από την χρησιμοποίηση δύo επιθετικών ήταν το ότι η αντίπαλη ομάδα παίζει συνήθως αρκετά ψηλά. Κάναμε μια πολύ καλή αντεπίθεση και ο Τετέι θα μπορούσε να σπάσει την μπάλα στον Σφιντέρσκι. Λειτούργησε αυτό που θέλαμε να κάνουμε σε κάποια κομμάτια». Και σηκώνεις τα χέρια ψηλά με το πόσο χαμηλά έχει πέσει ο πήχης σ’ αυτή την ομάδα…

Το μοναδικό στο οποίο μπορεί να εστιάσει θετικά κάποιος από την εμφάνιση του Παναθηναϊκού στο Φάληρο εκτός από το ποδοσφαιρικό φιλότιμο όλων των παικτών είναι ή καταπληκτική απόδοση του Τουμπά. Όχι επειδή ο Αλγερινός είναι ο… αριστεροπόδαρος «Χένρικσεν» της εποχής του. Αλλά επειδή είναι ένας στόπερ ο οποίος επί μακρόν καθόταν στον πάγκο και έβλεπε να παίζει ως βασικός κεντρικός αμυντικός ένα παιδί το οποίο έχει εμφανώς πολλά προβλήματα στους τομείς της αμυντικής αντίληψης και της ταχύτητας, δηλαδή ο Χάβι Ερνάντεθ, ο οποίος μάλιστα είχε αποκτηθεί τον Ιανουάριο ως αναπληρωματικός αριστερός μπακ. Δηλαδή ένας παίκτης που δεν άξιζε βάσει χαρακτηριστικών και απόδοσης να πάρει θέση βασικού.

Η χθεσινή του εμφάνιση είναι δείγμα νοοτροπίας σωστού επαγγελματία: εκείνου που συνεχίζει να προσπαθεί (μετά κι από πολλά δικά του λάθη), δεν το βάζει κάτω όταν πάει στον πάγκο κι αν του δοθεί η ευκαιρία την αρπάζει, ακόμα και σε «αδιάφορα» ματς.