Δημήτρης Παγαδάκης

Με αυτή τη αρματωσιά δίνει τον αγώνα του για την ηγεμονία στην λεγόμενη Κεντροαριστερά.

Με τον επικεφαλής του να χρησιμοποιεί μια ρητορική αφηγηματική ένταση που αιωρείται ανάμεσα στο ρομαντικό ενθουσιασμό του παρελθόντος και τη μικροπρέπεια της αντιγραφής.

Επιμένει να ξανασυστηθεί στο δημόσιο χώρο σαν να είναι άγνωστος, αμόλυντος και αδοκίμαστος. Να παρουσιάσει πεισματικά το πολιτικά φθαρμένο παλιό εαυτό του ο ως αστραφτερό «νέο». Λες και λούστηκε με τον αγιασμό της λησμονιάς και αποκαθάρθηκε από κάθε προηγούμενο σφάλμα του.

Κακά, όμως, τα ψέματα. Η επιπολαιότητα, οι αυταπάτες και ο λαϊκίστικος τυχοδιωκτισμός δεν απουσιάσαν σχεδον ποτέ από τη πολιτική ιδιοσυστασία του Αλέξη Τσίπρα. Ούτε ο μιμητισμός από την προσωπική επικοινωνιακή του διαχείριση. Απλώς επαναφέρει το τελευταίο συσκευασμένο σε τάχα καινούργιο πακέτο με δήθεν ξεχωριστή κορδέλα.

Αποπειράται να ξαναστεγάσει στη καρικατουρίστικη περφόρμανς της πολιτικής επανόδου του την ανδρεοπαπανδρεϊκή ρυθμολογία της γλώσσας. Να αθροίσει άγαρμπα στη ριμπράντινγκ παράσταση του τις συμβολικές χειρονομίες του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

Επιδιώκει να συγκροτήσει μια ιμιτασιόν εκδοχή του πρωτότυπου. Να ανακαλέσει συγκινησιακές φορτίσεις και ανασύρει μνήμες ενθουσιασμού από την εποχή της «Αλλαγής». Υπό αυτό το μπούσουλα επιστρατεύει μηχανιστικές μεταφορές, θεατρινίστικες επαναλήψεις και αναπαραγωγές παρωχημένων στιγμιότυπων. Κοπιάροντας την υπογραφή του Ανδρέα στην επαφή του με το λαό.

Το παράδοξο είναι ότι η εκπρόσωπος του πολιτικού του φορέα που βαφτίστηκε με τον «ευρηματικό» τίτλο ΕΛΑΣ κλάδεψε με μιας όλα τα στοιχεία αυτής της αναπαραστατικής παρωδίας. Ξεκαθάρισε, ως υποτιθέμενη διαπρεπής στοχαστής των κινημάτων και των τάσεων της Αριστεράς, ότι το νεοϊδρυθέν κόμμα δεν είναι πολιτικά όμορο του ΠΑΣΟΚ.

Ούτε καν συνορεύων, παρακείμενο, ή εφαπτόμενο τέλος πάντων. Τσάμπα πήγε η προσομοίωση που επιχείρησε ο Τσίπρας με τη φράση «ραντεβού με την ιστορία». Στράφι η πλαστογράφηση της κομματικής σημειολογίας και η παραχάραξη της πολιτικής κουλτούρας του ΠΑΣΟΚ προηγούμενων δεκαετιών.

Το ακατανόητο, ωστόσο, είναι η αντίδραση της Χαρ. Τρικούπη. Αντί να ξεφυσά ανακουφισμένη, να τρίβει τα χέρια της από ικανοποίηση, να πανηγυρίζει που το ΕΛΑΣ δεν συμπεριλαμβάνει, ευτυχώς, το ΠΑΣΟΚ στους ιδεολογικοπολιτικούς γείτονες του, σαν να ενοχλήθηκε από την απόρριψη.

Εντόπισε αντιφάσεις και σύγχυση στη διατύπωση και εξέφρασε προβληματισμό ως προς το χώρο που ανήκει το νεοπαγές κόμμα. Συμπεριφέρθηκε, τελικά, σαν «πράσινος ΣΥΡΙΖΑ». Έχασε την όποια ψυχραιμία του επειδή το ξεφορτώθηκε, όπως τον εξαϋλωμένο ορίτζιναλ ΣΥΡΙΖΑ, από τη παρέα του ο Τσίπρας. Λες και το ΠΑΣΟΚ είχε κάποια συγγένεια με τον κατεξοχήν τελάλη του τοξικού λόγου και τη διχαστικής ρητορικής του «ή εμείς ή αυτοί».

Αμήχανος ο πρόεδρος Νίκος Ανδρουλάκης σκαρφάλωσε στα Άγραφα για να αποτίσει φόρο τιμής στη κυβέρνηση του βουνού. Υπό την ανασφάλεια μη τυχόν αμφισβητηθεί η εαμογενής κληρονομία του Κινήματος. Προφανώς και έχει ανάγκη από ισχυρά αντίβαρα της συλλογικής μνήμης απέναντι σε αυτόκλητους σωτήρες. Πόσο μάλλον ενάντια σε σφετεριστές ακρωνύμιων της Εθνικής Αντίστασης για ίδια κομματική χρήση.

Από τη μεριά του ο αδάμαστος κήρυκας της αντιδεξιάς υστερίας, δήμαρχος Αθήνας Χάρης Δούκας, οραματίζεται προγραμματικό διάλογο και ονειρεύεται σενάρια «προοδευτικής» συνεργασίας με το κόμμα του Τσίπρα. Παρότι ο τελευταίος δηλώνει ότι δεν χρειάζεται σωσίβια, δεκανίκια και ουρά από παρακαλετούς στα μεγαλεπήβολα σχέδια του.

Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα ανιχνεύεται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η εμφάνιση του φουριόζου, παρά το οπορτουνιστικό παρελθόν του, Τσίπρα ως διεκδικητή της ηγεσίας του κεντροαριστερού χώρου, δημιουργεί σκοτούρες στο ΠΑΣΟΚ. Περισσότερες από την ένταξη στις γραμμές του των πρώην «Συριζαίων» Νικόλα Φαραντούρη και Θεοδόση Πελεγρίνη.

Δεν απαιτούνται βαθυστόχαστες αναλύσεις και λεκτικές ακροβασίες για να διαπιστώσει κάνεις ότι αν αυτό παρεκκλίνει από την αυτόνομη ρότα του θα αντιμετωπίσει μεγαλύτερους μπελάδες και ανακατωσούρες. Όχι μόνο δημοσκοπικές.

Ιδιαίτερα, όταν μερίδα των στελεχών του νοιάζεται αποκλειστικά να ψηλαφεί την εικαζόμενη μεσοτοιχία με το κομματικό μαγαζί του Τσίπρα. Με τέτοια έφεση να ανακαλύψουν κοινό φεγγίτη σε ξεχωριστά ντουβάρια, ώστε θεωρούνται ικανοί να κρεμάσουν στο «πράσινο ήλιο» της δικής τους βιτρίνας τη φανέλα του Γιαμάλ και τα φυσεκλίκια του Βελουχιώτη.