Νίκος Φελέκης

Και ε(ξε)υτελιστεί. Τα κόμματα και οι οργανώσεις που ξεπήδησαν από τις αλλεπάλληλες διασπάσεις και την ρευστοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον δεν μπορούν να βρουν κοινό βηματισμό, αλλά για να ξαναγίνουν υπολογίσιμο πολιτικό και εκλογικό μέγεθος, θα πρέπει να δηλώσουν πλήρη υποταγή στην Αλέξη Τσίπρα. Για τους βουλευτές τα πράγματα είναι χειρότερα. Το «yes master” δεν αρκεί για να συμπορευθούν μαζί του. Χρειάζεται να περάσει και χρόνος. Αφενός για να μπορέσουν να φυτρώσουν τα νέα φυντάνια που έσπειρε στο πολιτικό και κομματικό σύστημα με την ΕΛΑΣ ο πρώην πρωθυπουργός. Και αφετέρου επειδή δεν θα πρέπει να δοθεί η εντύπωση ότι το νέο κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλο ΑΦΜ.

Ακόμη κι αν παραιτηθούν ή ανεξαρτοποιηθούν θα χρειαστεί να περιμένουν, τουλάχιστον μέχρι το Φθινόπωρο και οπωσδήποτε μετά τη ΔΕΘ, για να γίνουν ομοτράπεζοι του Αλέξη -όσοι γίνουν, αφού κάποιους, όπως μεταδίδεται από την Αμαλίας, δεν θέλει να τους βλέπει ούτε ζωγραφιστούς. Πάντως, για τους «Τσιπρικούς» βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς τα «καυδιανά δίκρανα» δεν τελειώνουν με τη δήλωση υποταγής και το χρόνο αναμονής στην προθάλαμο. Θα πρέπει να αποδεχθούν και μετακινήσεις. Για παράδειγμα, λένε συνομιλητές του Τσίπρα, γιατί θα πρέπει η Έφη Αχτσιόγλου να είναι υποψήφια στη Δυτική Αθήνα ή ο Νάσος Ηλιόπουλος στην Α’ Αθηνών; Δεν θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στη Θεώνη Κουφονικολάου και στην Άννα Παπαδοπούλου ή στη Φωτονιάτα, τον Καρπουχτσή και τον Νυφούδη να εκλεγούν σε περιφέρειες, όπου τον πρώτο λόγο έχουν πρώην υπουργοί και βουλευτές από το 2012;

Προτεραιότητα του Τσίπρα είναι να αποχτήσουν ερείσματα σε εκλογικές περιφέρειες τα νέα πρόσωπα. Να ενισχυθούν όσο γίνεται περισσότερο ώστε στη νέα Βουλή οι «παλιές καραβάνες» να είναι μειοψηφία στην κοινοβουλευτική ομάδα του Τσίπρα. Το ίδιο ισχύει ακόμη και για τον Φάμελο, εάν τελικά ο «στρατηγός» του ΣΥΡΙΖΑ αφήσει την Κουμουνδούρου για να γίνει ένας απλός «τυφεκιοφόρος» της ΕΛΑΣ. Όχι απαραίτητα στη Θεσσαλονίκη, αλλά όπου κρίνει ο Αλέξης ότι χρειάζεται ενίσχυση το κόμμα του. Πριν όμως αποφασίσει ο Αλέξης (αν θέλει και που) να είναι υποψήφιος βουλευτής ο Φάμελος θα πρέπει να αποφασίσει ο Σωκράτης τι θα κάνει με τον Νίκο Παππά, τον Παύλο Πολλάκη και τους υπολοίπους της Κουμουνδούρου, που τον πιέζουν να δηλώσει στην Κεντρική Επιτροπή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετέχει οπωσδήποτε στις επόμενες εκλογές αφού ο Τσίπρας απορρίπτει οποιαδήποτε εκλογική συνεργασία.

Η απάντηση στη συνέχιση της ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται πάντως να δοθεί στις 6 Ιουνίου. Το αδιέξοδο θα συνεχιστεί. Και θα βαθύνει. Η ρευστοποίηση είναι τόσο μεγάλη που δεν ξέρουν αν την πλειοψηφία στην Κεντρική Επιτροπή συνεχίζει να την έχει ο Φάμελος ή λόγω αποχωρήσεων έχει ενισχυθεί η πλευρά Παππά - Πολλάκη. Εξυπακούεται πως από την κατάσταση «τρέλα και κορδέλα», που επικρατεί -με ευθύνη όλων και πρωτίστως του Φάμελου- στην Κουμουνδούρου, μόνος ευνοημένος είναι ο Τσίπρας. Το ίδιο ισχύει και με τη Νέα Αριστερά. Μόνον που στην Πατησίων τα πράγματα είναι πιο εύκολα αφού το διαζύγιο, και παρά τις εκατέρωθεν πικρίες και ενστάσεις, θα βγει κοινή συναινέσει.

Σήμερα ή αύριο και πάντως πριν τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, επτά βουλευτές, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, γραμματείς Νομαρχιακών Ογανώσεων, πρώην βουλευτές και τοπικά στελέχη θα δηλώσουν ότι αποχωρούν από τη ΝΕΑΡ. Στο σύντομο κείμενό τους εξηγούν τους λόγους της αποχώρησης καθώς και την απόφασή τους να συμμετέχουν στην προσπάθεια να δημιουργηθεί μια νέα κυβερνώσα Αριστερά που θα καταφέρει και την Πολιτική Αλλαγή στην οποίαν και αυτοί, όπως και ο Τσίπρας, ομνύουν.

Βεβαίως, δεν πρόκειται να ενταχθούν άμεσα στην ΕΛΑΣ. Θα περιμένουν το νεύμα του Τσίπρα. Μέχρι τότε ο Χαρίτσης και οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως πολιτική ομάδα. Θα παρεμβαίνουν στη δημόσια αντιπαράθεση, δίνοντας το δικό τους διακριτό στίγμα, αλλά και συνομιλώντας με άλλους για τις εξελίξεις και το δικό τους μέλλον. Το ίδιο θα κάνει και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Η ΝΕΑΡ θα σταματήσει να έχει Κοινοβουλευτική Ομάδα, θα έχει όμως ένα συγκροτημένο οργανωτικό μηχανισμό στον οποίον θα περιλαμβάνονται και τουλάχιστον τρεις βουλευτές.

Και οι δύο θα περιμένουν τις εξελίξεις για να δουν αν μπορεί να υπάρξουν -και ποιες- συμμαχίες ώστε στις επόμενες εκλογές η Ριζοσπαστική Αριστερά να συνεχίσει να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Σήμερα κάτι τέτοιο μοιάζει απίθανο, αλλά στους «παλαβούς καιρούς» που ζούμε, τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί. Και ειδικά αν οι εκλογές θεωρηθούν ως πρόβα τζενεράλε για τις επόμενες. Στην περίπτωση αυτή τα αποτελέσματα μπορεί να εκπλήξουν άπαντες. Μάλιστα, μπορεί να είναι εξίσου δυσάρεστα και για την κυβέρνηση και για την πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση. Πάντως και επειδή -παρά τα όσα προφητεύουν οι δημοσκόποι- η μάχη για τη δεύτερη θέση δεν θα είναι εύκολη δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την πιθανότητα στην πορεία προς τις εκλογές να δούμε πολλές βαριάντες στην κομματική σκακιέρα.

Τώρα, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το προβάδισμα το έχει η ΕΛΑΣ. Το ΠΑΣΟΚ και η «Ελπίδα» έπονται. Όμως θα πρέπει να περιμένουμε να «καθήσει η σκόνη», να τελειώσει ο «μήνας του μέλιτος» για Τσίπρα και Καρυστιανού, να δούμε αν θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς και τότε θα μπορούμε να αποφανθούμε με (σχετική πάντα) βεβαιότητα αφενός για την σειρά των κομμάτων και αφετέρου αν θα υπάρξουν οι πολιτικο-εκλογικές συμμαχίες, που σήμερα φαντάζουν αδύνατες, αλλά εφόσον τελεσφορήσουν οι παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, θα αλλάξουν άρδην το εκλογικό, κοινοβουλευτικό και κυβερνητικό παιχνίδι, αλλά και τους συσχετισμούς στην ευρύτερη Κεντροαριστερά. Σε κάθε όμως περίπτωση μπορούμε να σημειώσουμε πως τα δύσκολα και για το κόμμα Τσίπρα είναι μπροστά. Και ο λόγος είναι απλός. Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να βελτιώνουν την ψυχολογία των επίδοξων ψηφοφόρων της ΕΛΑΣ και κατά συνέπεια να δίνουν αυτοπεποίθηση στον Τσίπρα όμως η τελική ετυμηγορία των πολιτών στην κάλπη θα συναρτηθεί από το εναλλακτικό και εξειδικευμένο πρόγραμμα που θα παρουσιάσει καθώς και από την κυβερνητική ομάδα που θα το εφαρμόσει.

Μέχρι τώρα, τελάλης της επιστροφής του στα πολιτικά πράγματα και μάλιστα σε ρόλο πρωταγωνιστή ήταν μόνος του ο Τσίπρας. Εφεξής, θα πρέπει τα νέα πρόσωπα να γίνουν οι αναμεταδότες του. Τα 41 μέλη του Ινστιτούτου του ήταν η μαγιά. Οι πιονιέροι της νέας του πορείας. Ανακοίνωσε ήδη το πενταμελές επικοινωνιακό του επιτελείο, το οποίο -η αλήθεια είναι- έχει πιάσει εντατική δουλειά σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Χθες ανακοινώθηκε το οιωνεί Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛΑΣ. Είναι οι 300 που υπέγραψαν τη Διακήρυξη που κατετέθη στον Άρειο Πάγο. Επίσης, θα ανακοινωθούν και τα 20 στελέχη που θα αποτελούν την Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, με συγκεκριμένες αρμοδιότητες ο/η καθένας/μια (οικονομία, πολιτισμός, νεολαία, τεκμηρίωση, κοινωνικές οργανώσεις, διεθνείς σχέσεις κ.α.) και η οποία μαζί με τον «πρωϊνό καφέ», που ήδη λειτουργεί, θα έχουν την ευθύνη για την διαχείριση της καθημερινότητας της ΕΛΑΣ. Σε πρώτη φάση το οργανωτικό σκέλος περιορίζεται στη εξεύρεση των «ελασιτών» καθ’ άπασαν την επικράτεια, με την καθετοποιημένη δομή (με περιφερειακά και τοπικά όργανα και οργανώσεις) να αφήνεται για αργότερα και να προκρίνεται ο υβριδικός και ψηφιακός τρόπος λειτουργίας. Κάποια στιγμή, ενδεχομένως μετά το καλοκαίρι και όσο γίνεται πιο κοντά στις εκλογές, θα ανακοινωθεί και το «υπουργικό συμβούλιο» του Τσίπρα.

Όπως αντιλαμβάνεται κάποιος η στρατηγική του Τσίπρα είναι να πορευθεί με τα καινούργια πρόσωπα και μέσω της αναμονής και του προθαλάμου να «ξεδοντιάσει» τους παλιούς βουλευτές και υπουργούς του, ακόμη και αυτούς που διαχρονικά δηλώνουν πίστη στον Αλέξη. Όσο οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν «καβάλα στ’ άλογο» τόσο η επιθυμία του να πορευθεί με τους καινούργιους φίλους και συντρόφους, θα μεγαλώνει. Και είναι λογικό. Αν και όπως λέει κάποιος βουλευτής και πρώην υπουργός του «οι εφήμερες φιλίες δεν κρατούν πολύ και σίγουρα δοκιμάζονται στο χρόνο και στις φουρτούνες». Αυτή τη στιγμή στο μυαλό του Τσίπρα δεν είναι οι παλιοί του φίλοι και σύντροφοι, αλλά η Καρυστιανού και ο κυρίως ο Ανδρουλάκης. Ο πόλεμος με τον επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ τώρα ξεκίνησε και διαγενομένου του χρόνου και των εξελίξεων θα κλιμακώνεται.

Αν και οι επόμενες δημοσκοπήσεις δείξουν ότι τον πρώτο λόγο στην αντιπολίτευση τον έχει ο Τσίπρας και όχι ο Ανδρουλάκης δεν αποκλείεται να υπάρξουν και χτυπήματα κάτω από τη μέση. Ήδη εκτός από την αμφισβήτηση των δημοσκοπήσεων ανασύρονται δηλώσεις και πρακτικές του παρελθόντος για να μειώσουν την απήχηση της ΕΛΑΣ στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους. Εξυπακούεται πως προϊόντος του χρόνου και ανάλογα με τη συμπεριφορά του Τσίπρα και τα ποιοτικά ευρήματα των σφυγμομετρήσεων στο παιχνίδι των «κραυγών και ψιθύρων» θα μπει και η κυβέρνηση, αλλά και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης και σίγουρα η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Δημήτρης Κουτσούμπας αφού η ΕΛΑΣ του Τσίπρα φαίνεται να παίρνει ποσοστά από τη δύναμη της Πλεύσης Ελευθερίας και του ΚΚΕ.

Προσώρας, ο Τσίπρας μετρά τα συν και τα πλην της ΕΛΑΣ. Το όνομα στην αρχή ξένισε, ενώ έγινε και αντικείμενο χλευασμού αφού παρέπεμπε πρωτίστως στην Ελληνική Αστυνομία και δευτερευόντως στο ένοπλο τμήμα του ΕΑΜ. Βεβαίως, η αντιπαράθεση και η πλάκα για το όνομα θα κοπάσουν και θα ξεχαστούν. Ο Τσίπρας τον ντόρο ήθελε και τον πέτυχε. Από δω και πέρα θα πρέπει να αποδείξει ότι η ΕΛΑΣ μπορεί:

1) Να εκφράσει τις νέες κοινωνικές συμμαχίες και να τις συναρθώσει σε μια στρατηγική κοινοβουλευτικής και κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής. Αυτό επιθυμούν, σε ποσοστό που αγγίζει το 70%, οι πολίτες και όχι αν θα δικαιωθεί ο Τσίπρας για τη δακυβέρνηση ή την αντιπολίτευση που άσκησε από το 2015 μέχρι και το 2023.
2) Να δημιουργήσει ρεύμα νίκης. Προσώρας, δεν δείχνει να μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της ΝΔ. Κερδίζει, στις πρώτες δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ αλλά το παιχνίδι της δεύτερης θέσης είναι ανοιχτό.
3) Να πρωταγωνιστήσει στην ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στο κυβερνητικό παιχνίδι και δεν περιορίζεται απλώς στην είσοδο στο κοινοβούλιο.
4) Να συμβαδίσει με την εποχή της καθώς η Αριστερά και στην Ευρώπη και στα καθ’ ημάς βρίσκεται σε υποχώρηση. Δύσκολα θα καταφέρει να δικαιολογήσει το «Αριστερή» στον τίτλο της και ίσως στην πορεία η εγκατάλειψη του «Κέντρου» να αποδειχθεί και βαρίδι για να πετάξει σε μεγαλύτερα ποσοστά.
5) Να πάρει ψήφους από τη ΝΔ, τους δυσαρεστημένους από την κυβέρνηση και τους αντισυστημικούς και όχι να ανακατανείμει τα ποσοστά μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
6) Να περιορίσει την αποχή και να επαναφέρει στην κάλπη τις εκατοντάδες χιλιάδες των απογοητευμένων ψηφοφόρων. Με (δια)μάχες για το παρελθόν η απολεσθείσα εμπιστοσύνη δεν επανέρχεται. Είναι οι μνήμες του μέλλοντος αυτές που θα κρίνουν τις εκλογές, την θεσμική, οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση αλλά και την αναδιοργάνωση του πολιτικού σκηνικού.
7) Να αποτρέψει μια τρίτη θητεία Μητσοτάκη. Το 2027 είναι η ώρα και όχι το 2030, που φαίνεται να έχουν ως στόχο ο Αλέξης και η εμπροσθοφυλακή των «Ελασιτών» του. Σημειώνουμε πως η εξ αριστερών πλαγιοκόπηση του ΠΑΣΟΚ αυξάνει τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και είναι πιθανό οι «κεντρώοι», που ακούνε Τσίπρας και βγάζουν σπυράκια, να προτιμήσουν, έστω με κρύα καρδιά, τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη. Το αίσθημα αυτό ενισχύεται και από τα δημοσκοπικά ευρήματα που δείχνουν τον Τσίπρα να προηγείται σημαντικά του Ανδρουλάκη ως αντίπαλος του Μητσοτάκη.

Δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστηρίζαμε πως με την εμφάνιση της ΕΛΑΣ απεδείχθη ότι η εγχώρια Αριστερά πάσχει από το «σύνδρομο της μυγδαλιάς», όπως αυτό περιγράφεται στους στίχους του Καρυωτάκη. Όπως ο ποιητής, που δεν μπόρεσε ποτέ του να καταλάβει πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα που αγαπιέται, έτσι και οι παλιοί σύντροφοι του Τσίπρα δεν μπορούν να καταλάβουν πως μπορεί να πεθάνει η Αριστερά που τόσο έχουν αγαπήσει. Και μάλιστα από «μαχαιριά» του Τσίπρα, ο οποίος είχε καταφέρει δίπλα στους τόσους τίτλους που κουβαλούσαν να τους προσθέσει και το «πρώτη φορά» κυβέρνηση. Τώρα ο Τζανακόπουλος, ο Φίλης, η Δούρου, ο Βερναρδάκης θα μονολογούν πως όπως και της μυγδαλιάς έτσι και της Αριστεράς «όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
και τα κλαράκια της θε ν’ απομείνουν ξύλα»…