xyda_romina

Γράμμα σ' ένα νεκρό παιδί

Ρομίνα Ξύδα

Είμαι ο μέσος άνθρωπος. Αυτός που σε κοιτάζει χωρίς να σε βλέπει, που σε ακούει χωρίς να σε καταλαβαίνει, που σε αισθάνεται χωρίς να σε νιώθει, που σου απλώνει το χέρι για να το τραβήξει απότομα μόλις το δικό σου ιδρώσει.

“Γλίστρησε”, θα σου πω. “Αλλιώς δεν θα σε άφηνα να πέσεις στο κενό”. Ύστερα, θα ρίξω από ψηλά μια γρήγορη ματιά στο άψυχο κορμί σου, δεν αντέχω τον πόνο, έχω τον δικό μου, είναι αργά πρέπει να κοιμηθώ. Το επόμενο πρωί θ' ανοίξω διάπλατα τα παράθυρα να μπει το φως που σου έκλεψα, υπολείμματα οξυγόνου που εσύ, εκεί στη Συρία, δεν έχεις πλέον ανάγκη. Είσαι νεκρός. Θα φτιάξω μία ζεστή κούπα καφέ, θ' ανάψω τσιγάρο, θα καθίσω στον αναπαυτικό μου καναπέ και θα χαζέψω τα παιδιά σου στις ειδήσεις. Κάποια είναι ήδη νεκρά, κάποια παίζουν κρυφτό με τον θάνατο, κάποια κρέμονται με βλέμμα γεμάτο απόγνωση στο μονόζυγο της “ανθρωπιάς” μου. Δεν μπορώ να τα κατεβάσω. Είναι μακριά. Είναι επικίνδυνα. Είναι ξένα. Έχω τα δικά μου.

Θα κλείσω την τηλεόραση και θ' ανοίξω το facebook. Οι φίλοι μου θα έχουν ποστάρει τα παιδιά σου. Μία μάζα παιδικά κορμάκια, κάτι χέρια, κάτι πόδια, κάτι κεφαλάκια βουτηγμένα στο αίμα, μερικοί επίδεσμοι, αχνές φιγούρες στο σκότος του πολέμου, αδιόρατη βοήθεια, αμυδρή ενόχληση στο στομάχι και στη συνείδησή μου. Θα κάνω share για να “πιστοποιηθεί” με καρδούλες η βαθιά μου ευαισθησία κι ύστερα, με ρηχό μυαλό, θα πιέσω το δάχτυλο στην ένδειξη “απόκρυψη δημοσίευσης”. Δεν θέλω να δουν κατά λάθος αυτές τις εικόνες τα παιδιά μου και να τρομάξουν. Είναι πολύ μικρά για κοινωνικούς προβληματισμούς, πολύ αθώα για ενήλικες τραγωδίες. Δεν φταίξανε σε κάτι για να βλέπουν τα νεκρά παιδιά σου. Θα τους βάλω “Πέπα το γουρουνάκι”, θα τα αφήσω να σαπίσουν στο playstation. Καλύτερα ζωντανά βλήματα παρά οβίδες ερωτημάτων.

Πιο μετά θα καθαρίσω φασολάκια. Ξέρεις, είμαι Χριστιανή και νηστεύω. Αυτό το διάστημα δεν τρώω κρέας. Το τελευταίο θα το αντικρίζω μέχρι την Κυριακή του Πάσχα μόνο μέσα από τις δικές σου σάρκες. Πάνω από τη λεκάνη με τα φασολάκια θα προσευχηθώ για σένα. Ξέρω, δεν πιστεύουμε στον ίδιο Θεό, αλλά κομμάτια να γίνει. Άνθρωπος είμαι εγώ, άνθρωπος ήσουν κι εσύ. Πού και πού η εικόνα σου θα μου' ρχεται στο μυαλό και με θα συνθλίβει, θα κάνω το σταυρό μου να είναι ασφαλή τα δικά μου παιδιά κι εκείνη θα μικραίνει μέχρι που στο τέλος θα εξαφανιστεί από τα ενοχλητικά γρανάζια της “συνείδησής” μου. Όταν τελειώσω με τις δουλειές έχω να κάνω πολλά με τα παιδιά. Θα τρέξουμε, θα παίξουμε, θα πάμε βόλτα, θα διαβάσουμε για τη Δευτέρα μόνο τη δική μας ιστορία _ η δική σου δεν μας αφορά, μπορεί να περιμένει. 

Το απόγευμα θα πάμε σε πάρτυ. Εκεί θα είναι κι άλλες μαμάδες. Εσύ δεν θα είσαι, αλλά θα βρίσκεσαι στο επίκεντρο της συζήτησης. Οι μαμάδες θα πουν πόσο λυπούνται για σένα. Πόσο σφίγγεται η καρδιά τους τα τελευταία χρόνια κάθε φορά που σ' αντικρίζουν μόνο, αβοήθητο και νεκρό. Ύστερα θα μιλήσουμε για το σχολείο. Θα συμφωνήσουμε στο πόσο ευτυχείς είμαστε που δεν βρίσκεσαι ανάμεσα στα δικά μας παιδιά. Μας συγχωρείς αλλά δεν θα μπορούσες να χωρέσεις εκεί. Δεν μιλάς την ίδια γλώσσα με τα παιδιά μας, δεν πιστεύεις στον ίδιο Θεό με τα παιδιά μας, δεν διαθέτεις το ίδιο μυαλό με τα παιδιά μας, δεν έχεις κάνει τα εμβόλια που έχουν κάνει τα παιδιά μας, δεν είσαι και δεν θα γινόσουν πότε παιδί μας.

Θα επιστρέψουμε στο σπίτι αργά το βράδυ. Θα είμαστε εξουθενωμένοι από τη χαρά και το παιχνίδι. Θα πούμε παραμύθια της Χαλιμάς για έναν κόσμο που θα έχει όλους τους ήρωες εκτός από εσένα. Όταν τα παιδιά αποκοιμηθούν, εσύ, θα τρυπώσεις πάλι στις κουβέντες μας, στις οθόνες μας, στην πραγματικότητά μας. Θα πρέπει να υποκριθούμε ότι είμαστε άνθρωποι με αισθήματα, θα παίξουμε το ρόλο των ανθρώπων. Ύστερα θα νυστάξουμε. Θα κοιμηθούμε ήσυχοι με τη σκέψη ότι δεν απαλλοτριώθηκε η δική μας ελευθερία αλλά η δική σου, δεν θα μας περάσει καν από το μυαλό ότι αύριο μεθαύριο μπορεί να είμαστε εμείς στη θέση σου. Ο φόβος, βλέπεις, έχει κατασπαράξει τα ηθικά μας σπλάχνα. Τι κι αν τα βράδια ανανεώνονται όπως εκείνα του Προμηθέα; Οι ιστοί της ανθρωπιάς μας έχουν πλέον σαπίσει...


ΣΧΟΛΙΑ (8)

Εξαιρετικό παιδί μου......

Άψογη μπράβο σου αστέρι συγκινήθηκα κλαιω

εξαιρετη ρομινα

Ειναι ισως η χιλιοστή φορά που εξυμνω και υποκλίνομαι στην δυνατή σου πέννα που κανει και τα σιδερα να λυγιζουν απο συναισθηματα. Χιλια μποραβο σου κορίτσι μου.......τουλάχιστον μας αναγκαζεις με το ηθος σου να σε διαβαζουμε, να ομολογούμαι ποσο δικαιο εχεις και ας πεσουμε μετα για υπνο ανάλαφροι και ελευθεροι. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΕ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΝΙΩΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ..... ...ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΑΠΙΣΕΙ .........ΑΚΟΥΣ ΡΟΜΙΝΑ.......ΑΚΟΥΣ????

Chris

Συγχαρητήρια. Αν και μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν μιλάνε, αλλά πράττουν. Και συνήθως αυτοί οι άνθρωποι έχουν τη μεγαλύτερη καρδιά. Μιλάω έχοντας στο μυαλό μου κάποιον σαν τον Πλαστήρα, μεγάλου πολεμιστή, αλλά και ανθρώπου, που δεν είχε δικά του παιδιά, και υιοθέτησε προσφυγάκια από τη Σμύρνη. Και τα αγάπησε τόσο πολύ. Αλλά, αν κάποιος μπορεί να τα πει τόσο ωραία, όσο εσείς σε αυτό το άρθρο. Τότε, αξίζει να ακουστεί. Συγχαρητήρια.

*(-_-)* α

Πάρα πολύ όμορφο κείμενο, σχεδόν ακατόρθωτο να αφήσει ασυγκίνητο οποιονδήποτε με μια στάλα νιονιό και καρδιά. Δυστυχώς όμως οι αήττητες δυνάμεις που κινούν τούτο τον κόσμο δεν ανακόπτονται ούτε από τις ευγενικές ψυχές, ούτε από τα υψηλά ιδεώδη των εκλεκτότερων εκπροσώπων του είδους, ούτε από τα λογικά επιχειρήματα των πιό σοφών, ούτε από τα παραδείγματα των ενάρετων, ούτε από τις εκλεπτυσμένες σκέψεις των αξιότερων καλλιτεχνών. Αλλά από τα εγγενή, τα πλέον κτηνώδη ένστικτα της αυτοσυντήρησης-επικράτηση του ισχυρότερου, του πλέον δικτυωμένου-την απληστία του κέρδους-τον φυσικό νόμο του πολέμου που είναι εγγεγραμμένος στον γενετικό κώδικα του ανθρώπου, και θα τον συνοδεύει ή οδηγήσει μέχρι την εξαφάνιση του, παρέα με μερικά αλλά βασικά σύμφυτα χαρακτηριστικά. Καθολική αμετανοησία ως προς την αλλαγή πλεύσης, καθολική άρνηση της νεοελληνικής κοινωνίας να επιτρέψει την παρουσία των αρίστων σε οποιοδήποτε τομέα του δημοσίου βίου, αντί των χειρίστων, καθολική άρνηση αρκετών προσώπων να αντιληφθούν ότι οι όποιοι πόροι δεν είναι ανεξάντλητοι, ότι δεν αποτελούν αποκλειστικό θεόσταλτο δικαίωμα ουδενός. 100 άτομα κατέχουν τον πλούτο που κατέχουν 5 δισεκατομμύρια. Πόσα εκατομμύρια ανώνυμων, θα εξολόθρευαν χωρίς δεύτερη σκέψη ολάκερο τον πλανήτη, για να γίνουν κάτοχοι του πλούτου εκείνων ; ΑΝ τους παρείχαν εγγυήσεις ότι θα είναι προφυλαγμένοι οι ίδιοι καί όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα ; Ασφαλώς τρομερά ακραίο το ρητορικό ερώτημα, από την άλλη τι έδειξαν κάποια πειράματα με φοιτητές έτοιμα να πατήσουν το κουμπί ; τι δείχνει η καθημερινή ζωή ; το δελτίο της εγκληματικότητας γεμάτο από οικογενειακά δράματα με απείρως μικρότερα έπαθλα ; Ο πλανήτης δεν αντέχει την τρέχουσα δημογραφική εκτίναξη δεν μπορεί να συντηρήσει 20=>30=>40=>50=> δις, δεν μπορούν να προσβλέπουν οι τριτοκοσμικοί ότι η δική τους ανευθυνότητα σε αυτό το θέμα παρέα με τα αλληλοσυνδεόμενα ζητήματα-τυραννικά διεφθαρμένα καθεστώτα, θα επιλυθούν μέσω της μετεγκατάστασης, της απαλλοτρίωσης, και της συνακόλουθης κατάρρευσης του δυτικού κόσμου,πού φέρνουν στο νού δυστοπικά τοπία από τον Μαντ Μάξ, ή τον κόσμο του Χόμπς όπου όλοι πολεμούν εναντίον όλων .

*(-_-)*

Αναχωρώντας από ένα τέτοιο δυστοπικό σκηνικό, που μπορεί στα μάτια κάποιων αόρατων συμπολιτών μας σε περιοχές της πρωτεύουσας, ή άλλων σημείων της χώρας, στα μάτια εκείνων των αόρατων που η φωνή τους δεν θα ακουστεί ποτέ, σαν μην υπήρξαν ποτέ, υπάρχει διαφορά ; Η διαφορά θα είναι υπαρκτή ΜΟΝΟΝ όταν αγκαλιάσει το σύνολο των αυταπατώμενων μίκροαστούληδων ; Μπορεί να νιώθει ; ασφαλώς ο καθένας είναι ελεύθερος να καλλιεργεί ότι ψευδαισθήσεις θέλει -στην ουσία όμως ούτε οι ψευδαισθήσεις του δεν του ανήκουν, δεν αποτελούν αποκλειστικά δικά του γεννήματα, αλλά ότι του έχει εμφυτέψει το σύστημα- Μπορεί να νιώθει οποιοσδήποτε κοινός θνητός ότι οχυρωμένος πίσω Χ τσιμεντόκλουβα ή Ψ τενεκεδότροχα, ένα μισθό Χ ή εισόδημα Ψ, μια ελκυστική σύντροφο, οτιδήποτε απτό με το οποίο έχει ταυτίσει την ύπαρξη του, θα είναι άφθαρτο στον χρόνο ; θα αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος για αυτούς που αποφασίζουν για τις τύχες των λαών, ότι στο μυαλό των κοσμοκρατόρων θα βαραίνει αποκλειστικά στην λήψη τέτοιων αποφάσεων, να παραμείνει ανέπαφη η κανονικότητα του Αλφόπουλου ή τα λατρευτικά είδωλα (κατοικίες-αυτοκίνητα-όποια αγαθά) του Βιτόπουλου. Ότι στο Ιράκ, τον Λίβανο ή την Συρία, την Λιβύη από πάντα και μέχρι χθες ζούσαν στα δέντρα ; χωρίς να διαθέτουν ποτέ εκείνοι τέτοια σύμβολα υλιστικής καταξίωσης. Ενώ εμάς λόγω της μοναδικότητας μας ακόμη και αν διαλύσουν ολόκληρη την υφήλιο... για εμάς έχουν κατασκευάσει ένα γυάλινο θόλο, ώστε να διαφυλάξουν την κανονικότητα της Γιδοπούλου και την ιερότητα της Μυκονοπούλου ! Ασχέτως αν όλα τα σουρεαλιστικά ή ουτοπικά βασίλεια αργά ή γρήγορα είναι καταδικασμένα να καταρρεύσουν, υπάρχει το εξής ερώτημα μια κοινωνία "ελληνική"; ακριβέστερα η άρχουσα κυρία μετά του βοηθητικού προσωπικού, αυτή η κυρία λοιπόν που συμπεριφέρεται ως μητριά-κτόνος, που εξολοθρεύει τα ίδια της τα παιδιά ( βλέπε 60% ανεργία νέων) και δη με φανατικό ζήλο ακραίας θρησκευτικής οργάνωσης, τούς άριστους ή τους άριστους των αρίστων, επειδή εμπίπτουν στην βλασφημία να ξεπερνούν τον επιθυμητό μέσο όρο ή δεν προσκυνούν τους αυτοθεωμένους άρχοντες, αυτή η πεπερασμένη σε μέγεθος & δυνατότητες χώρα (σπουργίτι), που αρνείται και αδυνατεί να σηκώσει το βάρος ενός κουνουπιού ; ή ίδια δηλώνει πρόθυμη & ικανή να επωμισθεί το βάρος όλων των ελεφάντων της γης. Λέει κάτι αυτό για την νοητική επάρκεια & την υποκρισία της χώρας ; ιδιαίτερα αν συμπεριλάβουμε στην εξίσωση και την κρισιμότερη παράμετρο ότι ένας εκ των ελεφάντων έχει ως υπαρξιακό σκοπό τον αφανισμό του σπουργιτιού.

Anastasia stamkopoulou

Den iparxoun logia Na perigrapso ti enoiosa diawasontas to keimeno sas. Polla Sugxaritiria

Flora

Γροθιά στο στομάχι. γροθιά στις συνειδήσεις. Αυτό είναι το κειμενό σας. Θερμά συγχαρητήρια.

antonis ampaziotis

Καλημέρα Κυρία Ξύδα. Από το γραπτό σας προκύπτει ότι εσείς δεν είστε ο μέσος άνθρωπος αλλά άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο. Να συνεχίσετε έτσι σε πείσμα των καιρών και των πολλών!

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία