Κώστας Κετσετζόγλου

Η αλήθεια είναι πως ήρθε ενα ξεβόλεμα από το ροζ σύννεφο και όπως πολύ συχνά συμβαίνει στον κόσμο των σοσιαλ μίντια αυτοί που ήταν πιο ψηλά στο συννεφάκι είναι από το βράδυ της Τέταρτης οι πιο έξαλλοι! Σε χρόνο ρεκόρ στο άλλο άκρο. Και η πλάκα είναι πως αν το έβαζε ο Βάργκα και το έχανε ο Ανδρούτσος, οι ίδιοι, έχοντας δει το ίδιο ματς θα έλεγαν πως μίλησε η καρδιά της πρωταθλήτριας, που σίγουρα μίλησε μετά το 1-2, και δεν χρειάζονταν δύο μπακ, στόπερ, αμυντικό χαφ, εξτρέμ και στην πιο εξτριμ προσέγγιση που διάβασα και… τερματοφύλακας επειδή ο Στρακόσια δεν έπιασε πέναλτι.

Ο τελικός χάθηκε βασικά, ή μάλλον ήρθε ισόπαλος γιατί η ΑΕΚ έχει να χάσει από τον Ιανουάριο στην Ελλάδα, λόγω νοοτροπίας. Αγωνιστικά με εξαίρεση το επίπεδο των δύο παιδιών που έπαιξαν αναγκαστικά δεν είδα μεγάλα θέματα για την εποχή. Ομως όταν η ΑΕΚ είχε το 1-0 με την γκολάρα του Γιόβιτς και τον πλήρη έλεγχο του αγώνα δημιουργώντας καταστάσεις, με κορυφαία την ευκαιρία του Μάγερ, χωρίς να κινδυνεύει εξελισσόταν… αθόρυβα μια χαλάρωση. Ενα μείγμα σιγουριάς πως τίποτα δεν μπορεί να στραβώσει με σκέψεις για τα μεγάλα ραντεβού με την Λέφσκι που οδηγούν κατευθείαν στα αστέρια του Champions League. Φάνηκε στην φάση με τον Μάγερ, φάνηκε αμέσως μετά στο 1-1. Αυτό ήταν το μεγάλο πρόβλημα της ΑΕΚ που παρά την ηρωική αντεπίθεση που έφερε την ισοφάριση, προκάλεσε τελικά την απώλεια του τίτλου στη ρουλέτα των πέναλτι…

Είναι δεδομένο πως την Τρίτη στη Σόφια θα δούμε μια άλλη ΑΕΚ. Πιθανόν με 1-2 αλλαγές εκτός των δυο σίγουρων, δηλαδή των μικρών, αφού η ΟΥΕΦΑ δεν ενδιαφέρεται όσο ο… Μάκης για την ανάδειξη ταλαντούχων παικτών. Μια ομάδα συγκεντρωμένη στο 100% που θα τα δώσει όλα για την πρόκριση. Γιατί το μόνο που μετράει τον Αύγουστο είναι η πρόκριση! Και είναι το μόνο πράγμα που κρίνεται. Η πορεία της ΑΕΚ σε βάθος σεζόν και ο κάθε παίκτης ατομικά θέλουν τον χρόνο τους. Ιδίως οι καινούργιοι.

Αυτό λοιπόν που πρέπει να κρατήσει ο Νίκολιτς από το χθεσινό παιχνίδι για να μην πάθει ότι έπαθε ο Αλμέιδα την δεύτερη χρονιά στην ΑΕΚ είναι η σταθερή προσήλωση μόνο στο ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Στη Λέφσκι θα είναι σίγουρα όλοι Ταλιμπάν. Να είναι και με τον Ηρακλή. Μπορεί στο μυαλό μας απο το 2024 να έχει μείνει το τελευταίο δεκάλεπτο της Τούμπας με τα ζεϊμπέκικα του Κάλενς και τον… «Αθα» που δεν ήταν κορόιδο να βγει από το τέρμα και να μαζέψει την μπάλα, όμως το πρωτάθλημα χάθηκε στις Σέρρες, στο Αγρίνιο, στην Κηφισιά, στο Ηρακλειο και γενικά σε παιχνίδια που οι παίκτες της ΑΕΚ απέτυχαν να διαχειριστούν το ότι έπαιζαν ελληνικό πρωτάθλημα με κατώτερους αντιπάλους πριν και μετά την Ευρώπη και πέταγαν βαθμούς δικούς τους με την σιγουριά πως είναι τόσο καλύτεροι που δεν θα τους λείψουν. Τελικά όμως έλειψαν δύο παρότι η ΑΕΚ υπερτερούσε σε όλες τις ισοβαθμίες με τους τρεις ανταγωνιστές της άρα της έλειπαν οι βαθμοί των αγώνων που ήταν φαβορί. Και μαζί έλειψε κι ένα πρωτάθλημα.

Αυτό δεν θέλω να δω και φέτος αφού είτε στο champions league είτε στο Europa η ΑΕΚ θα παίξει σε league phase με 8 τεράστια παιχνίδια στην Ευρώπη μεχρι τον Ιανουάριο. Πιο πολύ για τα ματς πρωταθλήματος πριν και μετά τα Ευρωπαϊκά θέλω να χτύπησε το καμπανάκι στον τελικό. Γιατί πρόκειται για μια συνθήκη που θα τη ζήσουμε ελπίζουμε διαφορετικά από εκείνα τα βράδια στην Καισαριανη, στο Ηρακλειο, το Αγρίνιο και τις Σέρρες…