Σταύρος Σουντουλίδης

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας δεν είναι ένας συνηθισμένος ποδοσφαιριστής. Αυτό το έχουμε καταλάβει προ πολλού. Για πολλούς είναι φαινόμενο, για άλλους ένας από τους τελευταίους αυθεντικούς καλλιτέχνες που παράγει το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ταυτόχρονα, στα 23 του πλέον, πατέρας δύο παιδιών, του 14 μηνών Βασίλη και της νεογέννητης Βιολέτας, είναι ένας χαρακτήρας εξίσου σπάνιος με το ταλέντο του. Και ίσως εκεί κρύβεται το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας του. Αν λειτουργούσε με τον τρόπο που έχουμε μάθει να λειτουργεί ένας ποδοσφαιριστής αυτού του επιπέδου, σήμερα κατά πάσα πιθανότητα δεν θα φορούσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Θα είχε φύγει ήδη για ένα κορυφαίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, κυνηγώντας το επόμενο συμβόλαιο, την επόμενη μεγάλη σκηνή, το επόμενο βήμα.

Ο «Ντέλιας» έχει, άλλωστε, αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί εκεί. Δεν του λείπει κάτι όταν βγαίνει στο χορτάρι και βρίσκεται απέναντι σε ποδοσφαιριστές μεγαλύτερων πρωταθλημάτων. Κι όμως, παραμένει εδώ. Και το «εδώ» δεν αποτελεί γι’ αυτόν λύση ανάγκης.

Το ενδιαφέρον της Ντόρτμουντ ήταν πραγματικό και έφτασε μέχρι το σπίτι του στα Κωνσταντινουπολίτικα της Θεσσαλονίκης. Ο Γιάννης κάθισε, το σκέφτηκε, ζύγισε τα δεδομένα και, όπως έχει κάνει και άλλες φορές στη ζωή του, επέλεξε ο ίδιος:

«Δεν πάω πουθενά. Εδώ θα μείνω». Όπως ακριβώς ήταν ο τίτλος του πλατινένιου δίσκου του αείμνηστου και δηλωμένου ΠΑΟΚτσή Βασίλη Καρρά πίσω στο 1992. Στην περίπτωσή του, όμως, δεν είναι λαϊκός στίχος. Είναι τρόπος σκέψης. Και εδώ αρχίζει η σύγκρουση με όσα θεωρούμε αυτονόητα γύρω από την καριέρα ενός νέου, (περιζήτητου) ποδοσφαιριστή.

Η κοινή λογική λέει πως όταν σε ζητούν ομάδες τέτοιου βεληνεκούς, φεύγεις. Το χρηματιστήριο του ποδοσφαίρου λέει ότι πρέπει να φύγεις όταν η μετοχή βρίσκεται ψηλά. Οι ατζέντηδες, οι πρόεδροι, οι σκάουτερ και ολόκληρη η βιομηχανία του παιχνιδιού λειτουργούν πάνω στην επόμενη κίνηση. Ο Κωνσταντέλιας δεν δείχνει να αγχώνεται γι’ αυτήν.

«Είμαι καλά στον ΠΑΟΚ, είμαι δίπλα στην οικογένειά μου, δεν υπάρχει λόγος να φύγω», λέει στο πολύ στενό περιβάλλον του. Δεν είναι δήλωση εντυπωσιασμού ούτε όρκος αιώνιας πίστης. Είναι αυτό που αισθάνεται σήμερα. Στον ΠΑΟΚ των πολλών αλλαγών νιώθει καλά, έχει γίνει το κεντρικό πρόσωπο της ομάδας, ξέρει ότι πάνω του χτίζεται μεγάλο κομμάτι του αγωνιστικού σχεδίου και, κυρίως, βρίσκεται κοντά στους δικούς του ανθρώπους.

Για τον Κωνσταντέλια η οικογένεια δεν είναι το τυπικό «πάνω απ’ όλα» που λέγεται σε μια συνέντευξη. Είναι παράγοντας αποφάσεων. Το έδειξε και με την προσωρινή επιλογή απουσίας του από την Εθνική ομάδα, όσο κι αν αυτή προκάλεσε συζητήσεις, διαφωνίες ή ακόμη και έντονη κριτική. Το ποδόσφαιρο για όλους εμάς είναι δουλειά, θέαμα, χρήμα, δόξα, τίτλοι, μεταγραφές, χορηγίες. Για τον ίδιο παραμένει πρώτα παιχνίδι. Και τίποτα δεν θα έπρεπε και δε θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο από αυτό.

Η Ντόρτμουντ, βέβαια, δεν είναι η μοναδική ομάδα που παρακολουθεί τον «μάγο» του ΠΑΟΚ. Κάθε φορά που πατάει στο χορτάρι, δεν εντυπωσιάζει μόνο την Τούμπα ή τους αντιπάλους. Στις εξέδρες βρίσκονται άνθρωποι ευρωπαϊκών συλλόγων που κρατούν σημειώσεις και τον έχουν ψηλά στις λίστες τους. Το περασμένο καλοκαίρι η Στουτγάρδη έφτασε μια ανάσα από την απόκτησή του. Ο ΠΑΟΚ είχε συμφωνήσει σε ένα deal 18 εκατομμυρίων ευρώ συν τρία εκατομμύρια σε μπόνους και ο Κωνσταντέλιας βρέθηκε ουσιαστικά ένα βήμα πριν από το αεροπλάνο για τη Γερμανία.

Αν εκείνη την ημέρα δεν καθόταν στο αεροδρόμιο του Αμστερνταμ να φάει κάτι μαζί με τον ατζέντη του, Λεωνίδα Αθανασούλα, και είχε προλάβει να περάσει τον τελευταίο έλεγχο, ίσως σήμερα να γράφαμε μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Ο ΠΑΟΚ και ο Ιβάν Σαββίδης πρόλαβαν την κατάσταση στο παρά πέντε, η μεταγραφή σταμάτησε, ο παίκτης επέστρεψε στο προπονητικό κέντρο της Ολλανδίας και λίγο αργότερα υπέγραψε νέο συμβόλαιο έως το καλοκαίρι του 2029, με σαφώς βελτιωμένους οικονομικούς όρους.

Από τότε έχει αλλάξει κυρίως ένα πράγμα: το σημείο εκκίνησης κάθε συζήτησης για την αξία του. Τα 18+3 εκατομμύρια που πριν από έναν χρόνο έμοιαζαν ένα πολύ μεγάλο ποσό, σήμερα δύσκολα θα έβαζαν τον ΠΑΟΚ σε διαδικασία πραγματικής διαπραγμάτευσης. Πρόσφατα άκουσα τον Μλάντεν Φούρτουλα, έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλά και το ποδόσφαιρο των Βαλκανίων και τον ΠΑΟΚ, να υποστηρίζει ότι αν ο Κωνσταντέλιας είχε αναδειχθεί μέσα από την Παρτιζάν, τον Ερυθρό Αστέρα ή ακόμη και από μία Ντινάμο Ζάγκρεμπ, θα είχε ήδη πωληθεί για περισσότερα από 40 εκατομμύρια ευρώ. Δεν είναι καθόλου παράλογη σκέψη.

Στο διεθνές ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο δεν κοστολογείται μόνο ο ποδοσφαιριστής. Κοστολογείται και η χώρα, το πρωτάθλημα, το brand του συλλόγου που πουλάει, η αγορά μέσα από την οποία προέρχεται.

Κι εδώ φτάνουμε στη βασική ερώτηση. Τι θα γίνει αν αύριο εμφανιστεί κάποιος και βάλει στο τραπέζι 30, 40 ή ακόμη περισσότερα εκατομμύρια; Μπορεί ένας ελληνικός σύλλογος να αρνηθεί εύκολα ένα τέτοιο ποσό; Η απάντηση, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, είναι όχι.

Μόνο που στην περίπτωση του Κωνσταντέλια υπάρχει μια λεπτομέρεια που αλλάζει όλο το σενάριο. Δεν αρκεί να συμφωνήσει ο ΠΑΟΚ. Πρέπει να θέλει να φύγει και ο ίδιος. Αυτό ίσχυε όταν πριν από δύο καλοκαίρια η Ζάλτσμπουργκ είχε φτάσει πολύ κοντά στην απόκτησή του, ίσχυσε με τη Στουτγάρδη, ισχύει και σήμερα με κάθε ομάδα που ενδιαφέρεται. Μπορούν να γίνουν προσφορές, να ανοίξουν συζητήσεις, να υπάρξουν συμφωνίες μεταξύ συλλόγων. Στο τέλος, όμως, ο Κωνσταντέλιας θα πρέπει να πει «φεύγω».

Και σήμερα που μιλάμε ο «Ντέλιας» δεν καίγεται να το πει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλει ποτέ να δοκιμάσει στο εξωτερικό ή ότι έχει κλείσει την πόρτα στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Θα ήταν λάθος να ερμηνευθεί έτσι. Απλώς δεν αντιμετωπίζει μια μεταγραφή ως υποχρεωτικό κεφάλαιο της καριέρας του. Δεν ζει με την αγωνία του «πότε θα φύγω». Δεν θεωρεί ότι μένοντας στον ΠΑΟΚ χάνει χρόνο. Αν αύριο εμφανιστεί κάτι που θα τον ενθουσιάσει πραγματικά, που θα τον κάνει να αισθανθεί πως ήρθε η ώρα, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι θα πάρει το αεροπλάνο. Αν όμως δεν εμφανιστεί, δεν θα νιώσει δυστυχισμένος επειδή συνεχίζει να παίζει στην Τούμπα. Ακόμη και για πολλά χρόνια.

Κάπου εδώ βρίσκεται και το μάθημα ταπεινότητας αυτής της ιστορίας. Έχουμε μάθει να σχεδιάζουμε εμείς τις καριέρες των ποδοσφαιριστών. «Πρέπει να φύγει τώρα», «πρέπει να πάει εκεί», «θα καταστραφεί αν μείνει», «χάνει την ευκαιρία της ζωής του». Ειδικά γύρω από τον Κωνσταντέλια ακούστηκαν και γράφτηκαν όλα. Μόνο που η ζωή του δεν είναι δική μας.

Όποιος πραγματικά αγαπάει τον Γιάννη θα πρέπει να είναι έτοιμος να αποδεχθεί και τις δύο απαντήσεις. Αν μια μέρα θελήσει να φύγει, η επιλογή του πρέπει να γίνει σεβαστή. Αν αποφασίσει να μείνει, το ίδιο. Μέχρι τότε, οι φίλοι του ΠΑΟΚ έχουν ένα πολύ πιο απλό καθήκον: να τον απολαμβάνουν. Να πηγαίνουν στην Τούμπα και να βλέπουν έναν ποδοσφαιριστή που δεν μοιάζει με τους άλλους, γνωρίζοντας ότι τέτοιες περιπτώσεις δεν εμφανίζονται συχνά στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Κωνσταντέλιας μπορεί κάποια στιγμή να φύγει και να γράψει τη δική του ιστορία σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Μπορεί και να μείνει στη Θεσσαλονίκη πολύ περισσότερο απ’ όσο προβλέπει η «ποδοσφαιρική λογική». Υπάρχει, όμως, κάτι σημαντικότερο από τον επόμενο προορισμό του.

Η επιλογή είναι δική του. Γιατί, τελικά, είναι επιλογή καριέρας. Ίσως και ζωής.