Γιάννης Σερέτης

Αυτή τη φορά, εν αντιθέσει με την εμφάνιση στην Ουγγαρία, ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ προβληματικός συνολικά εναντίον της Πάκσι. Το πιο ανησυχητικό ήταν πως παρουσίασε πολλά προβλήματα σε δεύτερο σερί ματς ανασταλτικά. Να δεχθούμε και να σημειώσουμε ότι η αντίπαλος είναι σαφώς μια ομάδα δημιουργικά και επιθετικά ταλαντούχα. Να δεχθούμε και να υπογραμμίσουμε, επίσης, ότι ο Παναθηναϊκός με τη συγκεκριμένη σύνθεση (δηλαδή χωρίς τους τραυματίες Καλάμπρια – Ινγκασον) είναι μια σχεδόν ολοκαίνουρια ομάδα μεσοαμυντικά, η οποία χρειάζεται το χρόνο της: καινούριος τερματοφύλακας (Πένια), καινούριος αμυντικός μέσος (Καμαρά), νέος δεξιός μπακ (Τσάπρας), δυο νέοι στόπερ χθες μετά το 60’ στο ΟΑΚΑ (Ντε Φράι – Φαν Ντρόνγκελεν).

Να τα λέμε αυτά. Να μην λέμε μόνο για την… απουσία του VAR, το οποίο καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι θα ακύρωνε τα δύο γκολ των Ούγγρων και το 2-2 του Ραστόντερ: μπορεί να τα επανεξέταζε, μέχρι εκεί. Να μην λέμε μόνο για τις ευκαιρίες που ξόδεψε ο Παναθηναϊκός στο πρώτο ματς, το οποίο αντί να λήξει 2-4 ή 2-5 έληξε 1-2 αφήνοντας στους Ούγγρους τα περιθώρια που με ποδοσφαιρική αξιοπρέπεια και τρομερή μαχητικότητα διεκδίκησαν στο καινούριο, χωρίς γερανούς αυτή τη φορά, Ολυμπιακό Στάδιο. Να λέμε για την αδυναμία του Παναθηναϊκού στις αμυντικές στατικές φάσεις και για τα τεράστια προβλήματα στη μεσαία γραμμή, όπου δεν είχε ένταση και παίκτες να διεκδικήσουν κλεψίματα και δεύτερες μπάλες, παρά μόνο τρεις play makers, τον καθένα στο ρόλο και στη θέση του (Καμαρά, Τσέριν, Γιάγκουσιτς).

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει ούτε έναν παίκτη να «δαγκώνει» στη μεσαία γραμμή κι αυτό, αυτή την περίοδο, είναι το μεγαλύτερό του πρόβλημα! Και δύσκολα θα λυθεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στα προκριματικά του Conference League. Γιατί; Διότι ο Κάνγκουα, ένας χαφ με πολλή ένταση στο παιχνίδι του, είναι 8-10άρι και δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στα ευρωπαϊκά ματς και διότι η μεταγραφή του 6-8αριού που θέλει να πάρει, ακόμα αργεί…

Στη ρεβάνς με την Πάκσι, εκτός από τις δεδομένες αδυναμίες του ανασταλτικά, ο Παναθηναϊκός εμφάνισε και ανησυχητικά δείγματα δημιουργικά! Δεν πίεσε ψηλά – ίσως γιατί δεν έχει τις κατάλληλες αντοχές αυτή την περίοδο. Δεν δημιούργησε πολλές φάσεις σε σετ παιχνίδι. Απείλησε μόνο δυο φορές με τον Αντίνο σε open play στο πρώτο μέρος στο οποίο ισοφάρισε συμπτωματικά με ωραίο σουτ του Γιάγκουσιτς, άλλες δυο φορές στις αρχές του β’ μέρους από στατική φάση (Ντε Φράι) και κόντρα επίθεση (Τετέι) και εν συνεχεία πίεσε μετά τις αλλαγές.

Αλλαγές για τις οποίες αξίζει κάποιος να βγάλει το καπέλο στον Νίστρουπ για την τόλμη του. Κάποιος άλλος δεν θα έβγαζε στόπερ στο 60’: μετά την είσοδο του σούπερ δυναμικού Φαν Ντρόνγκελεν αντί του Τουμπά η Πάκσι ευκαιρία δεν δημιούργησε. Κάποιος άλλος δεν θα έβγαζε τον σκόρερ, αλλά κουρασμένο και «στοχευμένο» από τους Ούγγρους, Αντριάνο Γιάγκουσιτς. Ούτε θα έπαιζε 4-4-2 με τους Τετέι – Ταμπόρδα να συγχρονίζονται στην εναλλαγή ρόλων: πότε ο ένας εξτρέμ, πότε ο άλλος και ταυτόχρονα ο έτερος κοντά στον Ραστόντερ που απέδειξε και πάλι τουλάχιστον ότι είναι μέσα στις φάσεις και μερικές φορές πολύ πιο επικίνδυνος από τον Αντρέα.

Ο Σκοπιανός φορ, μαζί με τον Ταμπόρδα και την αύρα του Πελίστρι που περνούσε σαν σταματημένους τους Ούγγρους (του λείπει το γκολ, αλλά παραμένει ο ταχύτερος εξτρέμ του Παναθηναϊκού) άλλαξαν το ματς επιθετικά για τον Παναθηναϊκό, ο Φαν Ντρόνγκελεν του έδωσε στην άμυνα τον τσαμπουκά και τις κερδισμένες μπάλες που χρειαζόταν, η αγχωτική πρόκριση κατακτήθηκε δίκαια τελικά, αλλά η αναμονή για τους νέους χαφ και τον Ντέσερς που τόσο πολύ λείπει, είναι επικίνδυνη. Διότι πέραν όλων των άλλων, ο Νίστρουπ φαίνεται ότι δεν χτίζει μια ομάδα με κύριο στόχο την πρόκριση στη League Phase όπως είχε κάνει πέρυσι ο Ρουί Βιτόρια (πολύ πιο «φρέσκος» τότε ο Παναθηναϊκός), αλλά ένα σύνολο που θα βρίσκει τη φρεσκάδα του και τις εντάσεις του σταδιακά.

Μέχρι, λοιπόν, τα τέλη του Αυγούστου ένας ποδοσφαιρικός Θεός ξέρει αν ο Παναθηναϊκός θα παίζει και το χειμώνα στην Ευρώπη. Σίγουρο, πάντως, δεν το λες…