Τάκης Τρακουσέλλης

Στην Ελλάδα, μέχρι στιγμής, η φετινή αντιπυρική περίοδος εξελίσσεται σαφώς καλύτερα σε σχέση με προηγούμενα χρόνια και όλοι ευχόμαστε αυτή η εικόνα να διατηρηθεί μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.

Κανείς όμως δεν μπορεί να θεωρεί ότι είναι ασφαλής απέναντι σε ένα φαινόμενο που γίνεται ολοένα και πιο ακραίο.

Καύσωνες, μεγάλες πυρκαγιές, πλημμύρες και ακραία καιρικά φαινόμενα αποτελούν πλέον την καθημερινότητα της Ευρώπης. Το περιβάλλον δεν μπορεί να περιμένει και η πολιτική δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να καθυστερεί. Κάθε χρόνος που χάνεται μεταφράζεται σε μεγαλύτερες καταστροφές, περισσότερες ανθρώπινες απώλειες και δισεκατομμύρια ευρώ για την αποκατάσταση ζημιών που θα μπορούσαν να είχαν περιοριστεί.

Οι μεταφορές εξακολουθούν να αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ανανέωση του γερασμένου στόλου οχημάτων δεν είναι πλέον μόνο ζήτημα τεχνολογικής προόδου ή οικονομικής ανάπτυξης. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας, ενεργειακής ασφάλειας και περιβαλλοντικής επιβίωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει επιτέλους να περάσει από τα λόγια στις πράξεις. Αν πραγματικά πιστεύει στους κλιματικούς στόχους που η ίδια έχει θέσει, πρέπει να απελευθερώσει σημαντικούς πόρους για την αντικατάσταση των παλαιών αυτοκινήτων με νέα, χαμηλών ή μηδενικών εκπομπών, είτε αυτά είναι σύγχρονα υβριδικά είτε αμιγώς ηλεκτρικά. Όχι με αποσπασματικές επιδοτήσεις που εξαντλούνται μέσα σε λίγες ημέρες, αλλά με ένα μακροπρόθεσμο ευρωπαϊκό πρόγραμμα που θα δίνει πραγματική δυνατότητα στους πολίτες να αλλάξουν όχημα.

Γιατί η πραγματικότητα είναι σκληρή. Χιλιάδες οικογένειες δεν μπορούν να επενδύσουν σε ένα νέο αυτοκίνητο, όσο κι αν το επιθυμούν. Η καθημερινή τους αγωνία είναι πώς θα πληρώσουν το ενοίκιο, τους λογαριασμούς και τα έξοδα του μήνα. Δεν μπορεί λοιπόν η πράσινη μετάβαση να αφορά μόνο όσους έχουν οικονομική άνεση.

Αν η Ευρώπη θέλει να προστατεύσει το κοινό μας σπίτι, οφείλει να βοηθήσει πρώτα τους πολλούς και όχι τους λίγους.

Δυστυχώς, δύσκολα μπορεί να είναι κανείς αισιόδοξος. Μέχρι σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να κινείται πιο αργά από τις εξελίξεις. Συζητά περισσότερο απ' όσο αποφασίζει και ανακοινώνει περισσότερα απ' όσα εφαρμόζει. Η πολιτική βούληση που απαιτείται για γενναίες αποφάσεις δεν έχει ακόμη φανεί στον βαθμό που επιβάλλουν οι περιστάσεις.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν μπορούμε να αντέξουμε το κόστος της πράσινης μετάβασης. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε να αντέξουμε το κόστος της αδράνειας.

Γιατί όσο η Ευρώπη καθυστερεί, η κλιματική κρίση δεν περιμένει. Και όταν τελικά αποφασίσουμε να δράσουμε, ίσως ο λογαριασμός να είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που σήμερα φοβόμαστε να πληρώσουμε.