Δημήτρης Δανίκας

Λόγου χάριν, την απομυθοποίηση της ιστορίας με ΟΠΕΚΕΠΕ. Την αθώωση πολλών πολιτικών και στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και ίσως την επικείμενη αθώωση των υπολοίπων τεσσάρων που κατηγορούνται σε βαθμό πλημμελήματος.

Προσπερνάω τα δισεκατομμύρια που απλόχερα μοιράζει το κοπέλι της «πράσινης» και πέτσινης αλλαγής. Και προσπερνάω την κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα σχετικά με τα ιδιωτικά και μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια.

Σάμπως τι είναι όλα αυτά τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Μέσης Εκπαίδευσης; Δημόσια; Θα τρελαθούμε. Και σάμπως τι είναι όλα αυτά τα τεχνικά και λοιπά που λειτουργούν χρόνια τώρα χωρίς κανέναν έλεγχο, τόσο από ΠΑΣΟΚ όσο και από τους ταχαριστερούς του ημιθανούς ΣΥΡΙΖΑ;

Οπως και με το γνωστό ανέκδοτο. Οταν ο λαγός είπε στο λιοντάρι «λέω καμιά μακακία να περνάει η ώρα». Πάμε παρακάτω.

Αν και καθυστερημένα. Αξίζει όμως. Η ιστορία με την Κύπρο, την εισβολή και τον «Αττίλα» τα λέει όλα.

Αγαπητοί, δεν μας έφταιγε ο Χένρι Κίνσιντζερ. Αυτός τη δουλειά του έκανε και τα συμφέροντα των ΗΠΑ υπηρετούσε. Ούτε μας φταίει η «αδράνεια» της μακαρίτισσας Σοβιετικής Ενωσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Κανείς ξένος δεν φταίει. Αλλά εμείς πάντα στα ίδια.

Για κάθε δική μας ανικανότητα και εσωτερική προδοσία, πάντα, βλέπουμε ξένο δάκτυλο. Ποιος φταίει; Η Ουάσινγκτον, η Μόσχα, το Βερολίνο και οι λοιποί. Ποιος δολοφόνησε τον Καποδίστρια; Οι Αγγλοι; Βλακείες. Οι Μαυρομιχαλαίοι τον δολοφόνησαν.

Ε, λοιπόν, οι Τούρκοι είχαν δίκιο. Οι χουνταίοι του υπερπατριώτη Παπαδόπουλου και του ακόμα ανώτερου υπερπατριώτη Μίμη Ιωαννίδη έστελναν εκατοντάδες ΛΟΚατζήδες ενδεδυμένους στα πολιτικά με προορισμό να σφάζουν Τουρκοκύπριους. Από κοντά και ο μέγιστος υπερπατριώτης Γρίβας. Με παρατηρητή τον Μακάριο.

Αυτή η πρώτη πράξη της προδοσίας. Με δεύτερη και χειρότερη, το πραξικόπημα του υπερπατριώτη Νίκου Σαμψών. Ο Μίμης Ιωαννίδης έδωσε το φιτίλι στον Σαμψών. Εκείνος το άναψε, με αποτέλεσμα ο στρατός του «σουλτάνου» να επιτεθεί και να καταλάβει μικρό μέρος της Κύπρου. Η τρίτη πράξη, η ολοκλήρωση με την κατάληψη του 37% του κυπριακού εδάφους.

Επομένως, εμείς ανοίξαμε την πύλη. Εμείς καταστρατηγήσαμε τη συμφωνία των τριών μερών Ελλάδας - Αγγλίας - Τουρκίας. Η παραμικρή αλλαγή καθεστώτος άναβε το πράσινο φως σε μια από τις τρεις δυνάμεις να επέμβει στρατιωτικά ώστε με την εισβολή να επαναφέρει τις εύθραυστες ισορροπίες στην Κύπρο.

Εμείς, δηλαδή ο υπερπατριώτης Μίμης Ιωαννίδης και η παρέα του, λειτουργήσαμε σαν πράκτορες των Τούρκων. Αυτοί οι μεγάλοι προδότες. Αυτοί οι μεγάλοι εσωτερικοί εχθροί της Ελλάδας και της Κύπρου. Από τη μια, εσωτερικά βασάνιζαν και δολοφονούσαν. Από την άλλη, εξωτερικά οργάνωναν και προετοίμαζαν την εκθρόνιση του Μακάριου και την επιβολή δικτατορίας με αρχηγό τον υπερπατριώτη Νίκο Σαμψών.

Το αποτέλεσμα τραγικό. Το 1/3 της Κύπρου σταυρώθηκε. Από τους Ελληνες υπερπατριώτες. Η Ελλάδα, όμως, αναστήθηκε. Απίστευτο. Η χούντα του Μίμη Ιωαννίδη και των λοιπών βασανιστών, νοσηρών και προδοτών, έπεσε. Γκρεμίστηκε σαν τραπουλόχαρτο. Οχι από την αντίσταση του ελληνικού λαού, αλλά από την απίστευτη και πρωτοφανή ανικανότητα των χουντικών. Ρεκόρ στην ιστορία των δικτατοριών.

Οσο για τους ξένους, αυτοί με τα συμφέροντά τους. Προφανώς ο «σουλτάνος» μπορούσε να κουρσέψει όλο το νησί. Η Ελλάδα παγιδευμένη, αιχμάλωτη μιας συμμορίας τερατόμορφων δικτατορίσκων. Που ούτε στρατιωτικά δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν. Τέτοια ανικανότητα ούτε σε κωμωδία φαντασίας.

Ωστόσο οι Τούρκοι δεν προχώρησαν. Προφανώς οι Αμερικανοί έβαλαν φρένο. Προφανώς οι Βρετανοί έτριβαν τα χέρια τους με το «διαίρει και βασίλευε». Και προφανώς οι Αμερικανοί αποφάσισαν να κηδεύσουν τη χούντα και να επαναφέρουν τους πολιτικούς. Ετσι, ραδιοφωνικά, ο ελληνικός λαός εκείνης της εποχής έμαθε ότι Ιωαννίδης γιοκ. Και έτσι μας προέκυψε ο Εθνάρχης, ο απελευθερωτής.

Να μην τα ξεχνάμε. Οι τάφοι των νεκρών ο οδηγός των σημερινών. Αμάν πια!

Και για να ολοκληρώνω. Καταφεύγω σε μια ρήση. Οπως είχε διαπιστώσει ο Αγγλος συγγραφέας Σάμιουελ Τζόνσον (1709-1784), «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Στην πραγματικότητα είχε πει «ενός απατεώνα» (patriotism is the last refuge of a scoundrel).

Τουτέστιν, υπερπατριώτες οι προδότες!