Πάνος Λουκάκος

Ισχύουν και στην Ελλάδα οι οξυδερκείς παρατηρήσεις του σπουδαίου Γάλλου πολιτικού στοχαστή και ιστορικού, καθώς πολλοί ψηφίσαμε στο παρελθόν συχνά με το θυμικό και λιγότερο με τη λογική. Αν επαναληφθούν τα εκλογικά φαινόμενα που γνωρίσαμε στα χρόνια της κρίσης, αν η ψήφος στις προσεχείς εκλογές δεν δώσει σταθερή μακροπρόθεσμη λύση, η χώρα θα βρεθεί πάλι αντιμέτωπη με νέα αδιέξοδα.

Αν δηλαδή ξαναδούμε ποσοστά κομμάτων να ανεβοκατεβαίνουν σαν ανελκυστήρες και βουλευτές να μεταπηδούν από κόμμα σε κόμμα με μοναδικό κριτήριο την επανεκλογή τους είναι φανερό ότι θα δούμε ξανά σκηνές από το παρελθόν, όπως επί παραδείγματι έχουμε ήδη δει:

■ Τον ΣΥΡΙΖΑ να ανεβαίνει από το 4% στο 36%, το ΠΑΣΟΚ να πέφτει από το 44% στο 4% και τη Νέα Δημοκρατία από το 41% στο 28%, περνώντας ενδιαμέσως, τον Μάιο του 2012, και από το 19%.

■ Τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά, με τα Ζάππεια και τα σκισίματα των μνημονίων, να φτάνει στην εξουσία, την οποία όμως δεν μπόρεσε να διαχειριστεί.

■ Τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα με τα προγράμματα της Θεσσαλονίκης και τα δικά του σκισίματα των μνημονίων να φτάνει στην εξουσία, που επίσης δεν μπόρεσε να διαχειριστεί, εισφέροντας τελικά στην ελληνική κρίση ένα τρίτο βαρύτερο μνημόνιο.

■ Τη διαδοχική αποτυχία να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τη δεκαετή κρίση 2009-2019 και το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως στην αποτυχία αυτή να συμβάλλει τα μέγιστα με την ψήφο της μία αποπροσανατολισμένη και καταδημαγωγημένη κοινωνία μέρος της οποίας ήταν έτοιμο κάθε φορά να πιστέψει ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις και έτοιμες συνταγές για να διατηρήσει ο καθένας τα κεκτημένα του σε μία χώρα πτωχευμένη.

Σε λίγους ή ελάχιστους μήνες από τώρα καλείται πάλι το εκλογικό σώμα να αποφασίσει ποιος μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τις σημερινές νέες καταστάσεις και τη σημερινή νέα πραγματικότητα, ελληνική και διεθνή. Εχοντας όμως αυτή τη φορά υπ’ όψιν το απόλυτο χάος της προηγούμενης δεκαετίας και των συνεπειών της τιμωρητικής ψήφου, της ψήφου διαμαρτυρίας και της αποχής του.

Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα που ζει διαχρονικά με μύθους. Και ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού συνηθισμένο να ζει με αυταπάτες και φαντασιώσεις:
Πιστεύουν πολλοί ότι προεχόντως Αγγλοι φταίνε για τον Εμφύλιο και όχι Ελληνες που στράφηκαν ένοπλοι οι μεν κατά των δε.

Πιστεύουν πολλοί ότι προεχόντως Αμερικανοί φταίνε για τη χούντα και όχι το ανίκανο πολιτικό και πολιτειακό σύστημα της εποχής, που δημιούργησε τις προϋποθέσεις για το πραξικόπημα.
Πιστεύουν πολλοί ότι προεχόντως το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί φταίνε για την τουρκική εισβολή στη Κύπρο και όχι το εγκληματικό πραξικόπημα Ελλήνων αξιωματικών κατά του Μακαρίου, που έδωσε το πρόσχημα στη Τουρκία να εισβάλει.

Πιστεύουν πολλοί ότι προεχόντως Γερμανοί και άλλοι Ευρωπαίοι φταίνε για τα μνημόνια και την κρίση και όχι τα τραγικά λάθη διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων από το 2007. Και κυρίως πιστεύουν πολλοί ότι ακόμη και τα πιο δύσκολα προβλήματα έχουν εύκολες λύσεις, τις οποίες γνωρίζει και θα εφαρμόσει ο εκάστοτε εμφανιζόμενος ως Μεσσίας. Και τούτο παρά το γεγονός ότι οι κατά καιρούς εμφανισθέντες ως Μεσσίες καταβυθίστηκαν σύντομα, κατ’ εξαίρεση μάλιστα, καθώς οι φελλοί κανονικά δεν βυθίζονται, αλλά επιπλέουν.

Ζώντας έτσι μέσα σε κουλτούρα θύματος, αίσθηση διωκομένου και αίσθημα αδικίας, με συνωμοσιολογίες και δαιμονοποιήσεις, με μεγαλομανίες και μικρομεγαλισμούς, αποφεύγουμε να ασχοληθούμε με τα αληθινά μας προβλήματα:

Τη διαλυμένη αλλά υπερτροφική και συχνά διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, το πελατειακό κράτος, τα καρτέλ στα τρόφιμα, τις τράπεζες και την ενέργεια, τη διαπλοκή, τους προμηθευτές του Δημοσίου με τις υπερτιμημένες προμήθειες και τους μεγαλοεργολάβους με τα υπερτιμημένα δημόσια έργα, την πλήρη διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας, το μαύρο αφορολόγητο χρήμα, τις αρπακτικές συντεχνίες και πολλά άλλα παρεμφερή, που συνθέτουν τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες στις οποίες διαχρονικά ζει ο τόπος μας.

Τώρα λοιπόν επανεμφανίζεται για δεύτερη φορά ως νέος Μεσσίας ο επανειλημμένα καταβυθισθείς εκλογικά Αλέξης Τσίπρας με έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ υπό την επωνυμία ΕΛΑΣ, αφού διέλυσε με διαδοχικές φανερές και υπόγειες κινήσεις το προϋπάρχον κόμμα του.

Και σήμερα είναι αυτός που προκαλεί τις συνεχείς ανεξαρτητοποιήσεις και παραιτήσεις βουλευτών του αριστερού χώρου, που αγωνίζονται να επανεκλεγούν εγκαταλείποντας τα βυθιζόμενα σκάφη τους και αναμένοντας συνωστιζόμενοι να τους επιβιβάσει ο Τσίπρας στις σωσίβιες λέμβους του.

Είναι ωστόσο πρόσφατα τα γεγονότα που έχουν αποδείξει ότι σωτήρες δεν υπάρχουν και σωτηρίες από νέους Μεσσίες αποτελούν μια νέα μυθολογία. Ολα αυτά όμως έχουν καταρρεύσει με τον τελευταίο μυθοποιό, τον Τσίπρα, να διεκδικεί για μία ακόμη φορά με νέο προσωπείο τον ίδιο ρόλο.