Γιάννης Σερέτης

Πάλι τα έχασε τα γκολάκια του ο Παναθηναϊκός. Δεν βρίσκεται εύκολα αυτό το φάρμακο της… ευστοχίας. Δυο φορές ο Φώτης, μια ο Τετέ με διπλή προσπάθεια σε τετ α τετ, μια ο Κυριακόπουλος. Εστω ένα αν είχε βάλει στη Σαμσούντα, το ματς δεν θα είχε εξελιχθεί σε θρίλερ. Εξι ευρωπαϊκά παιχνίδια, τρία «0-0», τρία γκολ: ένα από τον Τζούρισιτς, ένα από τον Κυριακόπουλο, ένα από τον Πάλμερ Μπράουν. Μηδέν από τους φορ, μηδέν από τους χαφ, μηδέν από τους Πελίστρι – Τετέ. Όμως το πρόσημο είναι θετικό και ο στόχος επιτεύχθηκε με πυλώνα την αμυντική λειτουργία της ομάδας, το ομαδικό της πνεύμα και τη σοβαρότητα/προσωπικότητα πολλών παικτών.

Ο Παναθηναϊκός δεν είχε γκολ, αλλά είχε πολλά άλλα χαρίσματα στην Τουρκία. Αυτή τη φορά δεν έπαιζε σε «κρύο» γήπεδο, όπως εναντίον της Σαχτάρ η οποία αγωνιζόταν στην «ουδέτερη» Κρακοβία. Αυτή τη φορά οι εξέδρες κόχλαζαν, 27.000 οπαδοί της Σάμσουνσπορ ονειρεύονταν, φώναζαν, διεκδικούσαν, «έπαιζαν» στο ματς. Δυο φάσεις σε 95 λεπτά: αυτό επέτρεψε όλο κι όλο ο Παναθηναϊκός στους Τούρκους. Ηταν πνευματικός έτοιμος, ήταν σωματικά δυνατός, ήταν ψυχικά οπλισμένος, ήταν ομαδικά συσπειρωμένος.

Ηταν… «Every given Sunday» στη Σαμσούντα. Κάθε ίντσα, κάθε μάχη, κάθε διεκδίκηση. Πήγε για ποδοσφαιρικό «πόλεμο» και τον κέρδισε με το μυαλό και την ψυχή του, όχι με το όποιο ταλέντο των παικτών του. Επαιξε χωρίς τον Καλάμπρια, χωρίς τον Πελίστρι, με Τσέριν – Μπακασέτα που δύσκολα θα είναι «βασικοί» κατά τη διάρκεια της σεζόν, αλλά είχε καθαρή σκέψη, ψυχραιμία, τακτική προσήλωση, καλές κόντρα επιθέσεις. Πήρε 2/3 προκρίσεις με 9.32 ΧGoals και μόλις τρία γκολ, δικαιούται να είναι ευχαριστημένος, χωρίς να πανηγυρίζει. Και τώρα;

Και τώρα… τα δύσκολα που έλεγε και μια ψυχή. Το Europa League έχει οκτώ ματς στη League Phase του, όχι έξι όπως το Conference. Kαι έχει 11 ομάδες από το Big – 5 των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε Πόρτο, Μπράγκα, Φενέρ, Φέγενορντ, Ζάλτσμπουργκ…

Οντως, όπως είπε ο Βιτόρια, ισχυροποιείται το κύρος της ομάδας και ενισχύεται το status της. Oντως μπορείς να γίνεις καλύτερος όταν αντιμετωπίζεις τους καλύτερους. Όμως η επιτυχία είναι δυσκολότερη και η φθορά πολύ – πολύ μεγαλύτερη συγκριτικά με τα παιχνίδια του Conference League, τα οποία είναι πολύ κατώτερου επιπέδου σε εντάσεις και ταχύτητες. Και ο Παναθηναϊκός έχει σημαντικά αναπάντητα ερωτηματικά αυτή τη στιγμή.

Το πιο σημαντικό μοιάζει του φορ που θα πάρει τη θέση του Ιωαννίδη, όμως εξίσου κομβικό είναι πώς θα κυλήσει η σεζόν του Ταμπόρδα και του Ρενάτο Σάντσες. Αν του «βγει» ο Αργεντινός, θα δημιουργηθούν περισσότερες προϋποθέσεις για εύκολο γκολ. Αν πάρει αυθεντικό σκόρερ, θα πάρει περισσότερα γκολ από τους επιθετικούς του συγκριτικά με την περυσινή περίοδο. Αν τα καταφέρει ο Σάντσες, θα βρει στο πρόσωπό του έναν ολοκληρωμένο μέσο με ποιότητα, δύναμη, ένταση, πάσα, σουτ, τα πάντα. Όμως έχουν μαζευτεί πολλά «αν»…

Συνεπώς, αναμονή. Ο Παναθηναϊκός πήρε το πρώτο κανονάκι του από την Ευρώπη, παίζει στις δυο πρώτες του αγωνιστικές με τον Λεβαδειακό και την Κηφισιά και υποδέχεται σε έναν μήνα τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο. Αν δεν πάθει καμιά νίλα από τον Οζμπολτ και τον Λέτο, αυτή η δοκιμασία με τον πρωταθλητή θα είναι το επόμενο ψηλό σκαλοπάτι για να δούμε την τροχιά του τριφυλλιού στην εκκίνησης της σεζόν.

Το καλοκαίρι του δεν κύλησε άσχημα. Super deal για τον Βαγιαννίδη και με αξιόπιστο αντικαταστάτη, υπερσούπερ deal για τον Ιωαννίδη, απρόσμενα συμφέρουσα πώληση του Μαξίμοβιτς, πρόκριση εκεί όπου του άξιζε, δηλαδή στο Europa League. Θα έπρεπε να έχει πάρει ήδη έναν επιπλέον ταχυδυναμικό χαφ (6-8άρι) και έναν επιθετικό πιο ποιοτικό και μεγαλύτερη προοπτική από τον Γερεμέγεφ, αλλά συγκριτικά με προηγούμενες μεταγραφικές σεζόν και καλοκαίρια ευρωπαϊκής… κατάθλιψης, ο Παναθηναϊκός έχει κάνει ένα – όχι εντυπωσιακό, αλλά σίγουρα - ελπιδοφόρο ξεκίνημα.

Οι δυο επιθετικοί που θα αποκτήσει και η απόδοση των Ταμπόρδα – Σάντσες έχω την εντύπωση ότι θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την εφετινή χρονιά του...