Γιάννης Σερέτης

Κάποιοι πήγαν επειδή… πάνε πάντα. Επειδή γουστάρουν να αισθάνονται «πιστοί» και είναι όντως «πιστοί»! Κάποιοι πήγαν επειδή η ώρα έναρξης ήταν σούπερ για πιτσιρίκια: 21.00, χωρίς φοβερή και τρομερή ζέστη, με πάμφθηνο εισιτήριο, σ’ ένα από τα τελευταία παιχνίδια στην ιστορία της «Ακρόπολης» του ελληνικού ποδοσφαίρου; Τι ωραία ευκαιρία αν είσαι ακόμα στην Αθήνα! Υπήρχαν, βέβαια και πολλοί που δεν πήγαν στο Παναθηναϊκός – Γκρασχόπερς, εξ ου και η Λεωφόρος δεν ήταν κατάμεστη: 14.000 θεατές εναντίον μιας ομάδας που πέρυσι απέφυγε τον υποβιβασμό σε μπαράζ, μ’ έναν Παναθηναϊκού που δεν έκανε ούτε μία νίκη στα play offs; Ναι, αμέ, γιατί όχι; Αφού αυτή είναι η αύρα του Τριφυλλιού εδώ και ένα μήνα! Καλή, θετική, αισιόδοξη, χαρούμενη! Μπορεί σύντομα ή αργότερα να αλλάξει αυτή η αύρα, μα αυτή την περίοδο αυτή είναι και σε… όποιον αρέσει που λέει ο λόγος.

Και γιατί να πάει κάποιος να δεν αυτόν τον Παναθηναϊκό; Για να δει από κοντά αν μοιάζει όντως με 38χρονο ο Τζέικομπ Νίστρουπ; Όχι βέβαια!

Για να δει τον «θαμμένο» από τον Μπενίτεθ, Αντριάνο Γιάγκουσιτς, σε ρόλο «δεκαριού». Πώς κινείται με ή δίχως την μπάλα, πώς «βλέπει» το γήπεδο, ποιες αποφάσεις παίρνει, πώς σουτάρει, πώς συνεργάζεται με τον Τετέι και τους εξτρέμ, αν και πόσο μαρκάρει, όλα αυτά και πολλά περισσότερα. Προς το παρόν ξεκινά ως ο βασικός επιτελικός μέσος της ομάδας.

Για να δει τον Ινιάκι Πένια και να συνειδητοποιήσει ότι ο Παναθηναϊκός επιτέλους βρήκε έναν σούπερ τερματοφύλακα με την μπάλα στα πόδια. Έναν κίπερ σε εκπληκτική ηλικία, ο οποίος είναι απόλυτα κομβικός στον τρόπο με τον οποίο θέλει τον Παναθηναϊκό ο Νίστρουπ. Κακά τα ψέματα: τόσο ο Ντραγκόφσκι όσο και ο Λαφόν είχαν ορισμένες καταπληκτικές (ειδικά ο «Ντράγκο» κάποιες απίστευτες!) βραδιές κάτω από την εστία, αλλά με την μπάλα στα πόδια αμφότεροι υστερούσαν για τα δεδομένα του σύγχρονου ποδοσφαίρου...

Για να δει τον πρώην αρχηγό της Εθνικής Ολλανδίας, Στέφαν Ντε Φράι. Πώς παίζει με την μπάλα, αν είναι αργός, αν θα παίζει ως αριστερός ή δεξιός στόπερ, πώς θα συνεργάζεται στο build up, αν παραμένει ικανότατος στις εναέριες μονομαχίες…

Για να παρακολουθήσει τη φοβερή μάχη Καλάμπρια – Τσάπρα για μια θέση βασικού στη δεξιά πλευρά, για να εστιάσει στις κινήσεις του Καμαρά και να σκεφτεί ποιος είναι πιο ταιριαστός δίπλα του μέχρι ο Παναθηναϊκός να αποκτήσει καινούριο «οκτάρι» (Τσέριν, Τσιριβέγια ή Κοντούρης), για να αξιολογήσει αν ο Αντίνο μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα συγκριτικά με την περσινή σεζόν ή χρειάζεται μεγάλη βελτίωση στο συνδυαστικό παιχνίδι και στην τελική απόφαση.

Για να δει τις κινήσεις αυτού του άγνωστου Ραστόντερ, να θαυμάσει ακόμα και σε σούπερ άστοχη βραδιά τα σπριντ, τον δυναμισμό και τις καινούριες κινήσεις στο ρεπερτόριο του Ανδρέα Τετέι, για να μπορέσει να… εξηγήσει το φαινόμενο που ονομάζεται «Βισέντε Ταμπόρδα», ο οποίος έχει σε τρία φιλικά ματς τρία γκολ, παίζοντας στα δύο εξ’ αυτών ως αλλαγή και έχοντας εκπληκτικά ποσοστά ευστοχίας αγωνιζόμενος περισσότερο ως «δεκάρι» και όχι ως εξτρέμ, όπως επί Ράφα.

Μέχρι τώρα είναι ωραίος αυτός ο φρέσκος Παναθηναϊκός του Νίστρουπ. Πιο γρήγορος, πιο πιεστικός, με καλύτερες συνεργασίες σε όλες τις γραμμές, με λιγότερα αμυντικά κενά. Σίγουρα με καλύτερο τερματοφύλακα που κάνει και τη διαφορά, σίγουρα με καλύτερη αξιοποίηση ορισμένων «περυσινών» παικτών, σίγουρα έχοντας ανάγκη ενίσχυσης στη μεσαία γραμμή εκτός από την απόκτηση αναπληρωματικού αριστερού μπακ και στόπερ (πιθανότατα Κρίστιανσεν και Φαν Ντρόγκελεν).

Ηταν χαμηλός ο πήχης με την Χέλμοντ Σπορ (4-0) και την Γκρασχόπερς (3-0), να τα λέμε όλα. Ηταν μεσαίου επιπέδου ο πήχης εναντίον του Αγιαξ (3-1) που είχε αρκετές ελλείψεις. Να τον δούμε τον Παναθηναϊκό και με τη Ραπίντ Βιέννης την Τετάρτη, στο πιο δύσκολο από τα τέσσερα φιλικά του πριν από τα ματς με την ουγγρική Πάξι. Όμως ως εδώ ο Νίστρουπ με τον Κοτσόλη το πάνε καλά το καράβι και σταδιακά κερδίζουν και τη θετική αύρα που τόσο πολύ χρειάζεται αυτή η ομάδα…