Δημήτρης Δανίκας

Που στη διάρκεια της κρίσης, tότε που ο σημερινός και «αλλιώτικος» Αλέξης Τσίπρας μας τραμπάλιζε στο χείλος του γκρεμού. Τότε λοιπόν η Λαγκάρντ είχε δώσει την ακόλουθη συμβουλή. Περίπου ως εξής. Προς τους ταχαριστερούς του Αλέξη: να φορολογήσετε τους πλούσιους!

Μπας και η κυρία Λαγκάρντ είναι κομμουνίστρια; Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες της. Μπας και είναι σοσιαλίστρια; Ούτε. Τότε; Μα είναι ηλίου φαεινότερο. Γιατί, σου λέει, αν μονίμως φορολογούνται οι μεσαίοι και οι φτωχοί. Αν μονίμως αφήνετε στη φορολογική ασυλία τους πανίσχυρους. Ε, τότε κάποια στιγμή τα αμνοερίφια μπορεί να ξεσηκωθούν και σε λύκους να μεταβληθούν. Και τότε το σύστημα κινδυνεύει να καταρρεύσει. Μπορεί.

Και αν δεν συμβεί αυτό, τότε κάτι άλλο θα προκύψει. Οπως ήδη συμβαίνει σε πολλές περιοχές της Γηραιάς Ηπείρου. Να εκτοξευτούν οι ακροδεξιοί. Οι νεοναζί. Και τότε άσ’ τα να πάνε.

Ολα αυτά τα αναφέρω για την επέλαση μιας βαρύτατης χειμωνιάς. Για την επέλαση μιας πρωτοφανούς ακρίβειας στα καύσιμα και τη θέρμανση. Ολα αυτά με στόχο δύο πηγές ασυλίας. Η πρώτη τα διυλιστήρια. Η δεύτερη ο αναβαλλόμενος φόρος των τραπεζών. Τις οποίες τράπεζες τις έχουμε πληρώσει με κάμποσες λαϊκές «επιδοτήσεις».

Οσο τα καρτέλ -και ειδικά αυτά της ενέργειας- βρίσκονται στο απυρόβλητο. Οσο τα κέρδη τους έχουν εκτοξευτεί σε δυσθεώρητα ύψη. Οσο τα λαϊκά στρώματα στενάζουν τόσο πλησιάζει ο κίνδυνος κάποιων αναταραχών και αρκετών κλυδωνισμών.

Αν μέχρι στιγμής «άκρα του τάφου σιωπή». Αν τα αμνοερίφια εξακολουθούν να πορεύονται και να βόσκουν κουτόχορτο. Αν παρ’ όλες τις αυξήσεις, τίποτα ανατρεπτικό δεν φαίνεται στον ορίζοντα τον ελληνικό. Αν παρ’ όλα αυτά, οι εποχούμενοι εξακολουθούν να αγοράζουν αμόλυβδη και πετρέλαιο πληρώνοντας έναν σκασμό λεφτά.

Αν συμβαίνουν όλα αυτά. Και πράγματι συμβαίνουν. Θα είναι πλάνη μεγάλη και αθεράπευτη σε όσους ιθύνοντες των ζάπλουτων εταιρειών πιστεύουν ότι τα αμνοερίφια θα εξακολουθούν να βόσκουν. Και ότι τίποτα μα τίποτα δεν πρόκειται να ταράξει τον μεγάλο ύπνο των λαϊκών μαζών.

Η θωράκιση του συστήματος. Του καπιταλιστικού συστήματος. Η διατήρησή του και υπεράσπισή του κρίνονται από τις πράξεις των πανίσχυρων της οικονομικής ελίτ. Ιδιαίτερα σε στιγμές σαν κι αυτές. Ο πατριωτισμός δεν κρίνεται από τη ρητορική ικανότητα του καθενός. Είσαι πατριώτης; Απόδειξη!

Ποια η απόδειξη; Ποια η τεκμηρίωση; Ποια πράξη; Μα φυσικά, χωρίς καμία κυβερνητική παρέμβαση, να αποφασίσουν όλοι αυτοί να καταβάλουν το «κάτι τις». Ελεος. Οσο πιο αχόρταγοι. Οσο πιο φιλοτομαριστές. Οσο περισσότερο κερδισμένοι. Οσο οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι τόσο τα αμνοερίφια θα αρχίσουν να μεταμορφώνονται σε λύκους.

Μα δεν το καταλαβαίνουν; Δεν το συναισθάνονται; Τίποτα δεν υποπτεύονται; Μα αν πορεύονται αμέριμνοι και ίπτανται της σημερινής, ιδιαίτερα της αυριανής βαριάς χειμωνιάς, ε τότε είναι ακατάλληλοι να φέρουν το «οικόσημο» της καπιταλιστικής, οικονομικής ελίτ. Αν η Σουηδία διασώθηκε από την επέλαση μιας λαϊκής εξέγερσης, τότε στο παρελθόν αυτό συνέβη επειδή τα αφεντικά της οικονομικής ολιγαρχίας αποφάσισαν να εκχωρήσουν μικρό μερίδιο των κερδών τους σε μια κοινωνική λαϊκή πρόνοια.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε και οικοδομήθηκε το «σοσιαλιστικό» θαύμα της Σουηδίας. Μα οι δικοί μας τόσο ανιστόρητοι; Τόσο αχόρταγοι; Τόσο φιλοτομαριστές; Τόσο τριτοκοσμικοί;

Υπάρχει ιστορική εξήγηση γι’ αυτό. Ο μεταπρατισμός. Το τσιφλίκι. Η παράδοση, η κληρονομιά από το οθωμανικό σουλτανάτο. Η υπεράσπιση του συστήματος. Του καπιταλιστικού συστήματος. Οι ισορροπίες. Η κατανομή του πλούτου. Η διατήρηση του συστήματος κρίνεται από τις πράξεις και τη συμπεριφορά της οικονομικής ελίτ προς τις λαϊκές μάζες.

Οπως έλεγε ο κορυφαίος Ιταλός μαρξιστής, φιλόσοφος, συγγραφέας και πολιτικός Αντόνιο Φραντσέσκο Γκράμσι (1891-1937), «όλα πρέπει να αλλάξουν για να μην αλλάξει τίποτα».

Για την περίπτωση παραπέμπω και αντιγράφω δύο ρήσεις του πάνσοφου Κομφούκιου (551 π.Χ.-479 π.Χ.). Η πρώτη «Ο ανώτερος άνθρωπος έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του. Ο κατώτερος άνθρωπος από τους άλλους».

Και η δεύτερη: «Σε μια χώρα που κυβερνάται καλά η φτώχεια είναι ντροπή. Σε μια χώρα που κυβερνάται άσχημα ο πλούτος είναι ντροπή!».