Ανδρέας Ζούλας

Ο φόβος να μεταδοθούν και στην Ελλάδα ο σημειούμενος στην Γαλλία πρωτίστως, αλλά και σε άλλες χώρες ξεσηκωμός και οι διαμαρτυρίες που εξελίσσονται αμέσως σε πλιάτσικο, είναι επίσης υπαρκτός και εντονότατος. Ιδίως στους καταστηματάρχες Αθηνών, Θεσσαλονίκης και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων της χώρας, τα καταστήματα των οποίων έχουν κατ’ επανάληψη καταστραφεί και λεηλατηθεί. Όλοι αυτοί, μαζί με τους χιλιάδες των ταλαιπωρούμενων πολιτών και επαγγελματιών με την παράλυση της ζωής της πόλης από την κινητοποίηση ακόμη και ελαχίστων διαδηλωτών, φοβούνται πραγματικά μήπως όσο πηγαίνουμε προς τις εκλογές έχουμε και εδώ, στην Ελλάδα, ταραχές όπως αυτές σε άλλες χώρες της Ευρώπης…

Σ’ αυτόν τον πρώτο και άμεσο φόβο των καθημερινών ανθρώπων πρέπει να συνυπολογίσουμε και τον άλλον, πολύ πιο επικίνδυνο και μονιμότερο της πρόσκαιρης μεγάλης ή μικρής ταλαιπωρίας. Ο κίνδυνος αυτός είναι η αυξανόμενη επιρροή της ακροδεξιάς, που σε ορισμένες χώρες όπως η Γαλλία είναι περισσότερο από υπαρκτός…

Η προ ημερών, πρώτη, μαζική κινητοποίηση στην Ελλάδα ήταν μαθητική και εξελίχθηκε με τάξη σε όλες τις πόλεις όπου οργανώθηκαν συγκεντρώσεις και πορείες, παρά το γεγονός ότι δεν έλειψαν μικροεπεισόδια. Σαφώς δεν είναι αυτού του τύπου οι εκδηλώσεις για τις οποίες εκφράζονται οι φόβοι που προαναφέραμε. Και ενόψει όλων αυτών τίθεται το ερώτημα πώς τοποθετούνται τα πολιτικά μας κόμματα, τώρα, ενώ ανοίγεται μια πολύμηνη περίοδος μέχρι τις εκλογές. Μια πρώτη, γενική όλων των κομμάτων, τοποθέτηση είχαμε τις παραμονές ακριβώς της πρώτης μεγάλης κινητοποίησης στην Ελλάδα. Γενική παρατήρηση:
-Μόνον η Νέα Δημοκρατία-Κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ προχώρησαν σε άμεση και κατηγορηματική καταδίκη των επεισοδίων και του γενικευμένου πλιάτσικου στην Γαλλία, υπογραμμίζοντας παράλληλα και τον αυτονόητο σεβασμό τους στο δικαίωμα διαμαρτυρίας και διεκδίκησης που έχει ο Έλληνας πολίτης. Επίσης ξεκάθαρη θέση πήρε και το ΚΚΕ, παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε παρά να…τιμήσει την αγωνιστικότητα του κόμματος.

Στο άλλο άκρο βρέθηκαν τα κόμματα της Αριστεράς που διακρίνονται για τον «αριστερίστικο λόγο» τους. Δηλαδή τα κόμματα που ίδρυσε ο κ. Τσίπρας και τα κομμάτια στα οποία διασπάστηκε το πρώτο εξ αυτών. Λόγος που έφθασε να προβάλλει τον ξεσηκωμό της Γαλλίας ως «υπόδειγμα» δράσης και ενεργειών στην Ελλάδα. «Και στα δικά μας» ευχήθηκε ο «νεολαίος» της ΕΛ.Α.Σ. εκφράζοντας αυθεντικά το φρόνημα του «νέου» κόμματος. Τον κάλυψε πλήρως ο κ. Τσίπρας, παρά το γεγονός ότι προσπάθησε – ανεπιτυχώς – να αποστασιοποιηθεί από το «πλιάτσικο» και την «βία», με λόγο όμως κάθε άλλο παρά πειστικό: Έδωσε την εντύπωση ότι πιστεύει -ενδεχομένως και να το πιστεύει- πως ο καταστηματάρχης μπροστά στο κατεστραμμένο και λεηλατημένο κάστημά του θα «τα βάλει» με τον Μητσοτάκη, γιατί η πολιτική του προκαλεί τις διαδηλώσεις… παρά με τον «μπαχαλάκη»… Την ίδια στιγμή και με ταυτόσημη «λογική» ένα άλλο «παιδί» του αλλοτινού ΣΥΡΙΖΑ, «αρχηγός» τώρα ενός ανύπαρκτου πολιτικά «κομματιδίου» (συριζαϊκής προέλευσης) πρόλαβε να βγάλει και αφίσα «Κάν’το όπως το Παρίσι»… Και ο «νεολαίος» και ο «αρχηγός» την επομένη κάτι αναμάσησαν, αλλά αυτό που είπαν αρχικά είναι αυτό που τους εκφράζει. Λόγος, όχι αριστερός, αλλά αριστερίστικος και διφορούμενος, από τους «νεολαίους» μέχρι τον κ. Τσίπρα που είναι ο «ενιαίος αρχηγός» του χώρου ΣΥΡ|ΙΖΑ-ΕΛ.Α.Σ.-Συριζαϊκών κομματιδίων».

Να θυμίσουμε λοιπόν ορισμένα πράγματα, δράσεις, αποφάσεις και ενέργειες της «παλιάς εποχής», της διακυβέρνησης Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (μη το ξεχνάμε και το ακροδεξιό παρακολούθημα) για να έχουμε και την συνολική «προβολή» στην σημερινή ΕΛ.Α.Σ. που όπου να’ ναι θα «ενισχυθεί» με πλείστα όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που αναζητούν στέγη (και έδρα). Μου τα θύμισε αυτά ο κ. Τσίπρας με τις δηλώσεις που έκανε για να καλύψει τον «νεολαίο» του. Έσπευσε να καλύψει πολιτικά την αυθαδέστατη δήλωση του «νεολαίου» του και προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί… Δεν πείθει ο τωρινός λόγος του εξ αιτίας των πράξεων και των τοποθετήσεων του παρελθόντος, του «πρωθυπουργικού» του παρελθόντος…

Μου θύμισε -και θυμίζω- την εποχή που έκανε …λογοπαίγνια για το πότε η ρίψη μολότοφ συνιστά επικίνδυνη ενέργεια (από το σε ποια πλευρά είσαι εσύ!). Θυμήθηκα τον βουλευτή του – νομικό – που ρωτούσε σοβαρά και επίμονα στην Βουλή να του πουν «τι αδίκημα διαπράττει ένας που έχει στο σακίδιό του μια μολότοφ»(!) εννοώντας ότι αδίκημα είναι «η ρίψη μολότοφ» και όχι η …απλή κατοχή και μεταφορά της(!).Θυμήθηκα, τέλος, -για μα περιοριστώ σε πολύ γενικά- τον επί πρωθυπουργίας Τσίπρα πρόεδρο της Βουλής που χαρακτήρισε … «ημιέφηβο» τον σχεδόν σαραντάρη γιο του, ο οποίος μεταξύ … συλλήψεων έβρισκε τον χρόνο να υποδεχθεί ως «ελευθερωτή» και «λαϊκό αγωνιστή» τον αρχιδολοφόνο της «17Ν» Κουφοντίνα στις άδειες που συνεχώς του έδινε το «καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ»… Είναι άλλωστε γνωστή η … ευαισθησία ολόκληρου αυτού του κομματικού χώρου για τα διάφορα κακοποιά στοιχεία, που και νομοθετικώς εκδηλώθηκε με την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα, ώστε τα κακουργήματά τους να μετατραπούν σε πλημμελήματα και να αποφυλακιστούν. Τον σχετικό νόμο ψήφισε η Βουλή το 2019 με παράταση των εργασιών της και ενώ ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός είχε προαναγγείλει την διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών. Αυτά τα θυμίζω για να σταθμίσουμε την σοβαρότητα και την ειλικρίνεια των τωρινών διαβεβαιώσεων ότι καταδικάζουν την βία, με τόση κατηγορηματικότητα με όση τάσσονται υπέρ των διαδηλώσεων και…μεριμνούν υπέρ των «παρεκτρεπομένων»… Και για να έχουμε μια πολύ απλή, «σχηματική», απόδειξη της διαφοράς μεταξή Αριστερής νοοτροπίας και πολιτικής πρακτικής από την, αντιστοίχως, «Αριστερίστικη», αντιπαραθέστε σε όλα αυτά τα προαναφερόμενα, την αυστηρότατη «περιφρούτηση» των συγκεντρώσεων και εκδηλώσεων του ΚΚΕ…

Στις ταρασσόμενες ευρωπαϊκές χώρες αυτή τη στιγμή μέσα από την άναρχη «διεκδίκηση» επωάζεται το «αβγό του φιδιού». Με άνοδο της ακροδεξιάς και της μισαλλοδοξίας. Υπόσχονται «τάξη» και αλλαγή των πάντων με «σιδηρά πυγμή»… Και μέσα από αυτό το φάσμα που υψώνεται σήμερα στην Ευρώπη αναδύεται το καθήκον των ελληνικών Αστικών Κομμάτων, δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας (ως κυβερνητικού οργανισμού και κομματικής παράταξης) και του ΠΑΣΟΚ να περιφρουρήσουν την ομαλότητα, τις πολιτικές ελευθερίες και την κοινωνική ανέλιξη, στον δρόμο της οποίας έχουμε μπει μετά από πολλές θυσίες του συνόλου του ελληνικού λαού. Περιλαμβάνω δε στις θυσίες αυτές και τις δεινές εκείνες, στις οποίες όλοι υποβληθήκαμε κατά την περίοδο Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το τελείως αχρείαστο τρίτο μνημόνιο που λόγω δικής τους ασχετοσύνης φορτωθήκαμε και μας στοίχισε πάνω από 120 δις ευρώ. Κόστος που δεν θα επωμιζόμασταν αν δεν είχε ανακοπεί η καλή πορεία στην οποία είχαμε μπει με την Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, Σαμαρά-Βενιζέλου.

Αυτός είναι ο μέγας, απαραίτητος και σωστικός, πραγματικός «Διμέτωπος Αγώνας» στον οποίο πρέπει να αποδυθούν -καθένα ξεχωριστά, κατά τις αρχές του- τα δύο μεγάλα, Αστικά, κόμματα εξουσίας της χώρας, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.
Και ευτυχώς, αυτή η προοπτική διεφάνη από τις πρώτες, άμεσες, αντιδράσεις και της Κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Άμεση και απροφάσιστη καταγγελία-καταδίκη της βίας, της αναρχίας, του πλιάτσικου και του καιροσκοπισμού των «άκρων». Με παράλληλη διακήρυξη του σεβασμού του δικαιώματος των πολιτών να προβάλλουν τις διεκδικήσεις τους. Άλλο η ειρηνική διαδήλωση και διεκδίκηση δικαιωμάτων και άλλο η αναρχία και το πλιάτσικο. Και αυτό το διακήρυξαν καθαρότατα τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα.

Για να πούμε τελείως ξεκάθαρα τα πράγματα. Ο κ. Τσίπρας βλέπει σαν «δώρο θεού» την αναταραχή και την αναρχία που εξαπλώνεται στην Ευρώπη. Και εύχεται να έρθει και στην Ελλάδα, για να «εισπράξει το κόστος ο Μητσοτάκης» και να προβληθεί εκείνος ως ο «σωτήρας» που μπορεί να τιθασεύσει το «μπάχαλο», γιατί οι «μπαχαλάκηδες» θα νιώθουν πια «δικαιωμένοι» αφού θα κυβερνούν οι «σύντροφοι». Όπως ακριβώς συνέβη και κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του, όταν ο αριστερισμός του ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε με το ακροδεξιό κόμμα ΑΝΕΛ υπό την ηγεσία Τσίπρα, ο οποίος τώρα σε μια ιδιότυπη … κρίση ειλικρινείας λέει …σοβαρά… «εγώ δεν συνεργάστηκα με την δεξιά» (ορθώς, με την ακροδεξιά συνεργάστηκε για την διακυβέρνηση της χώρας και την Χρυσή Αυγή προκλητικότατα ευνόησε, αδυνατώντας επί χρόνια να βρει …κατάλληλη δικαστική αίθουσα για να λογοδοτήσουν τα πρωτοπαλίκαρά της)…

Την ίδια στιγμή έχουμε σήμερα, σε δημοσκοπικό προς το παρόν επίπεδο που ευχόμαστε να μην επιβεβαιωθεί και στις κάλπες, αύξηση των «ποσοστών» της ακροδεξιάς, γενικά. Υπάρχει – και στην Βουλή – κόμμα προσκείμενο στον αποφυλακισθέντα «χρυσαυγίτη» Κασιδιάρη που μετράται ήδη σε ποσοστά περί το 5%. Περίπου τόσο ποσοστό δίδεται και στα τρία άλλα κομματίδια (Βελλόπουλος, Λατινοπούλου και Καρυστιανού), ώστε όλα μαζί να συναθροίζουν ένα ποσοστό που εγγίζει το 20% με συνυπολογισμό της «μονάδας Νατσιού». Ένα ποσοστό πολύ μεγάλο που πρέπει στις κάλπες να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Και αυτό ακριβώς είναι καθήκον των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων, παράλληλα προς την αντιμετώπιση του λαϊκισμού του αριστερισμού.

Είναι δε αυτονόητο ότι την μάχη κατά της ακροδεξιάς πρωτίστως η Νέα Δημοκρατία πρέπει να αναλάβει και να φέρει εις πέρας. Και, φυσικά, ο χειρότερος τρόπος για να αναληφθεί μια τέτοια προσπάθεια είναι η διατύπωση θέσεων όπως αυτή του βουλευτού της ΝΔ κ. Καράογλου, που πρότεινε… «κυβερνητική συνεργασία» με τα κόμματα Βελλόπουλου, Λατινοπούλου, Νατσιού, Καρυστιανού και, φυσικά, και με τον Αντώνη Σαμαρά…

Δεν ξέρω τα κριτήρια του κ. Καράογλου. Γνωρίζω όμως πολύ καλά ότι κατά το καταστατικό της Νέας Δημοκρατίας, όπως το καθόρισε ο ιδρυτής της Κωνσταντίνος Καραμανλής, στην ευρύτατη παράταξη που το κόμμα αυτό συγκροτεί, χωρεί κάθε πολίτης-δύναμη που μπορεί θετικά να εισφέρει στο κοινό καλό. Δεν χωρούν όμως στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας ούτε η Άκρα Δεξιά ούτε η Άκρα Αριστερά. Είναι απολύτως ξεκάθαρο και πολλάκις διακηρυγμένο από την ηγεσία Κυβέρνησης και ΝΔ, ότι δεν χωρεί «κυβερνητική συνεργασία» με τα κόμματα Βελλόπουλου, Λατινοπούλου, Νατσιού και Καρυστιανού (η οποία άλλωστε, αναμένοντας την αυτοδυναμία της, έχει αποκλείσει κάθε συνεργασία…).

Μένει βέβαια και η προταθείσα περίπτωση του κ. Σαμαρά. Νομίζω ότι με την όλη πολιτεία του ο ίδιος ο κ. Σαμαράς επέλεξε το οριστικό διαζύγιο με την Νέα Δημοκρατία. Η τωρινή δραστηριότητά του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την περίοδο που μαζί με τον Ευ. Βενιζέλο κυβέρνησαν την χώρα και είχαν δρομολογήσει ομαλή συνέχεια. Η πορεία εκείνη ανακόπηκε – για μεγίστη ζημία χώρας και λαού – από την έξαλλη συνθηματολογία Τσίπρα. Η οποία – κι αυτό πρέπει να το σκεφθεί έστω και τώρα – μοιάζει πολύ κατά την ουσία της με αυτήν που ο ίδιος ο κ. Σαμαράς χρησιμοποιεί για την Κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Υπ’ αυτήν την έννοια και ο λόγος του Αντώνη Σαμαρά είναι γενικά αποδομητικός και σε κάθε περίπτωση ενισχύει τον ακροδεξιό λόγο, που απειλεί την δημόσια ζωή, όσο ακριβώς και ο αριστερίστικος μηδενιστικός λόγος την αποσυντονίζει.

Και είναι ακριβώς τώρα ο καιρός τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα της χώρα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ -διατηρώντας επί μέρους θέσεις και αυτοτέλεια- να ανταποκριθούν στην απαίτηση της συντριπτικής πλειονότητας του Ελληνικού λαού και να διασφαλίσουν την ομαλότητα, αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά τον μηδενιστικό αριστερίστικο λόγο «ΣΥΡΙΖΑ-ΕΛ.Α.Σ.-ΣΥΡΙΖΑ» και τον ολοκληρωτικό λόγο της άκρας δεξιάς.