Γιώργος Δ. Ανδρέου

Οι άνθρωποι που η ζωή τους χαρακτηρίζεται από τάξη, υπευθυνότητα, φροντίδα για το σπίτι και την οικογένειά τους - νοικοκυροσύνη. Τακτικοί, εργατικοί, συνετοί, μετρημένοι, προκομένοι, κοινωνικά ευπρεπείς, διαχειρίζονται σωστά τα οικονομικά τους. Θεμέλιο της κοινωνίας που προοδεύει, που πασχίζει με συνέπεια και επιμονή να βελτιώνει το μορφωτικό και βιοτικό του επίπεδο, την κοινωνική του θέση. Ανεξαρτήτως επαγγέλματος, μόρφωσης και κοινωνικής προέλευσης. Με πολιτικοοικονομικούς όρους, η κατηγορία πολιτών που χαρακτηρίζεται μεσαία τάξη και στις αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μεσαία αστική τάξη.
Η ίδια όμως λέξη απόκτησε - δυστυχώς – αρνητική έννοια. Κάποιοι, για να δημιουργήσουν πολιτική κυρίως αντιδιαστολή με την προοδευτικότητα, που θέλουν να μονοπωλούν, χαρακτηρίζουν, ειρωνικά και υποτιμητικά, «νοικοκυραίους» - οπισθοδρομικούς - τους ανθρώπους συντηρητικών αντιλήψεων, αυτούς που δίνουν μεγάλη σημασία στην κοινωνική αποδοχή, την περιουσία, την ασφάλεια, την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων.

Η διαστρέβλωση αυτή της έννοιας της λέξης νοικοκύρης, αποδίδεται κυρίως στην προσπάθεια της καθ’ ημάς αριστεράς να υποτιμήσει τους πετυχημένους της ζωής, κατατάσσοντάς τους στους οπισθοδρομικούς. Να αντιπαρατεθεί πολιτικά με τη μεσαία αστική τάξη.

Δυστυχώς στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, μετά τον εμφύλιο, κυριάρχησε στην κοινωνία, μεταξύ άλλων, και η διάκριση προοδευτικού – συντηρητικού που έδωσε η ηττηθείσα αριστερά και η λέξη νοικοκύρης, κατάντησε υβριστικός υποτιμητικός χαρακτηρισμός. Και οι νοικοκυραίοι, αντί να καμαρώνουν για τη ζωή τους έφτασαν να νοιώθουν ενοχικά.

Ακόμα όμως και μετά την αποτυχία και την παταγώδη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού – της ενσάρκωσης της αριστερής «προοδευτικότητας» - η διάκριση και η κοινωνική ενοχικότητα περιορίστηκε κάπως αλλά δεν αμβλύνθηκε πλήρως, όπως θα ήταν φυσιολογικό. Η χώρα κατατρύχεται ακόμα από εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα και προκαταλήψεις.

Είναι τραγικό, πως αρκετοί, χιλιάδες, Έλληνες νοικοκυραίοι, προκομένοι, δουλευταράδες, πετυχημένοι σε ό,τι κάνουν, αληθινά προοδευτικοί, με οικογένειες, δουλειές και περιουσία, τίμια αποκτημένη, επιλέγουν - ακόμα και τώρα - συνειδητά να ταυτίζονται με ανεπρόκοπους, καιροσκόπους και αποτυχημένους, υιοθετώντας την υποτιμητική παραποίηση της λέξης.

Αντί να περηφανεύονται για την κοινωνική τους καταξίωση και προκοπή, αυτό-υποτιμώνται συμπορευόμενοι με αυτούς που επιζητούν ιδεολογικοσυμφεροντολογικά άκοπη συμμετοχή – μοίρασμα – των αποτελεσμάτων της επιτυχίας τους.
Αντί να σταθούν απέναντι, συ-στρατεύονται με αυτούς που αναγορεύουν την αποτυχία και ενίοτε την τεμπελιά τους σε ιδεολογική επιλογή.

Αντί να συμπαραταχθούν και να συμπορευτούν με το υγιές τμήμα της κοινωνίας – τους νοικοκυραίους – οδηγούνται σε αμφισβητούμενης ιδεολογικής καθαρότητας και αποτελεσματικότητας επιλογές, διακινδυνεύοντας τη συνέχεια της προκοπής και τα κεκτημένα τους.

Ρώτησα κάποτε ένα φίλο παραδοσιακό ψηφοφόρο του ΚΚΕ, , πανέξυπνο, ιδιαίτερα ικανό και πετυχημένο αυτοδημιούργητο επαγγελματία, με οικονομική άνεση, καλή οικογένεια, περιουσία και προκοπή, αν θα ψήφιζε «το κόμμα» αν γνώριζε πως με την ψήφο του θα επικρατούσε στη χώρα κομμουνιστικό καθεστώς. Η απάντησή του – που προφανώς απηχεί την πολιτική φιλοσοφία πολλών – ήταν, ας έρθει εκείνη η ώρα και βλέπουμε. Υπονοούσε, πως όσο το «σύστημα» του έδινε την ευχέρεια, θα κάνει το, προφανώς χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, κέφι του, οικογενειακή παράδοση, κοινωνική προκατάληψη, παιδικό ενθουσιασμό.
Κάτι ανάλογο με τους «αριστερούς» είναι και κάποιοι άλλοι, νοικοκυραίοι και αυτοί, που «το παίζουν» υπερπατριώτες, ιδεοληπτικοί τιμητές της δεξιάς καθαρότητας, ρατσιστές, πολεμοχαρείς εθνοκάπηλοι, θρησκόληπτοι έως και θεομπαίχτες.

Όλοι αυτοί κάνουν, εκ τους ασφαλούς, το πολιτικό κέφι τους, με την πεποίθηση πως κάποιοι άλλοι θα επιμένουν να στηρίζουν το «σύστημα» που τους βολεύει και τους επιτρέπει να ευημερούν.

Πλανώνται, όμως «πλάνην οικτρά». Όταν παίζεις με τη φωτιά, ο κίνδυνος της πυρκαγιάς, της απρόβλεπτης εξέλιξης, ελλοχεύει πάντα. Είναι πολύ πρόσφατη η, παρά τρίχα, αποπομπή της χώρας από την Ευρώπη και το δυτικό δημοκρατικό κόσμο, η εκτροπή σε αχαρτογράφητα μονοπάτια. Ελάχιστα απείχαμε από το να τρέχουμε και να μην φτάνουμε, πίσω από Βαρουφάκηδες, Κατρούγκαλους, Καμένους και άλλους ιδεοληπτικούς και συμφεροντολόγους μαθητευόμενους μάγους, υπό τη «φωτισμένη» ηγεσία του επανακάμψαντα εθνοσωτήρα, Αλέξη.

Έφτασε η ώρα να καταλάβουν οι παραπλανημένοι νοικοκυραίοι:

-- που το παίζουν δήθεν προοδευτικοί αριστεροί, αρνούμενοι να συμπορευθούν με το τμήμα της κοινωνίας που ανήκουν πραγματικά,

-- οι κολλημένοι δεξιοί, που συνοδοιπορούν με την αριστερή προκατάληψη,

πως ακροβατούν. Διακινδυνεύουν τις κατακτήσεις και το επίπεδο της ζωής τους. Πως οφείλουν – ήρθε η ώρα στην παγκόσμια δίνη που ζούμε - να προτάξουν τις προσωπικές και οικογενειακές τους προτεραιότητες και παράλληλα το εθνικό συμφέρον.
Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο – στις εκλογές - ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Θα είναι πολύ αργά για δάκρυα.

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)