Μαύρη Παρασκευή
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν ορισμένες στιγμές στην ιστορία που, μόλις τελειώσουν, αρχίζουν αμέσως να διεκδικούνται, να διαχειρίζονται και να εκμεταλλεύονται
Προκειμένου να γίνουν κομματικό κτήμα, ανώδυνη τελετουργία, επετειακό εμπόρευμα.
Πρώτα τις αξιώνουν εκείνοι που τις παρακολούθησαν από μακριά. Μετά τις απαιτούν οι αμέτοχοι. Όσοι φοβισμένοι δεν ήταν καν παρόντες, αλλά ανακάλυψαν βολικά και με αξιοθαύμαστη ιδιοτελή ευχέρεια, ότι μπορούν να τις σφετεριστούν. Μοιράζονται, τέλος την επιδίωξη να τις ιδιοποιηθούν όσοι αναζητούν ηρωική νομιμοποίηση στη δική τους αδράνεια.
Άλλοι τις παρουσιάζουν ως αποκλειστικό αντιστασιακό επίτευγμα της Αριστεράς. Άλλοι ως δημοκρατική παρακαταθήκη ολόκληρου του λαού. Κάποιοι τις περιορίζουν σε μια επετειακή ασφαλή πλέον γιορτή, απαλλαγμένη από τα συνθήματα που κάποτε γέννησε. Μερικοί τις θεωρούν κληρονομία τους. Λες και τους μεταβιβάστηκαν με συμβόλαια και κατοχυρώθηκαν με κομματικές σφραγίδες
Ποιος, ωστόσο, νοιάζεται, 53 χρόνιας μετά, για τους ηρωικούς συμμετέχοντες; Τους σημερινούς 70αρηδες, που δεν υποτάχτηκαν και πλήρωσαν το τίμημα της ανδρείας τους. Τους τολμηρότερους μια γενιάς που βρέθηκαν εκεί και βίωσαν ήχους πυροβολισμών , ερπύστριες των τανκς, κραυγές, αίμα.. Που ένιωσαν στο κορμί τους κατατρεγμούς, συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, χειρουργεία. Που μέτρησαν με απαρηγόρητα δάκρυα τα θύματα τους,
Ποιος θυμάται πια εκείνα τους ανυπάκουα νιάτα που δεν είχαν τίποτε άλλο εκτός από το θάρρος τους. Που δεν αναζήτησαν πιστοποιητικά ηθικής υπεροχής ούτε έψαξαν το μονοπώλιό της δημοκρατικής παρακαταθήκης πάνω στην ιστορική μνήμη. Που δεν τους χαρίστηκε ο ερχομός και η σταδιακή εμπέδωση της Δημοκρατίας ύστερα από επτά μαρτυρικά ανελεύθερα χρόνια. Πάλεψαν για αυτές.
Ποιος ασχολείται, όσο εξασθενεί η μνήμη, με εκείνους που δεν εξαργύρωσαν, κεφαλαιοποιώντας με καριέρα, τα αποδεικτικά της συμμετοχής τους στην εξέγερση. Δεν έγραψαν απομνημονεύματα και δεν ανταμείφτηκαν με θέσεις καταξίωσης. Στο διάβα του χρόνου ακλούθησαν διαφορετικές διαδρομές, με διαφορετικές ιδέες και επέλεξε οι καθένας διαφορετική στάση ζωής. Άλλοι με πιο έντονη δημόσια παρουσία και άλλοι χαμένοι στην ανωνυμία της καθημερινότητας
Είναι τουλάχιστον άδικο και συκοφαντικό να βαφτίζουν οι άθλιοι επικριτές τους αυτή τη ηλικιακή γένια ως συμπαγή, ομοιόμορφη και ενιαία. Να της αποδίδουν εκ των υστερών τα δήθεν χαρακτηριστικά μιας ομάδας καταχραστών της εξουσίας, των συμβιβασμών, των χαμένων υποσχέσεων, των ξεστρατισμένων προσδοκιών.
Λες και όσοι ξεσηκώθηκαν στο Πολυτεχνείο ήταν μέλη κομματικού μηχανισμού η επαγγελματικού σιναφιού και έγραφαν βιογραφικά σταδιοδρομίας την ώρα που έβαζαν το κεφάλι τους στο ντορβά. Τις κρίσιμες στιγμές που στάθηκαν όρθιοι απέναντι στην ανελέητη βία των επιόρκων ρεμαλιών της χούντας που διέταξαν τη σφαγή τους. Παιδιά ήταν που στη αυθόρμητη, παρά οργανωμένη ή καθοδηγούμενη έκρηξη τους, είχαν ως μόνη συντροφιά τη πεποίθηση ότι δεν ήθελαν να ζουν βουβά και σκυμμένα.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι μια μερίδα της πολιτικής εξουσίας αντιμετωπίζει τις εξεγέρσεις με την συνήθη επιφυλακτική της μανιέρα. Όταν συμβαίνουν, τις φοβάται. Όταν τελειώνουν, τις τιμά. Και όταν περάσει αρκετός χρόνος, αρχίζει να τις υποσκάπτει και να τις απαξιώνει μέχρι εξουδετέρωσης της συμβολικής τους δύναμης.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη μεταπολίτευση ο ξεσηκωμός στο Πολυτεχνείο γνώρισε ποικίλους μοχθηρούς αντιπάλους. Πρώτα από όλους από εκείνους που θα θελαν να ξεχαστεί ότι υπήρξε αιματηρή αντίσταση σε ένα βάναυσο και προδοτικό καθεστώς.
Πρωτοστατεί, ακόμη και σήμερα στην άρνηση του η ντόπια παρακμιακή ακροδεξιά και οι δουλικοί νοσταλγοί της χούντας των ανελέητα αυταρχικών βλαχοσυνταγματαρχών. Τη συνοδεύει ένας ακραίος συστημικός συντηρητισμός που ενοχλείται από την αυτοθυσία θαρραλέων νέων ανθρώπων. Γιατί του επισημαίνει ότι καμιά ωμή, απάνθρωπη και ανελεύθερη εξουσία δεν είναι ακλόνητη.
Εκνευρίζει και ταράζει, τέλος, τον αμφιλεγόμενο ιστορικό αναθεωρητισμό. Δυσαρεστεί κατάφορα την προσπάθεια του για αλλοίωση, μέσω τάχα επανερμηνείας, της ιστορικής μνήμης με στόχο την εξυπηρέτηση στρεβλών και υστερόβουλων πολιτικών αφηγημάτων.
Πρώτα τις αξιώνουν εκείνοι που τις παρακολούθησαν από μακριά. Μετά τις απαιτούν οι αμέτοχοι. Όσοι φοβισμένοι δεν ήταν καν παρόντες, αλλά ανακάλυψαν βολικά και με αξιοθαύμαστη ιδιοτελή ευχέρεια, ότι μπορούν να τις σφετεριστούν. Μοιράζονται, τέλος την επιδίωξη να τις ιδιοποιηθούν όσοι αναζητούν ηρωική νομιμοποίηση στη δική τους αδράνεια.
Άλλοι τις παρουσιάζουν ως αποκλειστικό αντιστασιακό επίτευγμα της Αριστεράς. Άλλοι ως δημοκρατική παρακαταθήκη ολόκληρου του λαού. Κάποιοι τις περιορίζουν σε μια επετειακή ασφαλή πλέον γιορτή, απαλλαγμένη από τα συνθήματα που κάποτε γέννησε. Μερικοί τις θεωρούν κληρονομία τους. Λες και τους μεταβιβάστηκαν με συμβόλαια και κατοχυρώθηκαν με κομματικές σφραγίδες
Ποιος, ωστόσο, νοιάζεται, 53 χρόνιας μετά, για τους ηρωικούς συμμετέχοντες; Τους σημερινούς 70αρηδες, που δεν υποτάχτηκαν και πλήρωσαν το τίμημα της ανδρείας τους. Τους τολμηρότερους μια γενιάς που βρέθηκαν εκεί και βίωσαν ήχους πυροβολισμών , ερπύστριες των τανκς, κραυγές, αίμα.. Που ένιωσαν στο κορμί τους κατατρεγμούς, συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, χειρουργεία. Που μέτρησαν με απαρηγόρητα δάκρυα τα θύματα τους,
Ποιος θυμάται πια εκείνα τους ανυπάκουα νιάτα που δεν είχαν τίποτε άλλο εκτός από το θάρρος τους. Που δεν αναζήτησαν πιστοποιητικά ηθικής υπεροχής ούτε έψαξαν το μονοπώλιό της δημοκρατικής παρακαταθήκης πάνω στην ιστορική μνήμη. Που δεν τους χαρίστηκε ο ερχομός και η σταδιακή εμπέδωση της Δημοκρατίας ύστερα από επτά μαρτυρικά ανελεύθερα χρόνια. Πάλεψαν για αυτές.
Ποιος ασχολείται, όσο εξασθενεί η μνήμη, με εκείνους που δεν εξαργύρωσαν, κεφαλαιοποιώντας με καριέρα, τα αποδεικτικά της συμμετοχής τους στην εξέγερση. Δεν έγραψαν απομνημονεύματα και δεν ανταμείφτηκαν με θέσεις καταξίωσης. Στο διάβα του χρόνου ακλούθησαν διαφορετικές διαδρομές, με διαφορετικές ιδέες και επέλεξε οι καθένας διαφορετική στάση ζωής. Άλλοι με πιο έντονη δημόσια παρουσία και άλλοι χαμένοι στην ανωνυμία της καθημερινότητας
Είναι τουλάχιστον άδικο και συκοφαντικό να βαφτίζουν οι άθλιοι επικριτές τους αυτή τη ηλικιακή γένια ως συμπαγή, ομοιόμορφη και ενιαία. Να της αποδίδουν εκ των υστερών τα δήθεν χαρακτηριστικά μιας ομάδας καταχραστών της εξουσίας, των συμβιβασμών, των χαμένων υποσχέσεων, των ξεστρατισμένων προσδοκιών.
Λες και όσοι ξεσηκώθηκαν στο Πολυτεχνείο ήταν μέλη κομματικού μηχανισμού η επαγγελματικού σιναφιού και έγραφαν βιογραφικά σταδιοδρομίας την ώρα που έβαζαν το κεφάλι τους στο ντορβά. Τις κρίσιμες στιγμές που στάθηκαν όρθιοι απέναντι στην ανελέητη βία των επιόρκων ρεμαλιών της χούντας που διέταξαν τη σφαγή τους. Παιδιά ήταν που στη αυθόρμητη, παρά οργανωμένη ή καθοδηγούμενη έκρηξη τους, είχαν ως μόνη συντροφιά τη πεποίθηση ότι δεν ήθελαν να ζουν βουβά και σκυμμένα.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι μια μερίδα της πολιτικής εξουσίας αντιμετωπίζει τις εξεγέρσεις με την συνήθη επιφυλακτική της μανιέρα. Όταν συμβαίνουν, τις φοβάται. Όταν τελειώνουν, τις τιμά. Και όταν περάσει αρκετός χρόνος, αρχίζει να τις υποσκάπτει και να τις απαξιώνει μέχρι εξουδετέρωσης της συμβολικής τους δύναμης.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη μεταπολίτευση ο ξεσηκωμός στο Πολυτεχνείο γνώρισε ποικίλους μοχθηρούς αντιπάλους. Πρώτα από όλους από εκείνους που θα θελαν να ξεχαστεί ότι υπήρξε αιματηρή αντίσταση σε ένα βάναυσο και προδοτικό καθεστώς.
Πρωτοστατεί, ακόμη και σήμερα στην άρνηση του η ντόπια παρακμιακή ακροδεξιά και οι δουλικοί νοσταλγοί της χούντας των ανελέητα αυταρχικών βλαχοσυνταγματαρχών. Τη συνοδεύει ένας ακραίος συστημικός συντηρητισμός που ενοχλείται από την αυτοθυσία θαρραλέων νέων ανθρώπων. Γιατί του επισημαίνει ότι καμιά ωμή, απάνθρωπη και ανελεύθερη εξουσία δεν είναι ακλόνητη.
Εκνευρίζει και ταράζει, τέλος, τον αμφιλεγόμενο ιστορικό αναθεωρητισμό. Δυσαρεστεί κατάφορα την προσπάθεια του για αλλοίωση, μέσω τάχα επανερμηνείας, της ιστορικής μνήμης με στόχο την εξυπηρέτηση στρεβλών και υστερόβουλων πολιτικών αφηγημάτων.
Μισό και πλέον αιώνα μετά, η προσχηματική ανασύνθεση, η παραμορφωτική μετακίνηση , η επιδιωκόμενη ακύρωση μέσω της οργανωμένης λήθης της συλλογικής μνήμης, εξακολουθεί ξεροκέφαλα να επιμένει. Πάει, όμως, στράφι. Η παρακαταθήκη του Πολυτεχνείου έχει υπερβεί τα κακοήθη στερεότυπα των επαγγελματιών της ψευδεπίγραφης μνήμης
Όχι μόνο επειδή αποτελεί κομμάτι της υπεράσπισης των δημοκρατικών αξίων του τόπου. Αλλά και γατί υπήρξαν τεκμηριωμένα νεκροί που θυσιάστηκαν για τη διαφύλαξη τους. Σε αυτούς, περισσότερο από πολιτική ευγνωμοσύνη η χώρα οφείλει ιστορική ειλικρίνεια.
Ας κλείσουν λοιπόν τα απύλωτα κάκοσμα στόματα τους οι αμετανόητοι παραχαράκτες της ιστορικής αλήθειας. Ας καταχωνιάσουν στα κίβδηλα μπαούλα τους τα ξεθυμασμένα παραμύθια με τα όποια αμφισβητούν την ύπαρξη θυμάτων και παρουσιάζουν τη στυγνή δικτατορία ως μια περίοδο σχετικής κανονικότητας.
Η ντροπή είναι εξ ολοκλήρου δική τους. Γιατί ολοένα μοιάζουν με τα τέρατα εναντίον των όποιων αγωνιστήκαν οι έγκλειστοι εξεγερμένοι υπέρ της ελευθερίας και της Δημοκρατίας στο Πολυτεχνείο εκείνη τη κυριολεκτικά ματωμένη Μαύρη Παρασκευή.
Όχι μόνο επειδή αποτελεί κομμάτι της υπεράσπισης των δημοκρατικών αξίων του τόπου. Αλλά και γατί υπήρξαν τεκμηριωμένα νεκροί που θυσιάστηκαν για τη διαφύλαξη τους. Σε αυτούς, περισσότερο από πολιτική ευγνωμοσύνη η χώρα οφείλει ιστορική ειλικρίνεια.
Ας κλείσουν λοιπόν τα απύλωτα κάκοσμα στόματα τους οι αμετανόητοι παραχαράκτες της ιστορικής αλήθειας. Ας καταχωνιάσουν στα κίβδηλα μπαούλα τους τα ξεθυμασμένα παραμύθια με τα όποια αμφισβητούν την ύπαρξη θυμάτων και παρουσιάζουν τη στυγνή δικτατορία ως μια περίοδο σχετικής κανονικότητας.
Η ντροπή είναι εξ ολοκλήρου δική τους. Γιατί ολοένα μοιάζουν με τα τέρατα εναντίον των όποιων αγωνιστήκαν οι έγκλειστοι εξεγερμένοι υπέρ της ελευθερίας και της Δημοκρατίας στο Πολυτεχνείο εκείνη τη κυριολεκτικά ματωμένη Μαύρη Παρασκευή.
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Ειδήσεις
Δημοφιλή
Σχολιασμένα