Τάσος Καραμήτσος

Και αυτό ισχύει ή θα έπρεπε να ισχύει και για την αντιπολίτευση. Αλλωστε προκύπτει και διαχρονικά από τις έρευνες της κοινής γνώμης ότι ο κόσμος δεν θέλει διχασμούς και ίσως είναι το μοναδικό πεδίο στο οποίο επιθυμεί κάποια στοιχειώδη διακομματική συναίνεση.

Σήμερα με αφορμή το θέμα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου, το καλώδιο, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, αφού ολόκληρη η αντιπολίτευση, με κάποιες διαφορετικές εντάσεις βέβαια, καταγγέλλει την κυβέρνηση. Εφτασε προχθές ο Σαμαράς να δηλώνει ότι «οδηγούμεθα σε νέα Ιμια», κάτι δηλαδή παρόμοιο με όσα λέει και ο Κασιδιάρης. Υπερβολή και λάθος το θεωρώ προσωπικά να λέγονται τέτοιες χοντράδες, αλλά φυσικά ο καθένας διαλέγει τον δρόμο που πολιτεύεται και κρίνεται γι’ αυτό.

Πάμε όμως στα απλούστερα για την αντιπολίτευση. Την Παρασκευή το ΠΑΣΟΚ απέρριψε την πρόταση της Ν.Δ. για την κάλυψη της θέσης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων με ένα πρόσωπο που το ΠΑΣΟΚ είχε προτείνει παλιότερα για Συνήγορο του Πολίτη, τον κ. Δερβιτσιώτη. Τις τελευταίες δέκα ημέρες δύο νομοσχέδια του Πιερρακάκη -και αφού άλλαξε ο υπουργός τη διάταξη για τα funds όπως ήθελε το ΠΑΣΟΚ- με δεκάδες φιλολαϊκά μέτρα είτε τα καταψήφισε, είτε ψήφισε ναι σε αυτά και όχι επί της αρχής και «παρών» επί του συνόλου. Ευλόγως ο Πιερρακάκης είπε στον Ανδρουλάκη στη Βουλή: «Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα αποτελέσματα».
Θεωρητικά το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κανονικό ιστορικά κεντρώο ή έστω κεντροαριστερό κόμμα και ό,τι και να λέει ο Ανδρουλάκης σήμερα το κόμμα του έχει συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. στο παρελθόν και μάλιστα με τον Σαμαρά πρωθυπουργό και τον Βενιζέλο δίπλα του σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα μπορεί να κόστισε πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ αλλά και στη Ν.Δ. γιατί είχαν να εφαρμόσουν μνημόνιο, τα έβγαλαν όμως πέρα και έκαναν καλό στην Ελλάδα.

Θα αντιλαμβανόμουν λοιπόν πλήρως να κάνουν στο ΠΑΣΟΚ αντιπολίτευση σε πραγματικά προβλήματα στα οποία η κυβέρνηση έχει αποτύχει, όπως το περιβάλλον ή η παιδεία, ή να ασκεί κριτική στην ακρίβεια που θερίζει τον κόσμο, έστω κι αν είναι διεθνές φαινόμενο οι πληθωριστικές πιέσεις. Θα πλειοδοτούσα δημοσιογραφικά, για παράδειγμα, αν η αντιπολίτευση πρόβαλλε το μέγα χάλι που συμβαίνει στα σχολικά κτίρια του Δημοσίου με τις σπασμένες τούρκικες τουαλέτες. Ενα ολόκληρο Ταμείο Ανάκαμψης πέρασε από την κυβέρνηση, χάθηκε να φτιάξουν τις τουαλέτες στα σχολεία; Αλλά το ΠΑΣΟΚ περί άλλων τυρβάζει γιατί μάλλον αν ψάξει κανείς πού πήγαν τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης θα βρει «βαριά πελατεία» και εκεί πέφτει σιγή.

Νομίζω, μεταξύ της γενικής αφοριστικής κριτικής και της υπερψήφισης σωστών διατάξεων ή νόμων κατά περίπτωση, υπάρχει μια πολύ αδρή, μια ξεκάθαρη γραμμή. Και αυτή η γραμμή, η στρατηγική, θα ήταν εκείνη που ο κεντρώος ψηφοφόρος μπορεί να διακρίνει και να πάει στο τέλος στην κάλπη διαμαρτυρόμενος για τα οκτώ χρόνια της Ν.Δ. και να ψηφίσει ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ. Οταν βέβαια εκ προοιμίου ο αρχηγός του λέει ότι δεν θα συγκυβερνήσω σε καμία περίπτωση με τη Ν.Δ., το κάνει ακόμα πιο δύσκολο γιατί με τις υπάρχουσες πολιτικές ισορροπίες είναι σαν να λέει στον ψηφοφόρο: αν θες να κυβερνηθεί η χώρα, πήγαινε στον Μητσοτάκη.

Αντιστοίχως, η αντιπολίτευση του Τσίπρα μπορεί να μην εμπλέκεται στη Βουλή -γιατί δεν βρίσκεται ο ίδιος ή το κόμμα εντός-, αλλά ακολουθεί το ίδιο αντιπολιτευτικό μοτίβο με το παρελθόν. Εθνικοί προδότες για το καλώδιο, κλέφτες για φυλακή και αρχιερείς της διαφθοράς και άλλες παρόμοιες ατάκες της αντιπολίτευσης που απορώ σε τι διαφέρουν από όλα όσα έλεγε πριν ο Τσίπρας και λέει και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, το πρώην κόμμα του. Θα επιστρέψει λοιπόν μοιραία η συζήτηση στους Ποινικούς Κώδικες και στο όνομα της Βόρειας Μακεδονίας γιατί ουδείς εκ των παρισταμένων στο πολιτικό σύστημα προέρχεται εκ παρθενογενέσεως. Και φυσικά, θα το κάνει -κι ας το αρνείται- η Ν.Δ.

Σε κάθε περίπτωση, ας μείνουμε στα εθνικά θέματα για τα οποία η κριτική τουλάχιστον από τα κόμματα του ευρύτερου δημοκρατικού φάσματος θα πρέπει να έχει όρια και τεκμηριωμένη κριτική. Καμία κυβέρνηση έως σήμερα, κατά τη δική μου γνώμη, πλην της παράνομης κυβέρνησης της χούντας, δεν αξίζει τέτοιους ακραίους χαρακτηρισμούς όπως αυτοί που ακούγονται σήμερα.