Τάσος Καραμήτσος

Τα δημοσκοπικά ποσοστά όλων των κομμάτων, πλην της Καρυστιανού, από τότε που εμφανίστηκε το κόμμα Τσίπρα είναι σταθερά. Η Ν.Δ. κινείται στη σφαίρα του 30% με μια αξιοπρόσεκτη σταθερότητα, πάτωμα το 28% και ταβάνι το 33%, ο Τσίπρας πήρε για τα καλά τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τα ποσοστά που είχε όταν ήταν αυτός αξιωματική αντιπολίτευση το 2023, ο Ανδρουλάκης παλεύει στο 10%-11% και το μόνο καλό γι’ αυτόν είναι ότι καταρρέει σταθερά το ποσοστό της Καρυστιανού.

Δεν θα είναι σίγουρα τέταρτος, αλλά δεν φαίνεται να μπορεί να ανατρέψει το μοιραίο γι’ αυτόν. Αν δεν αλλάξει κάτι, θα υποστεί μια συντριπτική προσωπική ήττα, κυρίως από τον Τσίπρα, με τέτοια διαφορά.

Τι σημαίνουν και πόσο μπορεί να αλλάξουν αυτά τα νούμερα αν γίνουν εκλογές το φθινόπωρο; Λίγα πράγματα, θεωρώ, αλλά αν η Ν.Δ., που είναι το πρώτο κόμμα με διαφορά, βρίσκεται κοντά στο ταβάνι του 33%, σαφώς ο Μητσοτάκης θα έχει ένα τεράστιο προβάδισμα σε μια δεύτερη κάλπη για να φτάσει ή έστω να αγγίξει το ποσοστό της αυτοδυναμίας, ήτοι περί το 36,5%-37%, αναλόγως πόσα κόμματα θα μπουν στη Βουλή. Στα υπόλοιπα σενάρια, αν μιλάμε για τη βασική τιμή που του δίνει ένα 30%, πάλι μπορεί να φτάσει κοντά, αλλά δύσκολα να κάνει και ένα άλμα αυτοδυναμίας.

Αν οι εκλογές γίνουν την άνοιξη του 2027, μεσολαβεί ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα 8-10 μηνών, οπότε οι προβλέψεις είναι πιο δύσκολες, αλλά τουλάχιστον για το κυβερνών κόμμα θα έλεγα ότι δεν μπορεί να είναι και πολύ μακριά από τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα, γιατί από το 2023 και μετά περίπου στα ίδια ποσοστά κυμαίνεται.

Μοιραία και με την κοινή λογική, λοιπόν, και φυσικά ύστερα από οκτώ χρόνια διακυβέρνησης, το ενδεχόμενο της αυτοδυναμίας φαντάζει δύσκολο, γι’ αυτό και το πιστεύει μόνο ένα 18,8% των ερωτηθέντων. Οχι όμως και ακατόρθωτο υπό την έννοια ότι οι προσωπικοί δείκτες του Μητσοτάκη είναι αρκετά καλοί. Στην αξιολόγησή του ως πρωθυπουργός έχει ένα «θετικά» 19,4% και ένα «μάλλον θετικά» 16,5%, που αθροιζόμενα δίνουν 35,9%.

Και εξίσου μοιραία, τίθεται αυτομάτως το ερώτημα των συμμαχικών κυβερνήσεων δύο ή και περισσότερων κομμάτων, κάτι το οποίο συμβαίνει ανέτως εδώ και δεκαετίες στη συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών.

Σε εμάς στην Ελλάδα, δυστυχώς ακόμα και κατά την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή για τη συνταγματική αναθεώρηση, δεν βρέθηκε «τόπος» για μια πολιτισμένη και συναινετική συζήτηση, έστω με διαφωνίες, ακόμα και με το πάντοτε θεσμικό και συστημικό ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρουλάκης κατήγγειλε για άλλη μία φορά τον Μητσοτάκη για τις υποκλοπές. Ωρες-ώρες είναι δυσδιάκριτο αν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έχει και κανένα άλλο ζήτημα αντιπαράθεσης ή πιστεύει ότι αυτό μονοθεματικά απασχολεί την κοινή γνώμη.

Τώρα, αν κάποιος πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ του 10% θα επιβάλει άλλον αρχηγό στη Ν.Δ. του 30%, εφόσον ισχύσουν οι δημοσκοπικές προβλέψεις, για να συγκυβερνήσουν (και με ποια λογική άραγε, άλλου πολιτικού του ίδιου κόμματος, άλλου κόμματος ή τεχνοκράτη;), είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα. Οπως ενδιαφέροντα είναι και τα κίνητρα.

Από το ΠΑΣΟΚ και κάτω φυσικά οι απόψεις των κομμάτων που συγκεντρώνουν είτε τις κοινοβουλευτικές είτε τις πολιτικές προϋποθέσεις να συγκυβερνήσουν με το πρώτο κόμμα είναι σχεδόν ανύπαρκτες, επομένως εύκολη λύση για ομαλότητα και σταθερότητα δεν φαίνεται να υπάρχει.