Γιάννης Σερέτης

«Αδειοι», εκνευρισμένοι, πικραμένοι, απογοητευμένοι, θυμωμένοι. Ετσι έφυγαν από το «Απόστολος Νικολαϊδης» όσοι οπαδοί του Παναθηναϊκού αποφάσισαν να παρακολουθήσουν από κοντά το τελευταίο ντέρμπι «αιωνίων» στο πιο ιστορικό ελληνικό γήπεδο.

Και ήταν απολύτως λογικό βάσει της θλιβερής εικόνας της ομάδας τους στο β’ ημίχρονο, όταν θεωρητικά έπρεπε να κυνηγήσει τουλάχιστον τη μείωση του σκορ από το 0-2 του πρώτου μέρους ώστε να μπορέσει να διεκδικήσει και κάτι παραπάνω εν συνεχεία.

Εξι ήττες, δύο νίκες, μία ισοπαλία είναι ο απολογισμός του Παναθηναϊκού στα εφετινά ντέρμπι επί Μπενίτεθ. Στα επτά εξ’ αυτών, δηλαδή με εξαιρέσεις το πρώτο ημίχρονο στο 2-1 επί του ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο και το α’ μέρος του 4-0 από την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Παναθηναϊκός έπαιξε παθητικά, με αντεπιθέσεις, σαν μικρομεσαία ομάδα. Κι αυτό δεν αλλάζει, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα της ομάδας σε όλα αυτά τα ντέρμπι.

Γιατί; Διότι ο Ράφα Μπενίτεθ δεν πιστεύει στις ικανότητες αυτού του ρόστερ. Δεν πιστεύει, δηλαδή, ότι αυτό το ρόστερ του Παναθηναϊκού μπορεί να κοιτάξει στα μάτια και να παίξει στα ίσια τα ντέρμπι βάσει του υλικού που διαθέτει. Αυτό αποδείχθηκε και από τη φράση «Δεν υπάρχει ρεαλιστικός στόχος» στη συνέντευξη Τύπου, η οποία πασπαλίστηκε από το «Πλησιάζουμε στο τέλος της σεζόν, μερικοί έχουν αρχίσει να σκέφτονται αν θα μείνουν ή αν θα φύγουν”.

Νοοτροπία, δηλαδή, που κάθε άλλο παρά σε μεγάλο σύλλογο παραπέμπει. Νοοτροπία, η οποία ανεξάρτητα από την παθητικότητά του, ο Παναθηναϊκός δεν είχε δείξει στο πρώτο ματς των play offs στην Τούμπα. Τότε… υπήρχε στόχος που τώρα εξαφανίστηκε;

Είναι δικαίωμα του Μπενίτεθ να υπερασπίζεται τη δουλειά του λέγοντας ότι «είναι κατόρθωμα που ξεπεράσαμε τον Λεβαδειακό». Είναι δικαίωμά του να στηρίζεται μόνο στην αμυντική λειτουργία της ομάδας και όταν αυτή σμπαραλιάζεται από λάθη σαν τα χθεσινά του Γεντβάι ή και του Ερνάντεθ να χάνει ο Παναθηναϊκός με κατεβασμένα χέρια από μια ομάδα που προφανώς δεν βρίσκεται στα χάι της, αλλά δεν είναι και… χαζή να μην αξιοποιήσει τις ευκαιρίες της για να μείνει ζωντανή στο κυνήγι του τίτλου και να εξαντλήσει τις πιθανότητές της απέναντι στην ΑΕΚ.

Είναι δικαίωμά του να αντικαθιστά στο 46’ τον μοναδικό παίκτη που δημιουργεί κινδύνους στην αντίπαλη άμυνα και να λέει ότι ήθελε να τον προστατεύσει (λόγω εκνευρισμού ο οποίος βέβαια είχε εξατμιστεί από το 25’ και έπειτα…), αντί να του μιλήσει, να τον καθοδηγήσει, να τον νουθετήσει στην ανάπαυλα και να τον αφήσει να «τριφτεί» στην εμπειρία ενός ματς με τον ίδιο του τον εαυτό αν θεωρεί πια ότι είναι τόοοοοσο εκνευρισμένος ο Αντρέας Τετέι που θα ρισκάρει την αποβολή του.

Είναι δικαίωμά του να αφήνει στον αγωνιστικό χώρο για 95 λεπτά έναν στόπερ ο οποίος έχει κάνει τρεις (ανεκμετάλλευτες από τον Ολυμπιακό) γκέλες μαζί με το «δώρο» του 0-1 και να μην τον αλλάζει στο ημίχρονο, είναι δικαίωμά του να παίζει με 3-4-3 είτε αντιμετωπίζει τον Παναιτωλικό και το Βόλο, είτε παίζει με την Μπέτις, τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ.

Όμως για όλα αυτά και για πολλά άλλα θα αξιολογηθεί ο Μπενίτεθ. Και δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό και τον ίδιο εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα αξιολογηθεί αρνητικά και οι Πράσινοι δεν θα δώσουν συνέχεια στο πλάνο που είχαν τον Οκτώβριο, όταν τον προσέλαβαν. Όχι γιατί… δεν θέλουν να κάνουν μεταγραφές όπως ανοήτως λέγεται και γράφεται.

Ούτε διότι πιστεύουν ότι το σημερινό ρόστερ αποτελείται από υπερ-παικταράδες οι οποίοι με διαφορετικό προπονητή θα είχαν καταπλήξει τα πλήθη με την απόδοσή τους. Αλλά διότι ο διάσημος Ισπανός, ο οποίος τελευταία φορά έμεινε για δεύτερη ολόκληρη σεζόν σε ομάδα το 2018 (Νιουκάστλ), τόσο «εσωτερικά», όσο και ποδοσφαιρικά δεν τους πείθει ότι είναι συμβατός με μια ομάδα που θα προσπαθήσει να αναγεννηθεί από τις στάχτες μιας «χαμένης» πλην της ευρωπαϊκής πορείας, σεζόν.

Ο Παναθηναϊκός πλέον μένει τέταρτος και παίρνει αυτό που του αξίζει στη σεζόν: πάνω από τον Λεβαδειακό. Και γι’ αυτό, ασφαλώς βασικός υπεύθυνος δεν είναι ο Ράφα. Είναι εκείνοι που έκαναν το πλάνο το προηγούμενο καλοκαίρι. Όμως ο Ράφα, με αυτό που παρουσιάζει η ομάδα του στο γήπεδο αξίζει δεύτερης ευκαιρίας;

Αν υποστηρίξουμε το επιφανειακό, σαθρό και εύπεπτο επιχείρημα «πάλι θα αλλάξει προπονητή, και ποιον θα πάρει;», ναι, την αξίζει. Αυτός, όμως, είναι ο εύκολος δρόμος για τον Παναθηναϊκό σ’ αυτή τη φάση. Να τον κρατήσει, να πάρει και δέκα νέους παίκτες και να περιμένει.

Ο δύσκολος δρόμος είναι να βρει έναν προπονητή που θα πιστεύει στην ομάδα του και θα υποστηρίζει ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό μοντέλο και όχι ένα πλάνο που παραπέμπει στις εποχές του λίμπερο και της γιόμας.