Γιάννης Σερέτης

Με τον Ολυμπιακό, 0-1 ο Ταμπόρδα στο 7’: τελικό 0-1. Με τον ΟΦΗ, 0-1 ο Τετέι στο 6’: τελικό 0-2. Με την Βικτόρια Πλζεν, 0-1 ο Τετέι στο 9’: τελικό 1-1 και πρόκριση στα πέναλτι. Με τον Αρη, 1-0 ο Ερνάντεθ στο 9’, 3-1 τελικό. Επαναλαμβανόμενο το μοτίβο για τον Παναθηναϊκό εδώ και ένα μήνα. Όχι μόνο από την καλή, αλλά και από την ανάποδη. No goal νωρίς με την ΑΕΛ; 1-1 τελικό με κάκιστη εμφάνιση. Νo goal νωρίς με την Βικτόρια στο ΟΑΚΑ; 0-1 οι Τσέχοι, 2-2 τελικό από την γκάφα του Λαφόν.

Ο Λαφόν, που λέτε, είναι ικανός στα τελευταία (αρκετά) ματς για το καλύτερο και το χειρότερο, μετά από μια περίοδο σχετικής σταθερότητας, η οποία άναψε το πράσινο φως στον Μπενίτεθ να τον καθιερώσει ως αναντικατάστατο μετά την αποχώρηση του Ντραγκόφσκι που επίσης είχε κάνει ρεσιτάλ γκέλας από πέρυσι, μετά από εκείνο το αλησμόνητο 2-2 στις Σέρρες. Ο Λαφόν είναι τον τελευταίο μήνα «ή του ύψους ή του βάθους» όπως έλεγαν και οι παλιοί για τους παίκτες με μεγάλες διακυμάνσεις στην απόδοσή τους. Και έδωσε σωστά το δικαίωμα στον Αρη να διαμαρτύρεται για ένα κλασικό πέναλτι με διπλό σφάλμα: αρχικά χάνει την μπάλα μέσα από τα χέρια του, εν συνεχεία χωρίς ίχνος ψυχραιμίας βουτάει στα… τυφλά να την διώξει.

Ο Ούγγρος Τάμας Μπόγκναρ ήταν ο ένας αρνητικός πρωταγωνιστής του αγώνα. Δεν καθόρισε το αποτέλεσμα (αν ήθελε θα ακύρωνε το γκολ του Αρη σύμφωνα με την υπόδειξη της VAR, Aννα Κούλτσαρ την οποία έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια) αλλά το πέναλτι αυτό θα το θυμόμαστε για χρόνια! Οι δυο τερματοφύλακες, Λαφόν και Αθανασιάδης, επίσης αρνητικοί. Υπήρχαν, όμως, για τον Παναθηναϊκό και τον Αρη και καλά νέα. Για τους Θεσσαλονικείς περισσότερα στο ντεμπούτο του Μιχάλη Γρηγορίου: έλεγχος του ματς σε μεγάλο μέρος του αγώνα, προσπάθεια να πάρουν το ματς παίζοντας κανονικό ποδόσφαιρο με επιθετική διάθεση, ένταση και ενέργεια, επιμονή μετά το 2-0 και το 3-1. Αλλά και… αργοί χαφ, δυσκολία στη δημιουργία και στην τελική προσπάθεια, μεγάλα προβλήματα στο κέντρο της άμυνας…

Τα θετικά νέα για τον Παναθηναϊκό είναι ότι πλέον πιστεύει περισσότερο στις δυνατότητές του. Πιστεύει περισσότερο ο Μπενίτεθ στους παίκτες και οι παίκτες στους εαυτούς τους και η επιτυχία της πρόκρισης στους «16» του Europa League έχει φτιάξει και την ατμόσφαιρα συνολικά στον οργανισμό. Προφανώς, μια ομάδα που αλλάζει σε τέσσερις μέρες επτά παίκτες (μεταξύ των οποίων οι δυο από τους τρεις στόπερ, οι δυο κεντρικοί χαφ, οι δυο εξτρέμ και ο φορ) δεν μπορεί με τρίτο προπονητή και εννέα χειμερινές μεταγραφές να βρει «χημεία».

Τι έχει βρει ο Παναθηναϊκός αυτές τις μέρες; Αυτοπεποίθηση, ενθουσιασμό, σταθερό αμυντικό πλάνο με το 3-4-3. Και βασιζόμενος κυρίως στον τρομερό Τετέι παίρνει σερί καλά αποτελέσματα, τα οποία πλέον τον καθιστούν και φαβορί για την τέταρτη θέση, όχι μόνο διότι έχει το (οφειλόμενο) ματς με τον ΟΦΗ την Τετάρτη στη Λεωφόρο, αλλά και διότι μετά το Λεβαδειακός – Παναθηναϊκός της προσεχούς Κυριακής, η ομάδα του Γιάννη Κομπότη πάει στην Τούμπα, ενώ οι Πράσινοι φιλοξενούν τον Παναιτωλικό.

Κι αν ο Τετέι είναι ο «σημαιοφόρος» της αντεπίθεσης, ο Ταμπόρδα είναι ο παραστάτης! Όχι μόνο επειδή έχει εντυπωσιακό απολογισμό γκολ και ασίστ αναλογικά με το χρόνο συμμετοχής του. Αλλά διότι είναι από τους ελάχιστους που δίνουν σε κάθε ματς αυτό που μπορούν. Χωρίς, μάλιστα, να παίζει και στη φυσική θέση του, αυτή του επιτελικού μέσου. Αν ο Παναθηναϊκός βρει τους μηχανισμούς ώστε να πάρει μεγαλύτερη παραγωγικότητα και από τους εξτρέμ του (Αντίνο, Ζαρουρί, Τζούρισιτς) και ο Μπενίτεθ βάλει στο παιχνίδι και τον Γιάγκουσιτς που είναι έτοιμος παίκτης, προερχόμενος από full season (20 ματς/7 γκολ στον α’ γύρο με τη Σλάβεν Μπελούπο), ίσως ο Παναθηναϊκός να ομορφύνει και τον τρόπο παιχνιδιού του στο φινάλε της σεζόν. Αν όχι, θα αρκεστεί στο «πάμε για το αποτέλεσμα», το οποίο με την ατομική ποιότητα συγκεκριμένων παικτών και την κάθετη πτώση του Λεβαδειακού πιθανότατα θα του χαρίσει και τη σιγουριά ενός ευρωπαϊκού εισιτηρίου πριν από τα play offs.

Τα play offs, όπως και οι αναμετρήσεις με την Μπέτις, είναι… άλλη κουβέντα – θα την κάνουμε εν ευθέτω χρόνω…