Η Ελλάδα ξυπνούσε μαζί του επί 34 χρόνια: Ο Γιώργος Παπαδάκης, η ζωή και η επαγγελματική διαδρομή του

Τυχαία το δίχως άλλο -με τον εντελώς σατανικό τρόπο που οι μοιραίες συμπτώσεις παρουσιάζονται πάντα σαν τυχαίες- ο Γιώργος Παπαδάκης απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου. Την ίδια ημέρα, αλλά έναν μήνα αργότερα, στις 4 Φεβρουαρίου, θα συμπλήρωνε τα 75 του χρόνια. Και ακριβώς στις 4 ενός άλλου μήνα, αυτή τη φορά του περασμένου Ιουλίου, είχε ενταφιάσει ο ίδιος τον τηλεοπτικό εαυτό του ύστερα από 34 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίασης του «Καλημέρα Ελλάδα» στον ΑΝΤ1.

Επομένως, πέρα από το τριπλό κάρμα της 4ης ημέρας του μήνα, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι ο Γιώργος Παπαδάκης άντεξε μόλις έξι μήνες αποχωρισμού από τη δημόσια περσόνα του. Μόλις έξι μήνες ζωής παραχώρησε στον εαυτό του, σαν δοκιμή για το εάν θα ήταν εφικτό να υπάρξει άνθρωπος Γιώργος Παπαδάκης μετά από το τέλος του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαδάκη. Και μάλλον, εξ όσων μπορεί κανείς να συμπεράνει εκ των υστέρων και με τη γνώση του εμφράγματος που υπέστη, αυτή η δοκιμή δεν θα πρέπει να τον είχε ικανοποιήσει ιδιαίτερα.

Στη μελέτη του «Ιδανικοί αυτόχειρες - Ελληνες Λογοτέχνες που Αυτοκτόνησαν» (εκδ. Εστία) ο συγγραφέας Πέτρος Χαρτοκόλλης, διακεκριμένος ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, εισηγήθηκε μια εξόχως ενδιαφέρουσα άποψη για τον Κώστα Καρυωτάκη, ως την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση αυτόχειρα Ελληνα ποιητή. Κατά τον Χαρτοκόλλη, λοιπόν, ο λογοτεχνικός θάνατος του Καρυωτάκη είχε προηγηθεί της απόφασής του να αυτοκτονήσει. Ωστόσο, θέτοντας τέρμα στον βίο του, ο Κώστας Καρυωτάκης, ο οποίος πιθανότατα είχε συναίσθηση πως είχε τελειώσει ως ποιητής, πως είχε εξαντλήσει ό,τι καλλιτεχνικά πρωτότυπο είχε να καταθέσει, με την αυτοχειρία του βρήκε την παρακαμπτήρια οδό για την αθανασία.

Ο συνειρμός είναι ομολογουμένως παράδοξος. Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν υπήρξε ούτε ποιητής ούτε αυτόχειρας. Υπήρξε ένας απλός, λαϊκός άνθρωπος, που πορεύτηκε με την κοινή λογική και το κοινό αίσθημα για το τι ενδιαφέρει και τι όχι τον «μέσο Ελληνα» (όπως και εάν αυτός ορίζεται) τηλεθεατή. Τηρουμένων των αναλογιών, η δημοσιογραφία για τον Παπαδάκη ήταν η δική του εκδοχή του μεροκάματου, μια ζωτική ρουτίνα, που χωρίς αυτήν η ζωή για εκείνον δεν θα πρέπει να έβγαζε και πολύ νόημα.

Το τέταρτο παιδί του

Εντούτοις, με τον δικό του τρόπο και για τα δικά του μέτρα, ο Παπαδάκης εντέλει ακολούθησε μια τροχιά παράλληλη και αρκετά παρόμοια με εκείνη του Καρυωτάκη. Διότι, ακόμη και αν ήταν εξαιρετικά δύσκολο να το παραδεχτεί, τα τελευταία χρόνια η τηλεθέαση του «Καλημέρα Ελλάδα» περιοριζόταν σε ένα κλάσμα των ποσοστών που η εκπομπή επιτύγχανε παλαιότερα. Κι επειδή το «Καλημέρα Ελλάδα» ήταν, όπως το έθετε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Παπαδάκης, το δικό του «τέταρτο παιδί» (πλάι στα τρία βιολογικά τέκνα από τους δύο γάμους του), επειδή η πρωινή ενημερωτική ζώνη του ΑΝΤ1 γεννήθηκε, μεγάλωσε και καθιερώθηκε ως κυρίαρχη επί δεκαετίες ταυτισμένη με τη δική του προσωπικότητα, κατ’ ανάγκην εκείνος ήταν εξίσου υπεύθυνος και για την πτώση της.

Κανένα τέχνασμα, κανένα facelift, καμία προσθήκη ή τροποποίηση του προφίλ της, κανένα μοίρασμα του παιχνιδιού με φερέλπιδες συμπαρουσιαστές ή συμπαρουσιάστριες δεν θα μπορούσε να αναστρέψει τη διαδικασία «δεινοσαυροποίησης» της εκπομπής -τουλάχιστον όχι όσο το γενικό πρόσταγμα και ο ρόλος του ακλόνητου πρωταγωνιστή της ήταν στα χέρια του Γιώργου Παπαδάκη. Συνεπώς, το δράμα για εκείνον, στη διάρκεια της τελευταίας φάσης της ζωής του, ήταν πολύ πιο περίπλοκο από τη διαχείριση του φυσιολογικού γήρατος και την προοπτική της απόσυρσης από την ενεργό δράση. Είχε να κάνει με το αναπόδραστο τέλος ενός τηλεοπτικού προσώπου, μιας μορφής που κάποτε μονοπωλούσε την προσοχή των τηλεθεατών, επιτυγχάνοντας ποσοστά τα οποία σήμερα δεν θα τολμούσε κάποιος επίδοξος ομότεχνος του Παπαδάκη να φανταστεί καν.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, ο τηλεοπτικός Γιώργος Παπαδάκης έπρεπε να εξαφανιστεί από την οθόνη, να αποχωρήσει χωρίς επιστροφή. Και να παραμείνει σαν ένας θρύλος στο YouTube για τις επερχόμενες γενεές, που θα τον γνωρίσουν από τις επαναλήψεις των viral σκηνών π.χ. όταν απέκρουσε τον κατά τ’ άλλα φίλο του Αδωνη Γεωργιάδη, αποκαλώντας τον, ζωντανά στον αέρα, «μπουμπούκο», ή όταν τον κατάπιε το σκηνικό πέφτοντας από την πολυθρόνα του. Και, φυσικά, όταν στη δική του εκπομπή ένας νεοναζί πολιτευόμενος σήκωσε χέρι και βιαιοπράγησε εις βάρος μιας εκλεγμένης από τον ελληνικό λαό βουλευτή.

Το στυλ και η συνταγή

Ισως το μεγαλύτερο από τα επιτεύγματα του Γιώργου Παπαδάκη ήταν ότι κατάφερε να κάνει την Ελλάδα να ζει μέσα από το «Καλημέρα Ελλάδα», ότι ήταν πάντα εκεί που έπρεπε ως δημοσιογράφος να είναι - ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης και κρίσεων. Ακόμη και η κατάπτυστη, βαθιά τραυματική για τα δημόσια ήθη της χώρας, σκηνή του 2012 με τον Ηλία Κασιδιάρη να χαστουκίζει τη Λιάνα Κανέλλη, ενώ ο Παπαδάκης ήταν σε πανικό (και οι άλλοι παριστάμενοι, πολιτικοί πρώτης γραμμής τότε, εμβρόντητοι και σε παραλυσία), είτε το θέλει κανείς είτε όχι, αντικειμενικά έγραψε ιστορία.

Η απόπειρα σταχυολόγησης αξέχαστων και μνημειωδών στιγμών από τα 34 χρόνια του «Καλημέρα Ελλάδα» σχεδόν στερείται νοήματος - κυρίως λόγω του ασύλληπτου όγκου του συσσωρευμένου υλικού από μια εκπομπή με χιλιάδες ώρες προβολής, εκατοντάδες προσκεκλημένους, με δεκάδες δημοσιογράφους και συνεργάτες που παρήλαυναν απέναντι ή στο πλευρό -αν και συνήθως στη σκιά, σαν κομπάρσοι- του πληθωρικού κεντρικού παρουσιαστή που δεν άφηνε τίποτα, κυριολεκτικά τίποτα και ποτέ, να πέσει κάτω χωρίς την άδειά του. Στην πραγματικότητα, τα highlights του «Καλημέρα Ελλάδα» ήταν όλα όσα συνέθεταν τη μανιέρα του Γιώργου Παπαδάκη: Η οικεία και προσηνής μορφή του - ο παρουσιαστής που ξεκίνησε σαν ένας λίγο-πολύ νεαρός και συνομήλικος με το περιβόητο «δυναμικό» κοινό, σταδιακά έγινε ο μεγαλύτερος αδελφός, κατόπιν γονέας, ηλικιωμένος θείος και τελικά παππούς.

Επιπλέον, στη συνταγή Παπαδάκη ξεχώριζε η αριστοτεχνική διαχείριση του ύφους, το πώς προσάρμοζε τον τόνο και τη χροιά της φωνής του, με μια ανεπαίσθητη, σχεδόν υποσυνείδητη θεατρικότητα, αναλόγως της σοβαρότητος ή, αντίστοιχα, της φαιδρότητας του εκάστοτε θέματος. Ο Γιώργος Παπαδάκης ήξερε να ψιθυρίζει, όπως ήξερε να συγκινείται και να συμπονά. Εξίσου όμως κατείχε την τεχνική τού πώς να βγαίνει εκτός εαυτού - αρκεί να υπήρχε αξιόλογο υλικό στην επικαιρότητα ώστε η είδηση να μετατραπεί σε μια μικρή «παράσταση». Με την κλιμάκωση της δραματικής της έντασης, με τη μέγιστη δυνατή μέθεξη του τηλεθεατή, με το στρίμωγμα των πρωταγωνιστών, όπου αυτό έκρινε εκείνος πως επιβαλλόταν, ιδανικά δε και με την κάθαρση στην οποία θα οδηγούσε ο χειρισμός του τάδε ή του δείνα ζητήματος, αποκλειστικά με βάση το κριτήριο και το δημοσιογραφικό ένστικτο του Γιώργου Παπαδάκη.

Ολο αυτό το χαρμάνι, ωστόσο, το μείγμα ατόφιας μανίας για το ρεπορτάζ και την πρωτιά στην κάλυψη των γεγονότων εν τω γίγνεσθαι, με τη φαινομενικά ανεπιτήδευτη ανθρώπινη μετάδοση και τον σχολιασμό των ειδήσεων συναπάρτιζαν την ξεχωριστή σφραγίδα του Παπαδάκη. Ασφαλώς, φλέρταρε συχνά και ενίοτε μέχρι παρεξηγήσεως με τον λαϊκισμό και την εκβίαση της συναισθηματικής εμπλοκής του κοινού, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι αντιμετώπιζε με την ίδια αυστηρότητα όλους τους καλεσμένους του. Εξάλλου, ύστερα από 34 χρόνια, και ενώ η Ελλάδα άλλαζε όπως άλλαζε και το πολιτικό προσωπικό, εκείνος παρέμενε αμετακίνητος, και όχι μόνο τυπικά, ως παρουσιαστής του «Καλημέρα Ελλάδα», αλλά και ως ρυθμιστής των εντυπώσεων υπέρ και κατά των προσώπων που νέμονταν ή ορέγονταν την εξουσία. Κατά συνέπεια, με τους περισσότερους εξ αυτών έγινε φίλος, τακτικός συνομιλητής, έως και άτυπος σύμβουλος, λόγω εμπειρίας.

Υπ’ αυτή την ιδιότητά του, ο Γιώργος Παπαδάκης παρακολούθησε πολιτικούς να ανέρχονται από το επίπεδο του απλού υποψήφιου βουλευτή, ο οποίος πασχίζει να χτίσει την αναγκαία αναγνωρισιμότητα ώστε να κερδίσει την είσοδό του στο Κοινοβούλιο, έως την ανώτατη βαθμίδα του κομματάρχη, του ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή ακόμη και εκείνη του πρωθυπουργού. Ομως, το πιο επίζηλο και αξιέπαινο παράσημο ήταν ότι κατόρθωσε να διατηρήσει τον ίδιο χαρακτήρα, την ίδια περσόνα, σχεδόν από την πρώτη εκπομπή του 1992 έως την τελευταία του 2025.

Είτε μόχθησε για να φτιάξει την τηλεοπτική περσόνα του ή απλώς επένδυσε σε κάτι που ήταν φυσικό και αβίαστο, το αποτέλεσμα για τον εξωτερικό παρατηρητή ήταν πως ο Γιώργος Παπαδάκης προσέγγιζε, σχεδόν όσο κανείς άλλος, τον καθημερινό, τον οποιονδήποτε Ελληνα. Εξ ου και για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, τους ανθρώπους της περιφέρειας κ.ο.κ. ο Παπαδάκης ήταν κάτι σαν μέλος της οικογένειάς τους, ένας από αυτούς. Το ότι κάποιος τον αναζητούσε επιμόνως για να τον ρωτήσει εάν πρέπει να προχωρήσει ή όχι στην αγορά ενός χωραφιού επιβεβαιώνει απλώς το πόσο σημαντικός είχε γίνει ο Γιώργος Παπαδάκης στην πράξη και για εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες.

Κανένας δίπλα του

Στο βασίλειο της άγριας ζωής, εκεί όπου δεν υπάρχουν αισθήματα και νοημοσύνη, συναισθηματική και μη, το μεγαλύτερο πρόβλημα της αγέλης είναι η διαδοχή του αρχηγού. Το γηραλέο λιοντάρι ανθίσταται πάντα με όλες του τις δυνάμεις στους νεότερους και αποφασισμένους επίδοξους σφετεριστές της εξουσίας του, παρότι η τύχη του είναι προδιαγεγραμμένη από τη βιολογία και τη δυναμική της ομάδας. Η οποία πρέπει να εκθρονίσει -στην πραγματικότητα να αφανίσει, χωρίς τον παραμικρό οίκτο- τον ηγέτη, ειδάλλως καθίσταται ευάλωτη σε εξωτερικές απειλές.

Κάπως έτσι πάλευε ο Γιώργος Παπαδάκης, παγίως αρνούμενος να δεχτεί πως η εκπομπή του θα πρέπει να μεριμνήσει για την επιτυχή διαιώνισή της, για την επόμενη ημέρα - και άρα για τη διαδοχή του πρωταγωνιστή και, σε πολύ μεγάλο βαθμό, δημιουργού της. Μεταξύ όσων παρουσιάστηκαν κατά καιρούς σαν επίγονοι, η πιο ισχυρή υποψηφιότητα για τη θέση του Παπαδάκη στη μετά Παπαδάκη εποχή του «Καλημέρα Ελλάδα» ήταν η Μαρία Αναστασοπούλου. Ομως ο ανταγωνισμός που αναπτύχθηκε ανάμεσά τους δεν επαλήθευσε μόνο τα προγνωστικά της μιντιακής πιάτσας, ότι η συμβίωση στο πλατό Παπαδάκη - Αναστασοπούλου είναι ο ορισμός της προαναγγελθείσης μετωπικής σύγκρουσης.

Το τι θα γίνει τελικά στο «Καλημέρα Ελλάδα» μετατράπηκε σε ένα σίριαλ από μόνο του, κυρίως επειδή ο Γιώργος Παπαδάκης έδινε την ύστατη μάχη ενάντια σε μια εξέλιξη που, όπως ήξερε καλά και ο ίδιος, ήταν αναπόφευκτη. Και δεν είναι καθόλου περίεργο ότι σε αυτή τη μέχρις εσχάτων μονομαχία, ο Παπαδάκης νίκησε και η Αναστασοπούλου επέστρεψε στον ΣΚΑΪ, στο κανάλι από όπου είχε μεταγραφεί στον ΑΝΤ1, με την προοπτική να γίνει Παπαδάκης στη θέση του Παπαδάκη, ύστερα από μια περίοδο μετάβασης και παράδοσης-παραλαβής της σκυτάλης.

Ωστόσο, πέρα από τη σκληρή, πολύ συχνά on air αντιπαράθεση δύο δημοσιογράφων, διαφορετικής γενιάς μεν, αλλά με χάρισμα και πάθος για τη δουλειά τους, η σθεναρή αντίσταση του Παπαδάκη ανέδειξε παραστατικά ποιος πραγματικά ήταν. Και, μάλιστα, με τη μαρτυρία της ανταγωνίστριας που εκείνος εξοστράκισε, διά στόματος Μαρίας Αναστασοπούλου. Η οποία, μεταξύ άλλων, για την επεισοδιακή συνεργασία της απέδωσε την αντίληψη του Παπαδάκη για το τι σημαίνει εργασιακή ηθική ως εξής: «Τον Γιώργο Παπαδάκη κανείς δεν μπορεί να τον ανταγωνιστεί στο πόσο νωρίς βρίσκεται στον σταθμό. Η εκπομπή ξεκινά στις 6, εκείνος όμως πηγαίνει από τις 3.20. Στην αρχή, λοιπόν, κι εγώ, όταν πήγα στον ΑΝΤ1 είπα ότι δεν επιτρέπεται να πηγαίνει ο Παπαδάκης από τις 3.20 και όλοι οι υπόλοιποι να πηγαίνουμε αργότερα. Αρχισα κι εγώ, λοιπόν, να πηγαίνω στις 3.18. Ξεκίνησα έτσι, αλλά μετά ο Παπαδάκης το πήγε λίγο πιο νωρίς, στις 3.15. Οπότε, του είπα “Γιώργο μου, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η δουλειά, γιατί στο τέλος θα ερχόμαστε εδώ στις 02.30’’. Οπότε ο Γιώργος είναι πάντα εκεί! Δηλαδή μέσα στο κτίριο υπάρχει ο φύλακας και ο Γιώργος. Και το κάνει αυτό 33 χρόνια, γιατί ο ίδιος θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Οπότε πηγαίνει στις 03.20 και έχει τα κουτάκια του έτοιμα, ενώ εμείς κάνουμε την πρώτη μας σύσκεψη στις τέσσερις».

Μια ζωή αγώνας

Μετά τη μάχη, όταν τα νύχια εκατέρωθεν κρύβονταν, όταν τα πνεύματα επανέρχονταν στην ψυχραιμία και τη λογική, όλοι όσοι βρέθηκαν στην άβολη θέση του συμπαρουσιαστή δίπλα στον όγκο του Γιώργου Παπαδάκη που, εξ ορισμού, ελαχιστοποιούσε τα περιθώρια παρέμβασης σε οποιονδήποτε, εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους. Δύσκολη η μαθητεία και εξαιρετικά απαιτητική ως «δεύτερο βιολί» στην one-man ορχήστρα του Γιώργου Παπαδάκη, αλλά διδακτική όσο καμία άλλη - ακόμη και για τις ψυχικές αντοχές καθενός, και δη σε ένα πεδίο τόσο ανταγωνιστικό όσο η τηλεοπτική δημοσιογραφία, όπου οι αδυναμίες και οι δισταγμοί σπανίως συγχωρούνται, κι ακόμη σπανιότερα οδηγούν σε μια δεύτερη ευκαιρία. Συνεπώς, δεν ψεύδονται οι δημοσιογράφοι που έτυχε να συνεργαστούν στενά μαζί του, όταν του αποτείνουν τιμητικούς τίτλους ως «δάσκαλο» και «πατριάρχη», όταν του απηύθυναν με ανυπόκριτο σπαραγμό το τελευταίο αντίο, στην τελετή αποτέφρωσής του, την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου. Η απώλεια του Γιώργου Παπαδάκη δημιουργεί όντως ένα σημαντικό κενό, ένα απότομο χάσμα ανάμεσα στη δική του γενιά, τη γενιά του «Κάθε μέρα παντού» και του «Τρεις στον αέρα» της δεκαετίας του ’80, με τις επόμενες των παρουσιαστών τηλεοπτικών εκπομπών επικαιρότητας, σε μια εποχή κατά την οποία η τηλεόραση πλαγιοκοπείται ανελέητα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μια εποχή η οποία αργά ή γρήγορα θα ξεπερνούσε ακόμη και κάποιον τόσο παθιασμένο και ερωτευμένο με τη δημοσιογραφία όσο ο Γιώργος Παπαδάκης, αυτός που δημιούργησε την πρωινή ενημερωτική ζώνη στην ελληνική τηλεόραση.

Στην πορεία, και λόγω της προθυμίας του να βρίσκεται στο επίκεντρο, οπωσδήποτε και της εργασιομανίας του συνεπικουρούσας, παράλληλα με τη μόνιμη θέση του στο «Καλημέρα Ελλάδα» ανέλαβε να παρουσιάσει τηλεπαιχνίδια, να συντονίσει τηλεμαραθωνίους κ.λπ. Κατ’ ουσίαν, ωστόσο, ο Παπαδάκης παρέμεινε πιστός στις αρχές ενός λαϊκού ανθρώπου που δεν ήξερε τίποτε άλλο από το μεροκάματο. Και, ναι, αναμφίβολα το δικό του «μεροκάματο» τον έκανε διάσημο και του εξασφάλισε μεγάλη οικονομική άνεση. Το ζήτημα είναι όμως ότι, όπως η πλειονότητα των αυθεντικών λαϊκών ανθρώπων, ο Γιώργος Παπαδάκης στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την ιδέα της αποστρατείας. Εξ ου και, μέχρι και λίγο πριν πεθάνει, βρισκόταν σε συζητήσεις για κάποιον καινούριο τηλεοπτικό ρόλο - αν και θα επρόκειτο περί υποκατάστατου, μια παρηγοριά για τον τερματισμό του 34χρονου δεσμού του με το «Καλημέρα Ελλάδα», με τους ρυθμούς μιας καθημερινής τηλεοπτικής εκπομπής.

Αυτό θα σηματοδοτούσε μια κάπως πιο ομαλή μετάβαση στους βιορυθμούς ενός βετεράνου. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, οι βαθύτερες και εδραίες αντιλήψεις του Γιώργου Παπαδάκη για το τι σημαίνει να είναι κανείς ενεργός δεν άλλαξαν από τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Από εκείνη την παραδοσιακή, ίσως και πρωτόγονη, αρχή του «η δουλειά κάνει τον άντρα». Εξάλλου γεννήθηκε το 1951, στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια, σε μια Ελλάδα καθημαγμένη, όταν στο Χαλάνδρι δεχόταν τα ερεθίσματα ενός παιδιού της επαρχίας κατ’ ουσίαν, εφόσον τότε στη γειτονιά του υπήρχαν αλάνες και αραιοσπαρμένα σπίτια, μαζί με μερικές μικρές επιχειρήσεις, όπως το μαρμαράδικο του πατέρα του.

Σερβιτόρος

Ο ίδιος ένιωσε στο πετσί του από πολύ νωρίς ότι η βιοπάλη είναι μονόδρομος για τους μη προνομιούχους, όσους δεν έχουν το περιθώριο να πουν «όχι» σε καμία δουλειά, είτε αυτή τον οδηγούσε στην οικοδομή, στον δίσκο του βοηθού σερβιτόρου, στα θελήματα παντός τύπου, στη βάρδια σε περίπτερο, στο να κάνει τον αχθοφόρο σε βιομηχανία αναψυκτικών ή ακόμη και τον μεταφορέα στεφάνων σε νεκροταφείο. Κάποιος που έχει περάσει τη δοκιμασία του χειρώνακτα και του πληβείου, κάποιος που βγήκε στον δρόμο για να βοηθήσει την οικογένειά του, κάποιος επίσης που βρέθηκε, μετά από διαδοχικούς πρόωρους θανάτους οικείων, να γίνει προστάτης ατόμου με ειδικές ανάγκες, όπως ήταν η αδελφή του Γιώργου Παπαδάκη, δύσκολα χάνει τη γείωσή του με τον αληθινό κόσμο «εκεί έξω». Υστερα από όλα αυτά που παρέλαβε ως προίκα διαπαιδαγώγησης, η διαδρομή του θα μπορούσε να τον είχε οδηγήσει οπουδήποτε. Για κάποιον λόγο, όμως, εκείνος σαγηνεύτηκε από τη δημοσιογραφία, είδε σε αυτήν την κλίση και τον προορισμό του. Και το επάγγελμα, το «λειτούργημα» βεβαίως, τον αντάμειψε με απέραντη γενναιοδωρία. Αν εκείνος της αφιέρωσε τη ζωή του, η δημοσιογραφία φρόντισε να εξασφαλίσει για τον Γιώργο Παπαδάκη μια απαράμιλλη διάρκεια εν ζωή. Ενώ του χάρισε για πάντα τον τίτλο ενός από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.


Φωτογραφίες: NDP.GR, Studio Panoulis