Υπόθεση Μαραθέα: Η γέννηση του ΕΛΑΣ, η δολοφονία του 14χρονου γιου του μεγαλοτσιφλικά, οι χρυσές λίρες και ο Άρης Βελουχιώτης

Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους Έλληνες του 20ού αιώνα είναι ο Άρης Βελουχιώτης. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Θανάσης Κλάρας. Είχε γεννηθεί στη Λαμία, στις 27 Αυγούστου 1905. Δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο, όπου λόγω κακής διαγωγής εκδιώχθηκε. Το 1919, στην ηλικία των 14 ετών, ξεκίνησε τις σπουδές ως οικότροφος, στην Αβερώφειο Μέση Γεωργική Σχολή Λάρισας. Αποφοίτησε το 1922. Έγινε δημόσιος υπάλληλος, αρχικά στη Δράμα και έπειτα στα Τρίκαλα. Το 1923 ήρθε στην Αθήνα και ήρθε σε επαφή με στελέχη του ΚΚΕ.

Το 1925 κατατάχθηκε στον Στρατό, ως Δεκανέας Πυροβολικού. Μόλις ανακαλύφθηκε η κομμουνιστική του δράση, καθαιρέθηκε και στάλθηκε για τρεις μήνες στον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου Ιωαννίνων, για τιμωρία. Μετά την απόλυσή του από τον Στρατό, άρχισε να αρθρογραφεί στον «Ριζοσπάστη». Συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Κρήτη, ενώ στη συνέχεια εκτοπίστηκε στη Γυάρο. Συνελήφθη από το καθεστώς Μεταξά στα τέλη του 1936 και φυλακίστηκε στην Αίγινα. Το 1939 υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε. Αυτό αμαύρωσε τη «φήμη» που είχε αποκτήσει στο ΚΚΕ. Ο Θ. Κλάρας, έτσι λεγόταν ακόμη τότε, υπέγραψε τη δήλωση αυτή, είτε γιατί δεν άντεχε άλλο τις δύσκολες συνθήκες κράτησης, είτε γιατί πίστευε ότι εκτός φυλακής, θα μπορούσε να δράσει καλύτερα.

Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ο Κλάρας κατατάχθηκε ως απλός στρατιώτης στην 10η Πυροβολαρχία του 3ου Συντάγματος του αντιαεροπορικού Πυροβολικού. Η μονάδα του διακρίθηκε ιδιαίτερα στο Μακεδονικό Μέτωπο. Μετά τη συνθηκολόγηση Τσολάκογλου, ο Κλάρας ήρθε στην Αθήνα. Στα τέλη του 1941 πήρε εντολή από τον Ανδρέα Τζήμα (Σαμαρινιώτη) να μεταβεί στη Ρούμελη, για να διαπιστώσει αν μπορεί να συγκροτηθεί αντάρτικο εκεί. Παρά τις αντιδράσεις, ο Κλάρας κατάφερε να πείσει την ΚΕ του ΚΚΕ, τον Γιώργη Σιάντο, που είχε αναλάβει καθήκοντα ΓΓ του κόμματος, καθώς ο Ζαχαριάδης βρισκόταν στο Νταχάου, και την ηγεσία του ΕΛΑΣ, να μεταβεί στη Φθιώτιδα, (Μάρτιος ή Απρίλιος 1942), για να ξεκινήσει το αντάρτικο.

Ο Θανάσης Κλάρας γίνεται… Άρης Βελουχιώτης - Η συγκρότηση της πρώτης αντάρτικης ομάδας του

Η δραστηριότητα του Κλάρα ξεκίνησε από την Σπερχειάδα της Φθιώτιδας. Εκεί, ακόμα, στα χαλάσματα ενός νερόμυλου 8 ένοπλοι τον συνόδευσαν στο τολμηρό εγχείρημά του. Στον γειτονικό λόφο «Γουλινάς» έστησαν το πρώτο λημέρι τους. Εκεί, ο Θανάσης Κλάρας έγινε Άρης Βελουχιώτης. Από τότε άρχισε να εμφανίζεται ως Ταγματάρχης Πυροβολικού, που δεν ήταν ποτέ βέβαια, για λόγους κύρους και εντυπωσιασμού. Το πρώτο χωριό όπου έκανε την εμφάνισή του η ομάδα του Βελουχιώτη (12 άνδρες συνολικά) ήταν η Δομνίστα Ευρυτανίας, το απόγευμα της 22ας Μαΐου 1942.Έκπληκτοι οι κάτοικοι του χωριού τον άκουσαν να λέει: «Πατριώτες, είμαι ο Ταγματάρχης του Πυροβολικού Άρης Βελουχιώτης. Από σήμερα κηρύσσω την επανάσταση κατά των κατακτητών της Ελλάδας. Είμαστε το πρώτο τμήμα του επαναστατικού στρατού που λέγεται ΕΛΑΣ».Ο Βελουχιώτης, όπως γράφει ο Σόλων Γρηγοριάδης, δεν είχε ρητορικά χαρίσματα. Μιλούσε με σιγανή φωνή, αλλά γρήγορα και έκανε διάφορες χειρονομίες. Κατάφερνε όμως, με διάφορες ελκυστικές φράσεις να προκαλεί το ενδιαφέρον του ακροατηρίου του. Πάντως, οι κάτοικοι της Δομνίστας ήταν επιφυλακτικοί απέναντί του.

Κάποιοι άλλοι όμως έσπευσαν να ενταχθούν στην ομάδα του Βελουχιώτη. Ποιοι ήταν αυτοί; Σύμφωνα πάντα με τον Σ. Γρηγοριάδη, εκείνη την εποχή η Ευρυτανία και η υπόλοιπη Ρούμελη μαστιζόταν από συμμορίες ληστών και ζωοκλεφτών. «Κλαρίτες» ονομάζονταν από τους ντόπιους, ήταν οπλισμένοι και εμπειροπόλεμοι, άριστοι γνώστες του εδάφους και αποτελούσαν μια αξιόμαχη και υπολογίσιμη δύναμη. Ο Άρης τους πλησίασε και είτε με το καλό, είτε με απειλή εξόντωσης, τους στρατολόγησε. Γνωστότεροι ήταν οι Καραλίβανος, Μπελής και Θεοχάρης. Οι δύο τελευταίοι εντάχθηκαν στην ομάδα του Βελουχιώτη, μαζί με τις συζύγους τους, που ήταν οι πρώτες αντάρτισσες. Σταδιακά, όλοι αυτοί αφομοιώθηκαν από την ομάδα του Άρη. Όσοι δεν συμμορφώθηκαν, «εκτελέστηκαν ανελέητα», κατά τον Σ. Γρηγοριάδη. Όσοι είχαν ενταχθεί στην ομάδα του Βελουχιώτη, προσέλκυσαν κι άλλους ληστές και ζωοκλέφτες. Ένα θετικό στοιχείο από τη στελέχωση της ομάδας Βελουχιώτη είναι ότι περιορίστηκαν κατά πολύ οι ληστείες και οι ζωοκλοπές στη Ρούμελη, καθώς σχεδόν όλοι οι παράνομοι είχαν ενταχθεί στο «Σώμα» του Άρη!

Η δολοφονία του μεγαλοτσιφλικά Νίκου Μαραθέα και του επιστάτη του και η απαγωγή των γιων τους – Τα λύτρα

Η οικογένεια Μαραθέα ήταν μια πολύ γνωστή οικογένεια μεγαλοτσιφλικάδων της εποχής του Μεσοπολέμου, με έδρα το χωριό Τούμπα (σήμερα Νέο Μοναστήρι) Δομοκού. Ένα μέρος από τα κτήματά του απαλλοτριώθηκε αναγκαστικά το 1925 και δόθηκε σε 216 οικογένειες προσφύγων από το Μεγάλο Μοναστήρι Βουλγαρίας. Παρά το «αναγκαστικό» της απαλλοτρίωσης, ο Μαραθέας δεν έμεινε αδρανής. Εξόπλισε τραμπούκους που επιτέθηκαν στους πρόσφυγες και μάλιστα υπήρξαν και θύματα. Οι διενέξεις συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Βελουχιώτη, Διονύση Χαριτόπουλο, στη διάρκεια της Κατοχής κάποιοι πεινασμένοι χωρικοί άνοιξαν τις αποθήκες του Μαραθέα για να πάρουν λίγα τρόφιμα. Ο Μαραθέας, που είχε άριστες σχέσεις με τους Ιταλούς, τους κάλεσε, για να τιμωρήσουν τους υπαίτιους της κλοπής. Οι Ιταλοί βρήκαν ευκαιρία να κάψουν αγροτόσπιτα και να σκοτώσουν 11 χωρικούς. Όταν ο Άρης πλησίασε αυτούς τους κατοίκους, για να στελεχώσουν την ομάδα του, αυτοί του είπαν ότι φοβούνται ότι ο Μαραθέας θα τους κατέδιδε στους Ιταλούς, ενώ ως υπεύθυνο για τη δολοφονία των 11 χωρικών υπέδειξαν τον ίδιο τον Μαραθέα. Ο Βελουχιώτης είδε ως «θείο δώρο» αυτή την εξέλιξη, γιατί μια «τιμωρία» του Μαραθέα θα οδηγούσε πολλούς χωρικούς στο βουνό. Στις 12 Ιουλίου 1942, ο Βελουχιώτης, μαζί με μια μικρή ομάδα συντρόφων του, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Φώτης Μαστροκώστας («καπετάν Θάνος») και ο Αναστάσιος Ελευθερίου («καπετάν Αχιλλέας»), επέδραμαν στο τσιφλίκι του Μαραθέα. Ο τσιφλικάς και ο επιστάτης του Τράκας, αντιστάθηκαν. Όμως σκοτώθηκαν από τους άνδρες του Βελουχιώτη, οι οποίοι έβαλαν φωτιά στο σπίτι του Μαραθέα και στις αποθήκες του. Φεύγοντας πήραν ως ομήρους τον 14χρονο Γιώργο, γιο του Μαραθέα, αλλά και τον 13χρονο γιο του επιστάτη, Αλέκο.

Η σύζυγος του Μαραθέα με την κόρη τους Ελένη βρίσκονταν στη Λαμία, καθώς η μικρή είχε ανάγκη ιατρικής περίθαλψης. Στο σπίτι όπου διέμεναν η χήρα Μαραθέα και η Ελένη, έφτασε μετά από λίγες μέρες ιδιόχειρη επιστολή του Βελουχιώτη με την οποία ζητούσε από τη χήρα να μεταβεί στον Δομοκό και να ζητήσει από τους Ιταλούς να μην κάνουν κακό σε κανέναν.

Επιπλέον, ο Βελουχιώτης έγραφε στη χήρα του Μαραθέα να κατέβει στην Αθήνα και να υποβάλει δήλωση σε συμβολαιογράφο, η οποία στη συνέχεια να δημοσιευτεί σε εφημερίδα της πρωτεύουσας, όπου να δηλώνει ότι για τους φόνους και τους εμπρησμούς στο τσιφλίκι δεν είναι υπεύθυνοι οι κολίγοι που εργάζονται γι' αυτούς και ότι τους χαρίζονται όλα τους τα χρέη. Τέλος, της έγραψε ότι αν ήθελε να ξαναδεί το παιδί της, έπρεπε να δώσει λύτρα 100 εκατομμυρίων δραχμών (περίπου 1.000 χρυσές λίρες της εποχής), για αποζημίωση των κολίγων υποτίθεται. Μαζί με το μήνυμα του Βελουχιώτη, η χήρα Μαραθέα έλαβε κι ένα σημείωμα από τον γιο της, που έγραφε: "Μαμά είμαι καλά. Να κάνετε ό,τι σας λένε οι άνθρωποι".

Η καταδίωξη του Βελουχιώτη και η οργή της ηγεσίας του ΚΚΕ

Την ίδια ώρα, έλληνες χωροφύλακες και Ιταλοί είχαν επιδοθεί σε ανελέητη καταδίωξη των ανταρτών. Σε μία σύντομη σύγκρουση με ένα απόσπασμα τραυματίστηκε στο γόνατο ο αντάρτης Νίκος Λέβας, ηλικιωμένος κομμουνιστής. Οι χωροφύλακες τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν στους Ιταλούς του Δομοκού, που τον βασάνισαν. Ο Λέβας δεν άντεξε και πέθανε. Θεωρείται ως ο πρώτος νεκρός του ΕΛΑΣ. Τελικά, οι υπόλοιποι αντάρτες του Άρη διέφυγαν. Η απαγωγή των δύο παιδιών προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στην περιοχή του Δομοκού. Κάποια στιγμή η είδηση έφτασε και στην Αθήνα και προκάλεσε σοβαρούς τριγμούς στο ΚΚΕ. Ο Ηλίας Τσιριμώκος, που συνεργαζόταν με το Κομμουνιστικό Κόμμα ζήτησε εξηγήσεις από τον Σιάντο. Η ΚΕ του ΚΚΕ είχε ήδη πληροφορηθεί και για τη βάναυση συμπεριφορά του Βελουχιώτη απέναντι σε δωσίλογους. Το κλίμα ήταν πολύ βαρύ για τον Άρη. Η ΚΕ έστειλε στη Ρούμελη ως σύνδεσμο με τον Άρη Βελουχιώτη τον Ι. Χατζηπαναγιώτη ("Θωμά"), που μετέφερε ρητή και αυστηρή εντολή να αφεθούν αμέσως ελεύθερα τα παιδιά.

Η χήρα του Μαραθέα ικανοποιεί τους όρους του Βελουχιώτη, αλλά ο γιος της δολοφονείται...

Στο μεταξύ, η χήρα Μαραθέα έφτασε στην Αθήνα και ήρθε σε επαφή με στελέχη του ΚΚΕ ζητώντας τους να παρέμβουν. Υπέβαλε τη δήλωση σε συμβολαιογράφο και φρόντισε να δημοσιευτεί στο "Ελεύθερο Βήμα", ενώ πήρε δάνειο από τράπεζα και κατέθεσε το ποσό των λύτρων, όπως της είχε ζητηθεί, μέσω του συμβολαιογράφου Αθηνών Ιατρίδη. Δυστυχώς όμως, μόνο o γιος του επιστάτη αφέθηκε ελεύθερος. Ο Γιώργος δολοφονήθηκε, αφού πρώτα κακοποιήθηκε. Ποιος σκότωσε όμως ένα 14χρονο αθώο παιδί; Εδώ υπάρχει διχογνωμία των πηγών. Ο, γενικά αντικειμενικός, Σόλων Γρηγοριάδης γράφει μόνο ότι: "Μέσα στη σύγχυση όμως που επικράτησε, αντί να ελευθερωθεί ο μικρός όμηρος βρέθηκε νεκρός". Δεν αναφέρει ούτε καν ότι δολοφονήθηκε.

Ο "Ριζοσπάστης" όμως "εντόπισε" τον φονιά. Την Παρασκευή 3 Οκτώβρη 1997 δημοσίευσε επιστολή του Ηλία Αρμάγου (έφυγε από τη ζωή λίγα χρόνια αργότερα), ο οποίος την επίμαχη περίοδο που μας απασχολεί στο σημερινό μας άρθρο βρισκόταν μαζί με τον Βελουχιώτη. Αφού χαρακτηρίζει τον Μαραθέα «υποκείμενο» γράφει ότι τον γιο του, τον σκότωσε ο Άθως Ρουμελιώτης εν αγνοία του Άρη. Προηγουμένως ο Αρμάγος φρόντισε να αποδομήσει τον Ρουμελιώτη χαρακτηρίζοντάς τον "αποσκιρτήσασα και λιποτάκτη του ΕΛΑΣ". Όμως, σύμφωνα με τον Σόλωνα Γρηγοριάδη, εκείνη την περίοδο τουλάχιστο (που αφορά την υπόθεση Μαραθέα), ο Ρουμελιώτης όχι μόνο δεν είχε αποσκιρτήσει από τον ΕΛΑΣ, αλλά προαλειφόταν για διάδοχος του Βελουχιώτη, ο οποίος είχε εξοργίσει την ηγεσία του ΚΚΕ! Γράφει συγκεκριμένα ο Σόλων Γρηγοριάδης: "Θα προωθούσαν (σημ: από το ΚΚΕ) επίσης στη Ρούμελη έναν άλλο αρχηγό, υποταγμένο διοικητικά έως τότε στον Βελουχιώτη, πιο ευκολοχείριστο, τον Άθω Ρουμελιώτη.

Και πραγματικά ο "Απελευθερωτής" (επίσημη κεντρική εφημερίδα του ΕΛΑΣ) άρχισε να τον προβάλλει". Θα ανέθετε η ΚΕ του ΚΚΕ την ηγεσία του αντάρτικου της Ρούμελης και θα "διαφήμιζε" έναν αποσκιρτήσαντα και λιποτάκτη του ΕΛΑΣ; Πάντως και στο kokkinosfakelos.blogspot.com, σε εκτενές άρθρο στις 18/7/2019 κατηγορείται ο Άθως Ρουμελιώτης (Σωκράτης Γκέκας), ο οποίος βρισκόταν στη Ρούμελη εκείνη την περίοδο, ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Γιώργου Μαραθέα, πιθανότατα για να υπονομεύσει τον Άρη.

Ποιος σκότωσε τον Γιώργο Μαραθέα;

Τελικά ποιος σκότωσε και κακοποίησε τον Γιώργο Μαραθέα; Ο Σόλων Γρηγοριάδης δεν αναφέρει κανένα στοιχείο. Ο Ηλίας Αρμάγος γράφει ότι τον σκότωσε ο ίδιος ο Άθως Ρουμελιώτης. Στο kokkinosfakelos.blogspot.com διαβάζουμε τα εξής:

"Ο μικρός Γιώργος Μαραθέας φαίνεται πως δολοφονήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1942, από τα χέρια κάποιου αντάρτη του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Αχιλλέας. Η δολοφονία Μαραθέα, κατά ορισμένους "μελετητές" αποδίδεται στην ίδια την εντολή του Άρη, ενώ υπάρχουν ακόμα και αισχρές και ατεκμηρίωτες εικασίες ότι ο Άρης είχε βιάσει τον 13χρονο και εξαιτίας αυτού επιθυμούσε τον θάνατό του".

Ο Ρουμελιώτης έδωσε εντολή στον "Αχιλλέα", γιατί δεν είχαν, υποτίθεται, καταβληθεί ακόμα τα χρήματα από τη χήρα Μαραθέα. Πώς γνώριζε ο Ρουμελιώτης αν είχαν καταβληθεί ή όχι τα χρήματα; Αναφερόμαστε στο 1942, όχι στην εποχή του e-banking... Οι σύγχρονοι βιογράφοι του Βελουχιώτη Διονύσης Χαριτόπουλος και Γιάννης Χατζηπαναγιώτου καταλήγουν και αυτοί στο ίδιο συμπέρασμα: ο Ρουμελιώτης ήταν ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Γ. Μαραθέα, ενώ ο Βελουχιώτης είχε φύγει από την Κολοκυθιά Φθιώτιδας όπου έγινε η αποτρόπαια πράξη δίνοντας εντολή "να μην πειράξουν τα παιδιά". Το kokkinosfakelos επικαλείται και τη μαρτυρία του Αλέκου Τράκα, γιου του επιστάτη, ο οποίος άκουσε επανειλημμένα τον Βελουχιώτη, να δίνει εντολή στον Ρουμελιώτη να μην πειράξουν τα παιδιά. Αναφέρει μάλιστα ότι ο Τράκας σπούδασε στην Νομική. Παραλείπει βέβαια να αναφέρει ότι αργότερα επιστρατεύτηκε από τον ΕΛΑΣ, φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του ΕΛΑΣ, από την οποία αποφοίτησε ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός (του ΕΛΑΣ). Όλοι όμως παραλείπουν να αναφερθούν στη μαρτυρία του θρυλικού "Παπα - Ανυπόμονου" (αρχιμανδρίτη Γερμανού Δημάκου) , ο οποίος στο βιβλίο του "Στο βουνό με τον Σταυρό κοντά στον Άρη", Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις σελ. 369 γράφει: "... ο βιαστής του παιδιού ήταν ο καπετάν "φονιάς" (Τάσος Ελευθερίου), πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία και συνένοχος στην εκτέλεση του παιδιού ο ίδιος ο Άρης...". Ο Παπα - Ανυπόμονος, δεν ήταν ένας περαστικός ιερέας που είδε 1-2 φορές τον Βελουχιώτη. Από το 1943 πολεμούσε δίπλα στον Βελουχιώτη, στον οποίο είχε χαρίσει για φυλαχτό έναν σταυρό, τον οποίο φορούσε πάντα ο Άρης. Ριχνόταν πρώτος στη μάχη και παρότρυνε τους συμπολεμιστές του, γι' αυτό και ο Γερμανός Δημάκος, που από το 1953 ως τον θάνατό του, το 2004 έζησε στη Μονή Αγάθωνος της Φθιώτιδας έμεινε στην ιστορία ως "Παπα - Ανυπόμονος". Κάποιοι ισχυρίζονται ότι καθώς ο "Παπα - Ανυπόμονος" γνώρισε τον Βελουχιώτη το 1943, αγνοεί τα γεγονότα του 1942. Ο έμπιστος του Άρη και στενός του φίλος αρχιμανδρίτης, θα έγραφε για τη δολοφονία του Γιώργου Μαραθέα χωρίς να ρωτήσει τον ίδιο τον Άρη; Θα εξέθετε απροκάλυπτα τον "αρχηγό των ατάκτων", ουσιαστικά συκοφαντώντας τον;

Ο Ιωάννης Μπουγάς στο βιβλίο του "Θεσσαλία Πρωτοπόρα", 1941-49" γράφει: "Δύο περίπου μήνες αργότερα (σημ: μετά την κατάθεση των χρημάτων από τη χήρα Μαραθέα) έγινε γνωστή η τύχη του νεαρού Γιώργου Μαραθέα, όταν ευρέθηκε το πτώμα του σε μια χαράδρα κοντά στο χωριό Κολοκυθιά Φθιώτιδας, το οποίον είχε εν τω μεταξύ γίνει η έδρα του Βελουχιώτη και της Ομάδος του. Το παιδί είχε σφαγεί από τον ίδιο τον Βελουχιώτη σε στιγμές παραξυσμού, μετά από άγρια ουζοποσία γύρω στις 20 Αυγούστου. Ο ιατροδικαστής μέτρησε 36 μαχαιριές στο σώμα του παιδιού, από το οποίο είχαν αφαιρεθεί τα εντόσθια, ενώ διαπιστώθη ότι πριν τη δολοφονία του είχε βιασθεί". Ο Αναστάσιος Ελευθερίου, δεν ονομάστηκε τυχαία "καπετάν φονιάς". Ζούσε στον Σταυρό Καρδίτσας, ήταν ανεπάγγελτος, ζούσε από δουλειές του ποδαριού, δεν είχε οικογένεια και ήταν από τους πρώτους οι οποίοι στελέχωσαν την ομάδα του Βελουχιώτη. Η εγκληματική του δράση, συνεχίστηκε στη Φθιώτιδα και αργότερα στην Πελοπόννησο. Μετά τη δολοφονία Ψαρρού, βασάνιζε και δολοφούσε αγωνιστές του 5/42 Συντάγματος για να αποκαλύψουν πού κρύβονται οι λίρες του ΕΚΚΑ. Μετά τη Βάρκιζα επέστρεψε στον Σταυρό. Δολοφονήθηκε από αντικομμουνιστές ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή, από παλιούς συντρόφους του που έμαθαν ότι τους κατέδιδε σε διώκτες τους.

Μερικά ερωτήματα

Όλοι παραδέχονται ότι η κακοποίηση και δολοφονία του 14χρονου Γιώργου Μαραθέα ήταν αποτρόπαια και εγκληματική πράξη. Ποιος είχε την ευθύνη της απαγωγής των δύο παιδιών; Να δεχτούμε ότι ο Άρης έφυγε από την Κολοκυθιά λέγοντας "μην πειράξετε τα παιδιά". Γνωρίζοντας όμως άριστα το ποιόν κάποιων συντρόφων του δεν έπρεπε να βάλει 2-3 έμπιστούς του να φυλάνε τους μικρούς; Ο Παπα-Ανυπόμονος ήταν μυθομανής και γράφει ανακρίβειες; Δικάστηκε ποτέ κάποιος, για τη στυγνή δολοφονία του μικρού Γιώργου; Και τέλος, το ΚΚΕ πήρε τις 1.000 χρυσές λίρες (100 εκ. δραχμές) της χήρας Μαραθέα; Ο Άθως Ρουμελιώτης, ηθικός ή και φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του Γιώργου Μαραθέα, κατά τους Αριστερούς, όντως αποσκίρτησε από την ομάδα Βελουχιώτη. Το 1944 η ομάδα του διαλύθηκε από τον ΕΛΑΣ. Γύρισε στην Αθήνα και δεν ασχολήθηκε πάλι με ένοπλη δράση. Κλήθηκε ποτέ από τη Δικαιοσύνη, για μια απλή κατάθεση έστω, για τη δολοφονία Μαραθέα; Τα ερωτήματα είναι πολλά και αναπάντητα, 84 χρόνια μετά το φρικτό έγκλημα....

Όπως ήταν αναμενόμενο η είδηση της δολοφονίας του Γιώργου Μαραθέα συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Ο Σιάντος κάλεσε τον Βαγγέλη Παπαδάκη (καπετάν "Τάσο Λευτεριά") να αντικαταστήσει τον Βελουχιώτη. Ο Παπαδάκης αγνοούσε τον Άρη και ρώτησε σχετικά τον Σιάντο. Όπως γράφει στο βιβλίο του "Από την Κοξαρέ στα βουνά της Ρούμελης" είχε μαζί του την εξής στιχομυθία: "Ποιος είναι αυτός ο Άρης;" (Σιάντος): "Είναι ο Θανάσης Κλάρας, παλιός σύντροφος, άστατος, εξτρεμιστής, που κυλιόταν εδώ στα πόδια μας από την πρώτη μέρα που αρχίσαμε την κομματική ανασυγκρότηση (σημ: μετά τα... "δύο ΚΚΕ" του Μανιαδάκη) και μας έβαζε πάντα εμπόδια με τη συμπεριφορά του. Είχε παλιότερα κάνει δήλωση (μετανοίας). Κάποια μέρα που ζήτησε να με δει, μου 'πε πως ήθελε να πάει στην περιοχή της Ρούμελης να οργανώσει αντάρτικο. Ήταν ευκαιρία να τον ξεφορτωθούμε, γι' αυτό του' πα "πήγαινε". Ο Παπαδάκης πήγε στη Ρούμελη ως Πολιτικός Επίτροπος στο Γενικό Αρχηγείο Ρούμελης, καθώς ο Άρης παρέμεινε καπετάνιος. Πάντως, αν το ΚΚΕ θεωρούσε τον Ρουμελιώτη δολοφόνο του Γιώργου Μαραθέα, γιατί δεν ζήτησε την ανάκλησή του, αλλά αυτή του Άρη;

Και εφόσον ο Ρουμελιώτης μετά το 1944 βρισκόταν στην Αθήνα, γιατί δεν είχε την ίδια κατάληξη με άλλους, που πρόδωσαν το κόμμα ή σπίλωσαν το όνομά του;




Πηγές; ΣΟΛΩΝ ΝΕΟΚ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ, "Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974", Α' Τόμος, Polaris Εκδόσεις, Πρώτη επανέκδοση, Σεπτέμβριος 2009, Α' Έκδοση, 1973.

Ιωάννης Κ. Μπουγάς, "ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ, 1941-49", ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ, Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα, Αθήνα 2025

kokkinosfakelos.blogspot.com, "Για την υπόθεση Μαραθέα", 18/7/2017

"Ριζοσπάστης", 3 Οκτώβρη 1997, "Ορισμένες αλήθειες", επιστολή του Ηλία Αρμάγου.