Όπως είχε πει ο γιος της, Χρήτος Αποστολίδης, η αποτέφρωση ήταν η τελευταία επιθυμία της Άννας Κυριακού. «Ναι, ήταν δική της επιθυμία να αποτεφρωθεί, γιατί ήθελε να είναι βαζάκι και να κοιτάει τον Παρθενώνα» είχε πει σε συνέντευξή του.
Η Αννα Κυριακού γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 1929. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Σαρλ Ντιλέν στο Παρίσι. Εκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση σε εφηβική ηλικία στο Θέατρο ΡΕΞ με τον θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη στο έργο «Κάρμεν». Επιστρέφοντας από το Παρίσι συνεργάστηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους με τους θιάσους των Ντίνου Ηλιόπουλου, Μίμη Φωτόπουλου και Αλέκου Αλεξανδράκη.
Το 1959 πρωταγωνίστησε στο «Πειραϊκό Θέατρο» του Δημήτρη Ροντήρη. Στη συνέχεια ακολούθησε μία μακρά περίοδος συνεργασίας με το Εθνικό Θέατρο, όπου συμμετείχε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε 34 έργα από το 1960 έως το 1981.
Σημαντική ήταν η εμφάνισή της και στον κινηματογράφο: «Ο μεθύστακας» (1950), «Τα τέσσερα σκαλοπάτια» (1951), «Η Αγνή του λιμανιού» (1952), «Να πεθερός να μάλαμα» (1959), «Ζητείται ψεύτης» (1961), «Αλέξης Ζορμπάς» (1964), «Ζητείται επειγόντως γαμπρός» (1971), «Safe Sex» (1999), «Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο» (2001), «Οξυγόνο» (2003) κ.ά.
Ελαβε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, από το «Εκείνος κι εκείνος», τη «Γειτονιά μας» και τον «Γιούγκερμαν» της δεκαετίας του 1970, έως τις «Τρεις Χάριτες» (1989-1992), όπου ενσάρκωσε τη θρυλική θεία Μπεμπέκα.
Οι δύο αυτές διακρίσεις αποτελούν μια σημαντική αναγνώριση της στρατηγικής πορείας του Ομίλου B&F, ο οποίος συνεχίζει να επενδύει με συνέπεια στην καινοτομία, στην ποιότητα, στη δημιουργικότητα και στη διαρκή εξέλιξη
Από τους ασπροπίνακες, στα μαθητικά lockers και τον ψηφιακό μετασχηματισμό των αιθουσών διδασκαλίας: Tο πρόσωπο της εκπαίδευσης αλλάζει και μία ελληνική εταιρεία πρωτοπορεί.
Στους μήνες που απουσίασε από τη δουλειά της λόγω άδειας μητρότητας, η Κατερίνα Πετράκη παρακολούθησε από απόσταση μια αλλαγή που εξελισσόταν με ταχύτητα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη άρχιζε να περνά από τη θεωρία στην πράξη, αποκτώντας θέση στην καθημερινότητα ολοένα και περισσότερων επαγγελμάτων. Αυτό που μέχρι πρότινος έμοιαζε με μια τεχνολογία του μέλλοντος, γινόταν σταδιακά μέρος του παρόντος.