Σταύρος Σουντουλίδης

Ο ΠΑΟΚ χρειάστηκε ένα απίθανο τρίποντο του Τσέντι Όσμαν στην εκπνοή για να κερδίσει τον Παναθηναϊκό, όχι όμως για να μας πείσει ότι αυτό που χτίζεται φέτος στην «ασπρόμαυρη» πλευρά της Θεσσαλονίκη είναι πολύ διαφορετικό.

Αυτό η ομάδα του μοναδικού Αντρέα Τρινκιέρι είχε φροντίσει να το κάνει νωρίτερα. Για την ακρίβεια, το είχε κάνει ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα στο «Telekom Center», όταν κυριάρχησε για μεγάλο διάστημα απέναντι στους «πράσινους» και στο τέλος έχασε ένα παιχνίδι που, μεταξύ μας, έχασε τσάμπα.

Στο Περιστέρι πήγε να συμβεί ακριβώς το ίδιο. Μόνο που αυτή τη φορά ο ΠΑΟΚ άξιζε ακόμη περισσότερο τη νίκη και το buzzer beater του πρώην «πράσινου» Όσμαν ήρθε να αποδώσει μπασκετική δικαιοσύνη.

Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Το ματς και την πρόκριση δεν τα «έκλεψε» ο ΠΑΟΚ με ένα μεγάλο σουτ στην εκπνοή. Τα είχε κερδίσει με όσα έκανε μέχρι εκείνη τη στιγμή, ακόμη κι αν με δύο λάθη στα τελευταία δευτερόλεπτα παραλίγο να τα πετάξει όλα στα σκουπίδια. Το τρίποντο του Όσμαν απλώς έβαλε την τελεία και επιβεβαίωσε κάτι που πλέον φαίνεται καθαρά: ο ΠΑΟΚ δεν έρχεται, είναι ήδη εδώ!

Ο Αντρέα Τρινκιέρι και οι συνεργάτες του έχουν δουλέψει πολύ στην προετοιμασία και αυτό αρχίζει να βγαίνει στο παρκέ. Η ομάδα έχει ήδη χτίσει συνήθειες, παίζει με ταχύτητα, ένταση και ενέργεια, ενώ διαθέτει κορμιά και προσωπικότητες που της επιτρέπουν να υποστηρίξει αυτό το μπάσκετ.

Η επιστροφή του Μπριν Ταϊρί πρόσθεσε ακόμη μία σημαντική λύση στην περιφέρεια και, αυτή τη στιγμή, ο ΠΑΟΚ δείχνει ικανός να παίξει σε έναν ρυθμό που ο Παναθηναϊκός, τουλάχιστον στα δύο μεταξύ τους παιχνίδια μέσα σε μία εβδομάδα, δυσκολεύτηκε να ματσάρει.

Κι αν υπάρχει μία ομάδα στο φετινό Super Cup που θέλει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη το τρόπαιο, αυτή είναι ο ΠΑΟΚ. Είκοσι επτά χρόνια χωρίς τίτλο είναι πάρα πολλά. Από το 1999 και εκείνο το 71-54 επί της ΑΕΚ στον τελικό του Κυπέλλου στο ΣΕΦ, άλλαξαν τα πάντα. Ομάδες, διοικήσεις, προπονητές, παίκτες, εποχές. Τώρα ο ΠΑΟΚ βρίσκεται ξανά ένα παιχνίδι μακριά από το να ανοίξει την τροπαιοθήκη του και απέναντί του θα βρει τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό.

Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ, λοιπόν, με ένα τρόπαιο στη μέση. Οι δυο τους έχουν να βρεθούν σε τέτοια συνθήκη από το 1994, όταν οι Πειραιώτες είχαν επικρατήσει με 3-2 στη σειρά των τελικών και είχαν κατακτήσει το πρωτάθλημα, ενώ αυτή θα είναι η πρώτη φορά που θα αναμετρηθούν σε μονό τελικό Κυπέλλου ή Super Cup. Από πλευράς ενέργειας, εμπειρίας και εξοικείωσης με παιχνίδια αυτού του επιπέδου, ο Ολυμπιακός έχει ένα ξεκάθαρο προβάδισμα. Δεν ζορίστηκε απέναντι στην ΑΕΚ και, παρότι ακόμη έχει πολύ δρόμο μπροστά του σε επίπεδο αυτοματισμών, διαθέτει τέτοια επιθετική ποιότητα που σε ορισμένα διαστήματα χάνεται η μπάλα. Επιπλέον, πλέον είναι υποψιασμένος. Είδε τι έκανε ο ΠΑΟΚ στον Παναθηναϊκό και γνωρίζει ότι αν δεν είναι σοβαρός και προσεκτικός μπορεί να μπλέξει.

Η ομάδα του Τρινκιέρι έχει τον ενθουσιασμό, το υλικό και τα εργαλεία για να του βάλει δύσκολα. Έχει όμως και έναν μεγάλο αστερίσκο: θα παίξει δεύτερο πολύ απαιτητικό παιχνίδι μέσα σε περίπου 20 ώρες. Και από τη μία μέρα στην άλλη δεν είναι καθόλου εύκολο για μία καινούργια ομάδα να αντιμετωπίζει back to back και να καλείται να κερδίσει διαδοχικά τις δύο κορυφαίες ελληνικές ομάδες. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν απώλειες, με τον Χουγκάζ να τίθεται ξανά νοκ άουτ και τον Γκρέι εκτός, ενώ οι επιλογές στους ψηλούς είναι περιορισμένες. Γι' αυτό και το ψάξιμο στην αγορά για έναν παίκτη στο «4-5» συνεχίζεται, με τα ονόματα των Ντονάτας Μοτιεγιούνας και Ομέρ Γιούρτσεβεν να έχουν πέσει στο τραπέζι.

Όλα αυτά έχουν σημασία για τον τελικό. Αλλά υπάρχει και η μεγαλύτερη εικόνα. Είναι πολύ καλό για το ελληνικό μπάσκετ να αρχίζουν να εμφανίζονται ξανά κι άλλοι πόλοι πέρα από τους δύο «αιώνιους» της Αθήνας. Να υπάρχει μία ομάδα που δεν αρκείται στον ρόλο του τρίτου, που αποκτά παίκτες αυτού του επιπέδου, που έχει έναν προπονητή σαν τον Τρινκιέρι και μπαίνει στο γήπεδο απέναντι στον Παναθηναϊκό χωρίς να θεωρεί επιτυχία απλώς και μόνο το γεγονός ότι τον κοίταξε στα μάτια.

Αν μπορεί να κάνει τη ζημιά και στον Ολυμπιακό; Γιατί να μην μπορεί; Το δύσκολο δεν είναι να βρει κίνητρο. Αυτό περισσεύει. Το δύσκολο είναι να βρει μέσα σε 20 ώρες τις δυνάμεις για μία δεύτερη υπέρβαση απέναντι σε μία ομάδα μαθημένη να ζει τέτοια παιχνίδια. Ό,τι κι αν συμβεί, όμως, ένα πράγμα το ξέρουμε ήδη από το πρώτο επίσημο βράδυ αυτής της σεζόν: αυτός ο ΠΑΟΚ δεν μπαίνει πλέον στο παρκέ απέναντι στους μεγάλους για να μετρήσει τις δυνάμεις του. Μπαίνει για να κερδίσει.