Σταύρος Σουντουλίδης

Ας μην αρχίσουμε πάλι τις υπερβολές. Μην κοροϊδευόμαστε. Ο ΠΑΟΚ δεν έγινε ξαφνικά υπερομάδα επειδή νίκησε την ΑΕΚ με 3-1. Όπως δεν ήταν για πέταμα μετά την ήττα από τον ΟΦΗ στο Παγκρήτιο. Τα προβλήματά του παραμένουν, οι αδυναμίες του δεν εξαφανίστηκαν μέσα σε ενενήντα λεπτά και η ισορροπία που αναζητά ο Αλέσιο Λίσι δεν θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη.

Μόνο που τώρα υπάρχει κάτι διαφορετικό. Ένας μπούσουλας. Μια κατεύθυνση. Ένα ποδοσφαιρικό σχέδιο πάνω στο οποίο μπορεί να δουλέψει.

Γιατί, κακά τα ψέματα, μέχρι το βράδυ της Τετάρτης ο ΠΑΟΚ έμοιαζε να ψάχνεται. Να δοκιμάζει πράγματα χωρίς να βρίσκει σταθερά σημεία αναφοράς. Να διαθέτει ποδοσφαιριστές με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, αλλά να μην καταφέρνει να τους αξιοποιήσει μαζί.

Ο δρόμος, πάντως, υπήρχε. Ίσως δεν τον ακολούθησε νωρίτερα ο Λίσι από φόβο. Ίσως επειδή ο Σιμόν Μπάνζα δεν ήταν ακόμη έτοιμος. Πιθανότατα έπαιξαν ρόλο και τα δύο.

Το σημαντικό είναι ότι τώρα τον δοκίμασε. Και πήρε μια απάντηση που δεν μπορεί να αγνοήσει.

Έχουμε μια τάση στο ελληνικό ποδόσφαιρο να ανακαλύπτουμε μαγικές συνταγές μετά από κάθε νίκη. Χθες ήταν το 4-2-3-1, σήμερα το 4-4-2, αύριο μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Αν υπήρχε ένα σύστημα που κερδίζει όλα τα υπόλοιπα, θα το έπαιζαν όλοι. Τόσο απλά. Η ουσία είναι να βρίσκεις τον σχηματισμό που αναδεικνύει τα καλά χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών σου και, ταυτόχρονα, κρύβει όσο γίνεται τις αδυναμίες τους. Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Λίσι απέναντι στην ΑΕΚ. Και, για πρώτη φορά, είδαμε έναν ΠΑΟΚ που έμοιαζε να γνωρίζει πού ακριβώς μπορεί να πληγώσει τον αντίπαλό του.

Το 4-4-2 δεν είναι... ανακάλυψη του αιώνα. Το παίζει η ΑΕΚ του Νίκολιτς από την στιγμή που μπήκε στην ομάδα ο Βάργκα και έφτιαξε ένα σούπερ δίδυμο με τον Γιόβιτς, το χρησιμοποιεί ο Παναθηναϊκός με τους πολλούς ποιοτικούς επιθετικούς, μπορεί να το παίξει και ο ΠΑΟΚ. Το θέμα δεν είναι οι αριθμοί στον πίνακα του προπονητή. Είναι τι κάνουν οι παίκτες μέσα στο γήπεδο.

Με τον Μπάνζα και τον Εντιαγέ μαζί στην κορυφή, ο ΠΑΟΚ απέκτησε κάτι που δεν είχε δείξει σε τέτοιο βαθμό φέτος: παραγωγικότητα στην πρώτη ζώνη της πίεσης. Οι δύο επιθετικοί έτρεξαν, ενόχλησαν, πίεσαν τους Βίντα και Ρέλβας, διεκδίκησαν μπάλες, ανάγκασαν τους αντιπάλους σε λάθη. Ο ΠΑΟΚ έχτισε επιθέσεις πάνω σε αυτή τη δουλειά, αντί να περιμένει διαρκώς από τους μέσους του να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις. Και όσο ο Γιάκιτς με τον Σανταμαρία είχαν δυνάμεις και σωστές αποστάσεις, η ομάδα λειτουργούσε.

Για τον Σιμόν Μπάνζα δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε την Αμερική.

Τρία συνεχόμενα παιχνίδια, τρία γκολ. Και μάλιστα με τρόπο που φωνάζει ότι πρόκειται για επιθετικό περιοχής. Οι κινήσεις του, το πώς τοποθετεί το σώμα του, οι επαφές του με την μπάλα, το ένστικτο στο τελείωμα. Όλα δείχνουν ποδοσφαιριστή άλλου επιπέδου. Το γκολ απέναντι στην ΑΕΚ, από την εξαιρετική σέντρα του Τζόντζο Κένι, ήταν μια ακόμη επίδειξη αυτής της ποιότητας.

Κι όμως, έχω την αίσθηση ότι ο ΠΑΟΚ δεν έχει μάθει ακόμη να τον «ταΐζει μέσα στο κουτί». Δεν έχει βρει τους αυτοματισμούς, τις συνεργασίες, τις κινήσεις που θα του δίνουν περισσότερες μπάλες εκεί όπου μπορεί να κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά. Θα το βρει. Τουλάχιστον, τώρα ξέρει τι ψάχνει.

Και δίπλα του υπάρχει ο Σεριφ Εντιαγέ. Ένας ποδοσφαιριστής που δεν σταματά να τρέχει, να παλεύει, να πιέζει. Που μπορεί να μην έχει την ίδια εκτελεστική ποιότητα με τον Μπάνζα, αλλά προσφέρει τόσα πολλά στο υπόλοιπο παιχνίδι. Απέναντι στον Βίντα και τον Ρέλβας έδωσε αμέτρητες μάχες. Κέρδισε αρκετές, έχασε άλλες, αλλά δεν σταμάτησε ούτε στιγμή. Και στο τέλος βρήκε και το γκολ του, το κερασάκι σε μια σπουδαία προσωπική εμφάνιση.

Η αποθέωση που γνώρισε από την Τούμπα ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Εντός της ομάδας μιλούν με τα καλύτερα λόγια. Ο ίδιος ο Μπάνζα παραδέχθηκε ότι του αρέσει να παίζει μαζί του. «Είναι επιθετικός και τον καταλαβαίνω περισσότερο», είπε. Μια φράση που εξηγεί αρκετά για τη χημεία που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσά τους.

Και για να καταλάβουμε το μέγεθος της νίκης, αρκεί να δούμε τι ακριβώς κατάφερε ο ΠΑΟΚ απέναντι σ