Σταύρος Σουντουλίδης

Ο ΠΑΟΚ (του πρώτου 45λεπτου) έδειχνε ότι και χθες θα τελείωνε το παιχνίδι στο Αγρίνιο εγκαίρως. Ο ΠΑΟΚ (του δεύτερου 45λεπτου) έμπλεξε. Εγκλωβίστηκε. Και παρέμεινε εγκλωβισμένος μέχρι το 90'+8', όταν ο Σορετίρε πέτυχε το τρίτο γκολ.

Το πρώτο σαρανταπεντάλεπτό του απέναντι στον Παναιτωλικό ήταν το καλύτερό του έως τώρα στη σεζόν. Ένα ποδόσφαιρο ανώτερης παιδείας, θεαματικότητας και αποτελεσματικότητας. Απέναντι σ' ένα καλό σύνολο του Γιάννη Αναστασίου, όπως μας είχε δείξει και όπως αποδείχθηκε στο β' μέρος.

Ήταν σαν να ταίριαξαν (για τα φετινά δεδομένα) όλοι οι πλανήτες του συστήματος σ' έναν μοναδικό σχηματισμό. Πολύ καλή εικόνα, μ' όλη τη σημασία της. Με εντυπωσιακό το δίδυμο Γιάκιτς-Ζαφείρη να κόβει και να μοιράζει στον άξονα και τους Άλι-Εντιαγέ να βρίσκουν δίχτυα.

Ο Σενεγαλέζος επιθετικός δε, πάλεψε σαν λιοντάρι από το 1’ μέχρι το 98’ προσφέροντας λύσεις μπροστά και πίσω, που για ένα σέντερ φορ δεν είναι μικρό πράγμα. Κάποιοι φωστήρες (του πληκτρολογίου) βιάστηκαν και τον έβγαλαν άχρηστο πριν τον δουν. Φορ που κάνει τα πάντα στο τερέν. Μαρκάρει, ανοίγει χώρους, μοιράζει μπάλες, τρώει ξύλο, πρεσάρει, παίζει άμυνα στις στατικές μπάλες και σκοράρει. Τι άλλο να κάνει; Σπαθιά να καταπιεί…

Ο ΠΑΟΚ, από το ξεκίνημα του α' ημιχρόνου στο Αγρίνιο, ήταν κυρίαρχος. Μία ευκαιρία, δεύτερη ευκαιρία, δύο γκολ, 0-2 και, το κυριότερο, μηδέν φάσεις ο αντίπαλός του.

Και στο β' ημίχρονο; «Εξαφανίστηκε» από το γήπεδο. Άφησε το πόδι από το γκάζι. Νορμάλ, αρκεί να ξέρεις πώς γίνεται. Διότι ο Παναιτωλικός άρχισε να φτάνει... ξεκούραστα έξω από την περιοχή του και να του βάζει δύσκολα. Αφήστε που η μείωση του σκορ ήρθε από δικό του παιδικό λάθος και ένα ακόμη κόρνερ-δώρο στον αντίπαλο.

Μια του κλέφτη (Κένι), δυο του κλέφτη (Κένι), τρεις (Ζίβκοβιτς) και η κακή του μέρα, που λέει και η παροιμία. Βέβαια, ακόμη και σ' αυτό το διάστημα ο Παναιτωλικός δεν κατάφερε να δημιουργήσει τη μεγάλη καθαρή ευκαιρία για το 2-2. Κι αυτό επίσης πρέπει να καταγραφεί.

Οι επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις, με την εικόνα του Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, παραείναι επαναλαμβανόμενες για να είναι συμπτώσεις.

Μετά τον αποκλεισμό από την Ευρώπη, το πρωτάθλημα προσφέρει στους «ασπρόμαυρους» την ευκαιρία να ξεμπλοκάρουν. Να κερδίσουν τη μάχη με τον χρόνο. Να επανακτήσουν την εμπιστοσύνη. Γιατί είναι προφανές ότι ο (φετινός) ΠΑΟΚ δεν διαθέτει τόσο κακή ομάδα. Το αντίθετο θα έλεγα και θα συμφωνήσουν αρκετοί μαζί μου.

Ωστόσο, μέχρι τώρα, είναι μια μπλοκαρισμένη ομάδα, που μόλις δεχθεί ένα γκολ μοιάζει να ασφυκτιά μέσα στο ίδιο το άγχος της, στα νεύρα της. Και πασχίζει απεγνωσμένα κάθε φορά που της συμβαίνει να σπάσει τις αλυσίδες της. Να βρει τον ρυθμό της.

Τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ –δεν υπάρχει καμία αμφιβολία– είναι από τα πιο ελκυστικά στο μάτι του φιλάθλου. Αν θέλετε, τα πιο τηλεοπτικά! Δεν πλήττεις. Αλλά το ποδόσφαιρο του «Δικεφάλου», το ποδόσφαιρο της ανισορροπίας, είναι το... ηττημένο ποδόσφαιρο. Τα τρόπαια, πια, τα κερδίζουν η ισορροπία και η λειτουργικότητα, στοιχεία που οι «ασπρόμαυροι» δεν έχουν αποκτήσει στο 100% μέχρι σήμερα.

Όπως και να 'ναι, τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε ο Λίσι να έχει ήδη χρησιμοποιήσει, σε συνθήκες αληθινής πίεσης, περίπου ολόκληρο το ρόστερ. Είκοσι έξι ποδοσφαιριστές, συν τρεις που αποχώρησαν, σε πολλούς διαφορετικούς τακτικούς σχηματισμούς. Ξέρει, πάνω-κάτω, τι να περιμένει. Από κάθε παίκτη. Σε κάθε σύστημα. Και, υποτίθεται, τα χέρια του είναι (από τον Σαββίδη) λυμένα να πράττει «όπως νομίζει».

Τι μένει, λοιπόν; Να γίνει αυτό το σύνολο των 30 ποδοσφαιριστών ομάδα.

Η εικοσαήμερη διακοπή που έρχεται μοιάζει ευεργετική, κυρίως για την ψυχική υγεία των ΠΑΟΚτσήδων, αν και ο Ιταλός προπονητής δεν θα έχει όλους τους παίκτες στη διάθεσή του, με τόσους διεθνείς και τόσους τραυματίες. Το κακό με τους τραυματισμούς έχει παραγίνει και σε μια βραδιά σαν τη χθεσινή στο Αγρίνιο μέτρησε άλλους τρεις.

Οι δύο, Άλι και Παβλένκα, υπέστησαν εξάρθρημα ώμου και χρειάστηκε να γίνει ανάταξη στα αποδυτήρια, ενώ ο Ελουστόντο δέχθηκε χτύπημα στα πλευρά και η πρώτη εικόνα δεν προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Το ιατρικό δελτίο, πάντως, παραμένει γεμάτο από ονόματα: Μεϊτέ, Τσάλοφ, Λουσέ, Γιαννούλης, Χατζηδιάκος, Ντεσπόντοφ, Σαρρής, Άλι, Παβλένκα και Ελουστόντο.

Τα περί διαιτησίας; Άστα-βράστα. Η ΑΕΚ δικαιούται να «φωνάζει» για τη φάση με το χέρι του Μεντίλ στο σουτ του Μάνταλου, αλλά δεν ωφελεί κανέναν η προσπάθεια της να παρουσιαστεί ως ξεκάθαρο πέναλτι η φάση Γιόβιτς-Κάργα. Ο Μένιος Κουτσιαύτης, για παράδειγμα, ήταν κατηγορηματικός: μίλησε για ποδοσφαιρική επαφή, με τον Κάργα να εμποδίζει νόμιμα, να μην κάνει καμία κίνηση με τα πόδια και τον Γιόβιτς να πέφτει πάνω του. Σαν να πω κι εγώ ότι στο Αγρίνιο έγινε διπλό πέναλτι στον Εντιαγέ, με τράβηγμα και χτύπημα.

Κάπως έτσι, όμως, δεν πρόκειται ποτέ να βγάλουμε άκρη. Όταν κάθε αμφισβητούμενη φάση μετατρέπεται σε απόλυτη αλήθεια ανάλογα με το χρώμα της φανέλας, η κουβέντα για τη διαιτησία θα παραμένει μονίμως στα ίδια.