Σταύρος Σουντουλίδης

Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς είναι γεννημένος για μεγάλα ματς. Κι όταν είναι έτσι, όταν μπαίνει στο γήπεδο με το «μάτι να γυαλίζει», είναι τόσο μα τόσο επιδραστικός, που σε κάνει να απορείς που ήταν χαμένος μέχρι τώρα και έλειπε από την ομάδα.

Ο «Ζίλε» ήταν ο κορυφαίος του ΠΑΟΚ στο ντέρμπι με τον Άρη, όχι μόνο επειδή πέτυχε το 2-0 και λίγο αργότερα σημάδεψε το δοκάρι, αλλά γιατί ακόμη και στο κακό πρώτο μισάωρο της ομάδας του έμοιαζε κάποιες στιγμές να παίζει μόνος του.

Έβαλε στην εξίσωση τον κόσμο όταν έπρεπε, ζήτησε περισσότερη ένταση από την Τούμπα, έτρεξε, πίεσε, μάλωσε, κέρδισε μπάλες, έφτιαξε καταστάσεις. Ξέρει από αυτά τα ματς. Ξέρει τι ζητούν και, κυρίως, ξέρει πότε πρέπει να εμφανιστεί.

Ο Ζίβκοβιτς αυτός είναι. Ζει στα όρια, φτάνει στα άκρα, κερδίζει τα πάντα.

Την αντιπάθεια, μεταξύ άλλων. Τη λατρεία να τον μισούν, καθότι δεν τυγχάνει ακριβώς ο ορισμός του πολιτικώς ορθού. Υπάρχουν πολλοί που περιμένουν τη στιγμή που θα τον δουν να στραπατσάρεται.

Στη μάχη, πράγματι, μπορεί να φας τα μούτρα σου. Να συντριβείς. Δεν θα διασυρθείς, όμως. Ο μαχητής δεν διασύρεται ποτέ. Διασυρμός είναι το να μη μάχεσαι.

Κι αν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να προσάψει κανείς στον Σέρβο στα χρόνια που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, είναι ότι κρύφτηκε από τη μάχη. Οι αριθμοί του έχουν αρχίσει να αποκτούν ιστορικές διαστάσεις:

285 συμμετοχές, 70 γκολ, 72 ασίστ με την ασπρόμαυρη φανέλα.

Είναι 20ός σε συμμετοχές στην ιστορία του ΠΑΟΚ και τρίτος ξένος πίσω από Βιεϊρίνια και Νέτο Γκουερίνο.

Είναι επίσης δέκατος σκόρερ όλων των εποχών και δεύτερος ξένος σκόρερ, δέκα γκολ μακριά από την κορυφή και τον Γκουερίνο, ενώ με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία είναι πρώτος στις ασίστ.

Σύμφωνα με την αλάνθαστη «Ασπρόμαυρη Βίβλο», έχει πλέον 24 γκολ απέναντι σε ΑΕΚ, Άρη, Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Καθόλου άσχημα για κάποιον που πολλοί λατρεύουν να μισούν...

«Εδώ είναι Τούμπα», έγραψε στον προσωπικό λογαριασμό του στο Instagram μετά το ντέρμπι και αποθεώθηκε από συμπαίκτες και κόσμο. Είχε προηγηθεί η εξήγησή του για όσα έκανε μπροστά στην κερκίδα: «Επιλέγω τις σωστές στιγμές για να βάλω στην εξίσωση τον κόσμο. Αυτές ήταν οι σωστές στιγμές σήμερα για να ξεσηκωθεί η κερκίδα. Είναι πολύ σημαντικό για τους νέους παίκτες να νιώσουν την Τούμπα και να καταλάβουν τον κόσμο μας».

Αυτή είναι και μία από τις δουλειές του αρχηγού. Να εξηγήσει στον Κόστα, στον Γιάκιτς, στον Ούγκρεσιτς, στον Εντιαγέ και τώρα στον Μπανζά πού έχουν έρθει και τι σημαίνουν ορισμένες βραδιές σ' αυτό το γήπεδο.

Ακόμη πιο σημαντική ήταν η απάντησή του όταν η κουβέντα πήγε στον τίτλο και στα όσα είπε ο Ιβάν Σαββίδης στη Νέα Μεσημβρία: «Είμαστε επαγγελματίες και φυσικά το πιστεύουμε. Πηγαίνουμε σε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και στόχος είναι οι περισσότερες νίκες».

Παρεμπιπτόντως, υπάρχει ακόμη ανοικτό το θέμα του συμβολαίου του. Στη Μικράς Ασίας, πάντως, δεν αφήνουν περιθώριο παρερμηνείας: δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανανεωθεί. Λίαν συντόμως...

Η κουβέντα για τον τίτλο προφανώς δεν μπορεί να κριθεί από ένα 2-0 επί του Άρη τον Σεπτέμβριο. Μπορούμε, όμως, να πούμε κάτι που πλέον φαίνεται πολύ πιο καθαρά: ο ΠΑΟΚ έχει φτιάξει ένα πολύ ποιοτικό ρόστερ. Είδαμε τον Εντιαγέ, είδαμε τον Ούγκρεσιτς να παίζει με πάθος σε έναν ρόλο πιο πίσω από εκείνον στον οποίο αισθάνεται περισσότερο άνετα και είδαμε τον Ντιέγκο Κόστα να έρχεται και με το «καλημέρα» να δίνει ηρεμία και σιγουριά στην άμυνα.

Πήραμε μια πρώτη γεύση από τον Κρίστιαν Γιάκιτς και από σήμερα μπαίνει στην εξίσωση και ο Σιμόν Μπανζά, ίσως η καλύτερη μεταγραφή του φετινού καλοκαιριού για τον ΠΑΟΚ. Μιλάμε για πολύ ακριβούς ποδοσφαιριστές, αλλά πρωτίστως για ποιοτικούς. Στην περίπτωση του Κόστα, το συνολικό κόστος μαζί με το συμβόλαιο και το «ενοίκιο» προς την Κρασνοντάρ φτάνει περίπου στα 2,2 εκατομμύρια ευρώ. Πάνω από δύο εκατομμύρια κοστίζει για έναν χρόνο και η υπόθεση Μπανζά.

Ναι, ο ΠΑΟΚ πάλι άργησε. Το παραδέχονται και οι ίδιοι οι άνθρωποι του. Αυτό είναι το ακριβότερο μεταγραφικό καλοκαίρι της εποχής Ιβάν Σαββίδη, αλλά αυτή είναι μόνο η μία πλευρά του απολογισμού. Η άλλη λέει ότι για ακόμη μία χρονιά ο σχεδιασμός ολοκληρώθηκε με καθυστέρηση και η ομάδα έφτασε στα κρίσιμα ευρωπαϊκά παιχνίδια έχοντας σημαντικές εκκρεμότητες.

Δεν μπορεί κανείς να αποδείξει ότι αν οι Κόστα, Γιάκιτς και Μπανζά βρίσκονταν νωρίτερα στη Θεσσαλονίκη ο ΠΑΟΚ δεν θα είχε αποκλειστεί από την Μπραν. Το δεδομένο είναι ότι αυτές οι μεταγραφές ολοκληρώθηκαν μετά τον αποκλεισμό. Κάτι είναι κι αυτό. Δείχνει διάθεση, ίσως, παραδοχή του λάθους.

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη ανάγνωση: παίκτες με το βιογραφικό, την ποιότητα και την αγοραστική αξία τους δύσκολα θα έρχονταν στην Ελλάδα τον Ιούλιο με τους ίδιους οικονομικούς όρους.

Ο «Δικέφαλος» περίμενε να κλείσουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές αγορές, να περιοριστούν οι επιλογές ομάδων και ποδοσφαιριστών και τότε χτύπησε. Κέρδισε σε ποιότητα, έχασε σε χρόνο. Και ο Λίσι πλήρωσε αγωνιστικά το γεγονός ότι πέρασε το πρώτο κομμάτι της σεζόν χωρίς να έχει στα χέρια του το ρόστερ με το οποίο τελικά θα δουλέψει.

Τώρα το έχει. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν τόσο κακή ομάδα όσο παρουσίαζε η εικόνα που δημιουργήθηκε μετά τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό, όπως φυσικά δεν μετατράπηκε σε υπερομάδα επειδή κέρδισε 2-0 τον Άρη. Χρειάζεται χρόνο για να αποκτήσει ομοιογένεια, αυτοματισμούς και ξεκάθαρους ρόλους. Να περάσει ξανά από το Περιστέρι (για το κύπελλο), να κερδίσει στο Αγρίνιο και μετά ο Λίσι θα έχει μπροστά του περίπου 20 ημέρες για να δουλέψει με ένα ολοκληρωμένο, πλέον, ρόστερ.

Τέτοιες νίκες δίνουν στον ΠΑΟΚ κάτι πολύ περισσότερο από τρεις βαθμούς: του δίνουν χρόνο. Αυτό έχει ανάγκη και ο Λίσι. Πίστη και στήριξη σ' έναν προπονητή που δείχνει ξύπνιος και ορεξάτος και τώρα για πρώτη φορά μπορεί να κριθεί έχοντας σχεδόν όλα τα εργαλεία στα χέρια του. Η ποιότητα υπάρχει. Το ζητούμενο είναι να γίνουν όλοι αυτοί ομάδα.

Και ήταν μια ωραία βραδιά για ομάδα και κόσμο. Η Τούμπα μπορεί να μη γέμισε, αλλά είχε πάθος και ένταση, με το γνωστό πέταλο της Θύρας 4 να δίνει τεράστια ενέργεια στους ποδοσφαιριστές. Νύχτες σαν τη χθεσινή έχει ανάγκη ο ΠΑΟΚ για να αφήσει πίσω του την κρίση, την εσωτερική διένεξη και την γκρίνια. Δεν λύθηκαν όλα μέσα σε ενενήντα λεπτά. Έγινε, όμως, ένα πρώτο βήμα για να ξαναβρεθούν ομάδα και κερκίδα στην ίδια πλευρά.

Και επειδή έγινε κουβέντα για τη διαιτησία, στον ΠΑΟΚ επισημαίνουν ότι για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή το VAR δεν υπέδειξε πέναλτι σε χέρι, αυτή τη φορά του Φαμπιάνο, με την μπάλα προς την εστία. Στη συγκεκριμένη φάση, μάλιστα, δεν δόθηκε ούτε κόρνερ. Τελεία.

Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Ο ΠΑΟΚ έχει πολλά να διορθώσει και να χτίσει, αλλά ο Λίσι κοιτάζει πλέον γύρω του και βλέπει ένα γεμάτο οπλοστάσιο. Η νίκη στο ντέρμπι τού «αγοράζει χρόνο» για να μετατρέψει ένα ακριβό και ποιοτικό σύνολο ποδοσφαιριστών σε ομάδα.

Κι όσο αυτό συμβαίνει, χρειάζεται μέσα στο γήπεδο κάποιους που ξέρουν τι σημαίνει ΠΑΟΚ όταν η μπάλα αρχίζει να βαραίνει. Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς είναι ένας από αυτούς.

Και χθες, για ακόμη μία φορά, φρόντισε να το θυμίσει σε όλους.