Σταύρος Σουντουλίδης

Το 4-0 επί του Λεβαδειακού δεν προσφέρεται για μεγάλα συμπεράσματα. Όπως παραδέχθηκε και ο Αλέσιο Λίσι, το λες μέχρι και πλασματικό. Προσφέρεται, όμως, για κάποιες πρώτες απαντήσεις. Και ο ΠΑΟΚ τις χρειαζόταν μετά από μια εβδομάδα που άλλαξε αρκετά πράγματα στο εσωτερικό του.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας έφυγε. Δεν χρειάζεται να ξαναγράψουμε πόσο σημαντικός ήταν, ούτε πόσο δύσκολο είναι να αντικατασταθεί ένας ποδοσφαιριστής με τα δικά του χαρακτηριστικά. Το βασικό ερώτημα είναι άλλο: τι κάνει ο ΠΑΟΚ από εδώ και πέρα;

Η πρώτη απάντηση είναι πως δεν πρέπει να ψάξει τον επόμενο Κωνσταντέλια. Πιθανότατα δεν υπάρχει. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να βρει περισσότερα από αυτούς που έμειναν.

Αυτό ήταν για μένα το σημαντικότερο στοιχείο της πρεμιέρας απέναντι στον Λεβαδειακό. Περισσότερα από τον Ζίβκοβιτς, περισσότερα από τον Πέλκα, περισσότερα από τον Σορετίρε. Περισσότερα σταδιακά από τον Λουσέ και φυσικά από τους ποδοσφαιριστές που θα προστεθούν μέχρι το τέλος της μεταγραφικής περιόδου.

Η ΠΑΟΚ δείχνει ότι μπορεί να παίξει καλό ποδόσφαιρο. Με ταχύτητα, τεχνική, πτέρυγες, συνδυασμοί, εμπνεύσεις. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη έχει κενά. Ανισορροπία. Ατέλειες. Ωριμότητας και τακτικής συγκρότησης, κυρίως. Είναι στοιχεία που ο «Δικέφαλος» θα κληθεί στα γήπεδα της Σούπερ Λίγκας να τα βγάλει (ή, τα κακά να τα κρύψει) απέναντι σε χαμηλότερο, μεν, βαθμό δυσκολίας. Υψηλότερη, δε, πίεση απαιτήσεων. Αυτό έκανε χθες απέναντι στον Λεβαδειακό.

Αρα, θέλει κότσια. Ο Αλέσιο Λίσι μεταδίδει την εμπιστοσύνη ότι κάνει πιο «ακριβή» τη θέση στο ρόστερ του ΠΑΟΚ. Με 8/11 νέα πρόσωπα στην ενδεκάδα έφερε πολύ κόσμο από την πίσω γραμμή του ρόστερ, αν μη τι άλλο, δικαιώθηκε για την επιλογή του. Ο Πέλκας έδειξε ότι το γιατί δεν έπαιξε ούτε λεπτό με την Μπραν, όπως ο Λουσέ, δεν ήταν «στην τύχη». Ισχύει και για τον Σορετίρε. Ο Αγγλονιγηριανός επιθετικός, λύση απελπισίας (για τη θέση του αριστερού εξτρέμ) στα μάτια του έξω κόσμου, στον νου του Ιταλού κόουτς ήταν λύση πλήρους επίγνωσης. Η σπάνιας εκτέλεσης και ομορφιάς γκολ με το οποίο οι «ασπρόμαυροι» ξεκλείδωσαν την άμυνα των Βοιωτών ήταν η καλύτερη απάντηση.

Ο Αλέσιο Λίσι χτίζει, πράγμα που από τη φύση του εξελίσσεται αργά και δαπανά χρόνο, μενταλιτέ. Μπροστά απ' τον πειρασμό να πάρει αναβολή, βάσει νόμου, της 1ης αγωνιστικής, εμφανώς προέκρινε να καθοδηγήσει στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας μαχητές. Να παίξουν ποδόσφαιρο, όχι να κρυφτούν, με το αυτονόητο ρίσκο της όποια απώλειας.

Το rotation όμως έχει πάντα ένα ρίσκο. Αλλάζοντας οκτώ παίκτες μπορείς εύκολα να χάσεις συνοχή, αυτοματισμούς, ρυθμό. Για περίπου μισή ώρα αυτό ακριβώς είδαμε.

Ο Λεβαδειακός έδωσε την μπάλα στον ΠΑΟΚ, έκλεισε τους διαδρόμους και περίμενε. Οι «ασπρόμαυροι» είχαν κατοχή, έφταναν μέχρι ένα σημείο, αλλά εκεί σταματούσαν. Έλειπε η κάθετη πάσα, η διαφορετική σκέψη, κάποιος που θα χαλούσε την αμυντική ισορροπία του αντιπάλου.

Είναι ένα ζήτημα που θα ξαναβρεί μπροστά του ο ΠΑΟΚ. Και απέναντι σε πολύ καλύτερες ομάδες από τον Λεβαδειακό.

Μέχρι που εμφανίστηκε ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς.

Ο ΠΑΟΚ θα χρειαστεί πολύ περισσότερο τον Ζίλε

Η κουβέντα γύρω από τον «Ζίλε» πολλές φορές χάνεται μέσα στη συνήθεια. Είναι έξι χρόνια στην Τούμπα. Τον έχουμε δει να σκοράρει, να δημιουργεί, να κάνει σπουδαία παιχνίδια και άλλα στα οποία δεν ήταν καλός. Έχει γίνει τόσο οικείο πρόσωπο, ώστε ορισμένες φορές ξεχνάμε τους αριθμούς του.

Οι 71 ασίστ σε 281 παιχνίδια δεν είναι ένας τυχαίος αριθμός. Ούτε οι 20 της περασμένης σεζόν, με τις οποίες έσπασε το ρεκόρ του Λίνο.

Είναι η περιγραφή ενός ποδοσφαιριστή που εδώ και χρόνια δημιουργεί γκολ για τον ΠΑΟΚ.

Απέναντι στον Λεβαδειακό χρειάστηκε ένα μικρό διάστημα για να αλλάξει την εικόνα του αγώνα. Δύο ασίστ μέσα σε πέντε λεπτά, Σορετίρε και Πέλκας στα δίχτυα και το δύσκολο πρώτο μισάωρο είχε ήδη ξεχαστεί.

Στη νέα πραγματικότητα χωρίς τον Κωνσταντέλια, ο Ζίβκοβιτς γίνεται ακόμη σημαντικότερος. Όχι γιατί πρέπει να παίξει τον ρόλο του Ντέλια. Δεν μπορεί και δεν χρειάζεται. Άλλος ποδοσφαιριστής ο ένας, άλλος ο άλλος.

Αλλά κάποιος πρέπει να παράγει. Κάποιος πρέπει να πάρει την μπάλα όταν το παιχνίδι κολλάει και να βρει την πάσα που δεν βλέπουν οι υπόλοιποι. Κάποιος πρέπει να σηκώσει μεγαλύτερο κομμάτι της δημιουργικής ευθύνης.

Ο «Ζίλε» το κάνει χρόνια.

Γι' αυτό και αντιλαμβάνομαι απόλυτα την απόφαση του ΠΑΟΚ να κυνηγήσει μέχρι τέλους την υπόθεση της τιμωρίας του στην UEFA. Η απουσία του στο πρώτο παιχνίδι με την Μπραν φάνηκε. Αν υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να μειωθεί η ποινή και να παίξει στο Μπέργκεν, ο ΠΑΟΚ οφείλει να την εξαντλήσει.

Η ιστορία του Πέλκα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την αγκαλιά

Με τον Δημήτρη Πέλκα τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Όλοι είδαν την αγκαλιά με τον Αλέσιο Λίσι μετά το γκολ. Η τηλεοπτική εικόνα την κατέγραψε και η εξήγηση ήρθε αργότερα από τον ίδιο.

Προσωπικά, μεγαλύτερο ενδιαφέρον βρίσκω σε όσα έγιναν πριν από αυτή.

Ο Κωνσταντέλιας είχε φύγει και ο Πέλκας δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε λεπτό στο πρώτο παιχνίδι με την Μπραν. Δεν χρειάζεται να είσαι μέσα στο κεφάλι ενός ποδοσφαιριστή για να καταλάβεις ότι θα αναρωτηθεί για τον ρόλο του.

Ο Λέο Μάτος τον ξέρει καλά. Έπαιξαν μαζί. Σήκωσαν μαζί ένα πρωτάθλημα και τρία Κύπελλα. Τον πλησίασε και του μίλησε. Το ίδιο έκανε και ο Λίσι. Το μήνυμα ήταν απλό: είσαι σημαντικός, θα πάρεις τις ευκαιρίες σου, σε χρειαζόμαστε και μέσα στα αποδυτήρια.

Ο Πέλκας πήρε την πρώτη και σκόραρε. Δεν σημαίνει ότι λύθηκαν όλα. Δεν σημαίνει ότι επειδή έβαλε ένα ωραίο γκολ απέναντι στον Λεβαδειακό έγινε ξαφνικά ο παίκτης πάνω στον οποίο θα χτιστεί ο ΠΑΟΚ. Σημαίνει όμως ότι μπήκε ξανά στην κουβέντα.

Και ο ΠΑΟΚ χρειάζεται τον καλό Πέλκα.

Χρειάζεται και την προσωπικότητά του. Σε ένα ρόστερ που αλλάζει, με έναν νέο προπονητή, νέα πρόσωπα και τον Κωνσταντέλια πλέον στη Γερμανία, χρειάζονται άνθρωποι που γνωρίζουν τι σημαίνει αυτή η φανέλα και κυρίως τι σημαίνει η καθημερινότητα του ΠΑΟΚ.

Υπήρχαν δύο ακόμη εικόνες που κράτησα.

Η πρώτη ήταν του Σόλα Σορετίρε. Το γκολ ήταν εξαιρετικό, αλλά περισσότερο με ενδιαφέρει ότι ζήτησε πράγματα από το παιχνίδι. Προσπάθησε, άλλαξε πλευρές, πήρε πρωτοβουλίες.

Η δεύτερη ήταν του Τιμ Λουσέ. Ο Γάλλος παίζει με μυαλό. Εχει την ατομική ενέργεια, την κάθετη πάσα. Δημιουργεί φάσεις και όσο περνάει ο καιρός θα προσαρμόζεται περισσότερο και θα γίνεται καλύτερος.

Το χθεσινό 4-0 δεν πρέπει να ξεγελάσει κανέναν

Ο Λεβαδειακός που εμφανίστηκε στην Τούμπα προβλημάτισε. Απέχει, τουλάχιστον με βάση την εικόνα της πρεμιέρας, από την ομάδα που πέρυσι έφτασε στην πέμπτη θέση.

Για μισή ώρα, πάντως, έδειξε στον ΠΑΟΚ ένα πρόβλημα που δεν εξαφανίστηκε επειδή το τελικό σκορ έγραψε 4-0. Όταν ο αντίπαλος έκλεισε χώρους και του έδωσε την μπάλα, ο «Δικέφαλος» δυσκολεύτηκε να βρει ιδέες. Δεν υπήρχε η κάθετη ενέργεια, η γρήγορη κυκλοφορία, το απρόβλεπτο.

Μετά ήρθε η ποιότητα συγκεκριμένων παικτών και το παιχνίδι άνοιξε.

Στη διάρκεια μιας σεζόν όμως θα υπάρξουν βράδια που μια ασίστ του Ζίβκοβιτς ή ένα ανάποδο ψαλίδι του Σορετίρε δεν θα εμφανιστούν.

Εκεί πρέπει να δουλέψει ο Λίσι. Το θετικό είναι ότι στην πρεμιέρα μπόρεσε να κάνει οκτώ αλλαγές, να πάρει ένα καθαρό αποτέλεσμα, να δώσει χρόνο σε ποδοσφαιριστές που τον χρειάζονταν και να προστατεύσει άλλους ενόψει της Ευρώπης. Δεν είναι λίγο.

Ο ΠΑΟΚ έκανε αυτό που έπρεπε απέναντι στον Λεβαδειακό. Μπήκε με νίκη στο πρωτάθλημα, συνέχισε μια εντυπωσιακή παράδοση απέναντι στους Βοιωτούς και πήρε ορισμένα πράγματα από παίκτες που θα χρειαστεί πολύ μέσα στη χρονιά.

Αλλά από τη στιγμή που τελείωσε το παιχνίδι της Τούμπας, το 4-0 πέρασε ήδη στο αρχείο.

Η πραγματική εξέταση είναι την Πέμπτη.

Εκεί δεν θα υπάρχει η άνεση του Λεβαδειακού. Δεν θα υπάρχει περιθώριο για ένα ημίωρο αναζήτησης λύσεων. Και πιθανότατα δεν θα υπάρχει ούτε ο Ζίβκοβιτς, εκτός αν αλλάξουν τα δεδομένα μέσω της έφεσης.

Στο Μπέργκεν ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει και να κερδίσει ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι που θα καθορίσει σημαντικό κομμάτι της σεζόν του.