Δημήτρης Παγαδάκης

Καμιά φορά αναπόφευκτες. Ένας πολιτικός έχει δικαίωμα να αναζητά κομματική στέγη όταν αναθεωρεί τις πεποιθήσεις του. Να διαλέγει διαφορετική ταυτότητα, να αλλάζει ταμπέλα, να στρέφεται σε άλλο ακροατήριο όταν πιστεύει ότι το παλιό κόμμα του έχει αποπροσανατολιστεί και παύει να τον εκφράζει. 

Μπορεί, ακόμη, να απομακρύνεται από κάθε προηγούμενη τοποθέτηση ή ρητορική στάση και να βαφτίζει τη καινούργια πολιτική επιλογή του ως πολιτική ωρίμανση. Το παράξενο, ωστόσο, είναι ότι υπάρχει μια κατηγορία μετακινουμένων που καμώνεται πως δεν θυμάται  από πού ξεκίνησε. Ακόμη πιο αλλόκοτο είναι ότι περιμένει από τους ψηφοφόρους να το ξεχάσουν κι αυτοί. 

Το κακό είναι πως και τα πολυσυλλεκτικά κόμματα που ευπρόσδεκτα τους υποδέχονται τείνουν να λησμονούν τη κομματική τους περιπλάνηση. Το χειρότερο, ότι με το συμβολικό καλωσόρισμα τους σαν να διαμηνύουν στο εκλογικό σώμα πως οι κομματικές πόρτες είναι ανοικτές για πολιτικούς μετανάστες και γυρολόγους. Σε στυλ «όλοι οι καλοί χωράνε».

Το ΠΑΣΟΚ σε τροχιά διεύρυνσης, εντάξεων, επανεντάξεων και μεταγραφών μοιάζει να δυσκολεύεται να εξηγήσει εσωκομματικά γιατί μερικές πολιτικές φιγούρες προσέρχονται, επιβιβάζονται ή επιστρέφουν στη Χαρ. Τρικούπη. Σα να κομπιάζει να φωτίσει το διαχρονικά πιστό κοινό του το πόσο χρήσιμες είναι και τι καινούργιο ή προοδευτικό κουβαλούν στα πολιτικά μπαγκάζια τους. 

Αρκείται να επικοινωνεί ότι ο χώρος του ξαναγίνεται ελκυστικός. Να ισχυρίζεται δημοσίως ότι μεγαλώνει η κοινωνική απήχηση της πολιτικής του πρότασης. Σύμφωνοι. Έτσι είναι αν έτσι νομίζει. Έξαλλου τα τρέχοντα δημοκοπικά ευρήματα δεν του χαρίζουν τη πολυτέλεια να περνάει από αξιακή κρησάρα τους πρόθυμους μουσαφίρηδες. 

Η πίεση των σφυγμομετρήσεων δεν του προσφέρει την άνεση να ανιχνεύει εξονυχιστικά το κίνητρο της μετακόμισης τους. Αν, δηλαδή, παρακινούνται επειδή κακόπαθαν στα κόμματα που εγκατέλειψαν, όπως πχ ο συρρικνωμένος ΣΥΡIΖΑ.  Ή, εν τελεί, γιατί τους σνομπάρισαν νεοσύστατα άλλα σαν την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, απαγορεύοντας τη μετεγκατάσταση τους σε εκείνα.

 Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν δείχνει να παρέχει αξιοπιστία στο ΠΑΣΟΚ η λειτουργία του ως απάγκιο του κάθε πικραμένου. Πρόκειται, άραγε, για απογοητευμένους που είδαν φως και μπήκαν στη παράταξη; Έγιναν αποδέκτες μιας οραματικής αποκάλυψης που τους ώθησε να καταλάβουν ότι τα περασμένα δρομολόγια τους δεν είχαν ποτέ προορισμό;

 Στρατεύτηκαν, τέλος, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ειλικρινή αυθορμητισμό ή, μήπως, με προσχεδιασμένο ωφελιμισμό; Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα ανεβοκατεβάσματα τους στα διάφορα βαγόνια της Κεντροαριστεράς και οι αλλαγές κομματικών διευθύνσεων, εκπέμπουν το δικό τους πολιτικό μήνυμα. Πράγμα που, δίχως άλλο, αφόρα αν δεν επηρεάζει και το κόμμα που τους καλοδέχεται. 

Ενδεικτική η περίπτωση του καρδιολόγου Γιάννη Μιχελογιαννάκη που βρήκε πάλι νορμάλ πολιτικό σφυγμό στις ΠΑΣΟΚικές ρίζες του. Ύστερα από 14 χρόνια περιπλάνησης σε τρία διαφορετικά κόμματα, ο πολιτικός που καταψήφισε το δεύτερο μνημόνιο άλλα υπερψήφισε το αχρείαστοι τρίτο του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να ξαναείδε το φως το αληθινό  στο πράσινο ήλιο.    

Δηλωτική και η αλλαγή πολιτικής ρότας του ναύαρχου Ευάγγελου Αποστολάκη. Ο πρώην  υπουργός Εθνικής Άμυνας, νυν εκλεγμένος βουλευτής Επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ και τέως υποδυόμενος τον κονφερασιέ του Στέφανου Κασσελάκη, πετάει πλέον τα παλαμάρια του ιδεολογικοπολιτικού σκάφους του στις δέστρες του ντόκου της Χαρ. Τρικούπη.

Αμφότεροι τέκνα της λεβεντογέννας Κρήτης , άρα συμπατριώτες του Νίκου Ανδρουλάκη, προορίζονται από το ΠΑΣΟΚ για συγκεκριμένους ρόλους. Ο πρώτος υποτίθεται θα συνεισφέρει στη περιοχή του ως γέφυρα επαναπατρισμού τέως ψηφοφόρων του κόμματος. Ο δεύτερος υπό το φερόμενο θεσμικό κύρος του πρώην ανωτάτου ένστολου και το διακομματικό σεβασμό που θεωρητικά απολαμβάνει θα απευθυνθεί σε κεντρώο και μετριοπαθές κοινό.

 Προφανώς, όμως, ένα συνεπές κόμμα που πλασάρεται ως δυνάμει κυβερνητική δύναμη, έστω και με μια ψήφο παραπάνω, δεν στοιχηματίζει να γίνει ο τόπος σύγκλισης προσώπων με  διαφορετικές πολιτικές διαδρομές. Ποντάρει να καταστεί ο χώρος που θα συγκεντρώσει τη πλειοψηφία της εκλογικής προτίμησης της κοινωνίας.

Παραμένει, ωστόσο, αδιευκρίνιστο αν οι εσχάτως προσερχόμενοι, όσοι προηγήθηκαν και όσοι ακολουθήσουν, μπορούν να βοηθήσουν ώστε να γεμίσουν οι κάλπες με ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ. Οι ψηφοφόροι συνήθως δεν μεταφέρονται μαζί με τις περιοδεύουσες από κόμμα σε κόμμα πολιτικές περσόνες. Ούτε χωρούν στις περιφερόμενες βαλίτσες τους. Ιδίως όταν αυτές φαντάζουν να περιέχουν μόνο μια αδιάβροχη σαλοπέτα βαμμένη πια πράσινη και καμιά τυρόπιτα για τα ζόρια της λιγούρας.