Δημήτρης Παγαδάκης

Η αυτοκτονική διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ προς το σβήσιμο του από τον πολιτικό χάρτη ισοδυναμεί με κατάντια. Γαρνιρισμένη με το ρεζίλεμα της δουλικής υποταγής στο νεοπαγή πολιτικό φορέα του «άχαστου» πρώην ηγέτη του.

Η περίπτωση του δεν ανήκει στη κακοδαιμονία της εγχώριας αριστεράς. Με τις διαχρονικές ιδεολογικοπολιτικές εσωτερικές αποκλίσεις, αμφιβολίες, διαφωνίες, διαμάχες, αποπομπές και διαγραφές. Με τις διαρκείς, οργανωτικές διασπάσεις, ανασυντάξεις, ανασυνθέσεις και επανιδρύσεις της.

Δεν συμπεριλαμβάνεται καν στα διάδοχα σχήματα των κληρονόμων της πάλαι ποτέ μικρής, αλλά αξιοπρεπούς μέσα στις παλινωδίες της, ανανεωτικής αριστεράς. Συγκαταλέγεται απλώς στα ειρωνικά κεφάλαια της πολιτικής ιστορίας. Συνδέεται άρρηκτα με όλο το ξεπεσμό που προϋποθέτει η αφήγηση τους.

Με τις εξιστορήσεις κόμματων που μεθυσμένα από αυταπάτες ποντάρισαν στην ρευστοποίηση του παλιού πολιτικού μωσαϊκού για να βιώσουν βιαστικά τη δική τους αποσύνθεση σε σκόρπιες θαμπές ψηφίδες.

Με εκείνες τις διηγήσεις που διατρέχουν τη εύκαμπτη ραχοκοκαλιά πολιτικών υποκειμένων που πλασαρίστηκαν ως αδάμαστα κινήματα ανατροπής και ρήξεων. Για να καταλήξουν απελπισμένα σε ταπεινωτικούς συμβιβασμούς, ατιμωτικές συνθηκολογήσεις και μαζοχιστική εκχώρηση της υπόστασης τους.

Πρωτοφανώς, με τη συμπεριφορά του ο ΣΥΡΙΖΑ διογκώνει κάθε εμπαιγμό της ιστορίας. Παραδίδοντας το όποιο περιεχόμενο του στη κυριότητα του περιφρονητικού χλευαστή της οντότητας του. Εν προκειμένω, στον προπροηγούμενο επικεφαλής του.

Προβλεπόμενα, αν όχι μοιραία, το κόμμα της Πλ. Κουμουνδούρου μπήκε στη δίνη της κατάρρευσης. Και τη τερματίζει οικειοθελώς με το ξέβρασμα του στη Λεωφόρο Αμαλίας. Η πολιτική εξάτμιση του δεν είναι αποκλειστικό κατόρθωμα της υπνωτισμένης τρέχουσας ηγεσίας του. Ούτε αριθμητικό τέχνασμα της ραχατλίδικης πλειοψηφίας των μελών του ανώτατου συλλογικού οργάνου του.

Είναι ο εγκλωβισμός όλου του σημασιολογικού του συμφύρματος μέσα στο οικείο του ιδεολογικό του περίβλημα. Η παγίδευση του σε παρωχημένους κώδικες μιας εσωκομματικής διαχείρισης που δεν απέβαλε ποτέ την ψευδαίσθηση ότι η πραγματικότητα μπορεί να ηττηθεί με διχαστικά συνθήματα, τοξικό δογματισμό και ακραία μεροληψία.

Έννοιες, στάση και ρητορική που εξέφραζε σχεδον προνομιακά με την υποκρισία, τον τυχοδιωκτισμό και τον αριβισμό του ο άλλοτε «κάθε 100 χρόνια» ηγέτης του. Σε αυτόν προσέρχονται πλέον ασθμαίνοντες και εκλιπαρούντες οι αδιάλλακτοι φαν του από το πρώην κόμμα του. Στον ίδιο που το εγκατέλειψε ανεύθυνα, για να αποτινάξει τη ρετσινιά από τις αλλεπάλληλες ήττες του.

Μαραζωμένος ο ΣΥΡΙΖΑ από αδιέξοδη απόγνωση ξεφορτώνεται αδιάντροπα στα σκουπίδια αρχές, αξίες, πρόσημα, διακηρύξεις, προκειμένου να ξεφύγει από το παραγκωνισμό του στον εξώστη. Πρόθυμος να υποστεί το διασυρμό της κρησάρας του μικροβοναπαρτιστή αρχηγού ενός νεοσύστατου κόμματος.

Διατιθέμενος να γίνει η απρόσκλητη συνιστώσα και ο παρείσακτος αχθοφόρος των αποσκευών της ριμπράντινγκ πραμάτειας του. Με στόχο να σταθεί αυτοτιμωρητικά στη σκηνή πλάι στην αναπαλαιωμένη πρόζα του. Ολοκληρώνοντας το τραγέλαφο της διάλυσης του υπό την αυθάδικη πρόφαση ότι η τοποθέτηση στο πλευρό του αποτελεί «προοδευτικό» καθήκον.

Κακά τα ψέματα. Ο επικήδειος του ΣΥΡΙΖΑ εκφωνήθηκε. Μένει μένει μόνο η σκόνη κατακαθισμένη στα ερείπια του παρελθόντος. Ενόσω, μέσα στη θολούρα της σκοπιμότητας των εκούσιων ζηλωτών της αποδόμησης του διακρίνεται και η υστεροβουλία. Αυτή που περιγράφεται με τη παροιμία: το βάρος είναι ελαφρύ στου διπλανού την πλάτη.