Άννα Παναγιωταρέα

Ηταν, ωστόσο, εξίσου εντυπωσιακό ότι οι νεότεροι τραγουδούσαν με πάθος «μαζί να φτιάξουμε μια Ελλάδα μεγάλη», κάτι που ακούστηκε πρώτη φορά το 19841. Τη μεγάλη ιστορική αναδρομή ενίσχυσε η βιντεο-παρέλαση όλων των αρχηγών, από γεννήσεώς της, παρά την προηγούμενη μικροπολιτική φιλολογία περί... εξαφάνισης ενίων. Παρατηρώντας προσεκτικά τις αντιδράσεις της πλατείας, επί τη εμφανίσει στην οθόνη των εξαιρουμένων ή των αυτοεξαιρεθέντων της γιορτής, δεν φάνηκε να έλειπαν σε κανέναν.

Με την επετειακή συγκέντρωση και τις αναφορές του Κυριάκου Μητσοτάκη στο κόμμα «ως η δύναμη η οποία εξασφαλίζει την ασφάλεια σε μια περίοδο διεθνούς αναταραχής», αλλά «με προϋπόθεση την εμπιστοσύνη των πολιτών που πρέπει να κερδίζεται συνεχώς», σημειώθηκαν και τα πρώτα βήματα στη μακρά προεκλογική πορεία έως την κάλπη του 2027, για να εγγράψει η Ν.Δ. την τρίτη θητεία της.2 Ο πρωθυπουργός, σοφά ποιών, δεν καθόρισε ποια Κυριακή θα στηθούν οι κάλπες. Στους οκτώ επόμενους μήνες δεν δίνει εξετάσεις μόνο η Ν.Δ., αλλά και όσα κόμματα καμώνονται ότι πληρούν τις προϋποθέσεις κυβερνησιμότητας, ενώ αρχηγοί δηλώνουν έτοιμοι να αναλάβουν με οικονομικά προγράμματα... ακαταμάχητα3. Στοιχίζουν οι προεκλογικές υποσχέσεις που μοιράζονται αφειδώς και αδιακρίτως; Οχι. Ούτως ή άλλως, η κάλπη μόνο έναν πρωθυπουργό αναδεικνύει υπόλογο απέναντι στους πολίτες που ψηφίζουν. Οι υπόλοιποι αναμετρώνται με τον βαθμό της προεκλογικής αξιοπιστίας τους ή της αυτογελοιοποίησής τους...

Κάποιοι έκριναν ως ανοδική τη βελόνα του ΠΑΣΟΚ όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης παρουσίασε το πρόγραμμά του. Μακάρι. Αλλά η αντίστιξη με μόνο αποκλεισμό τη συνεργασία του με τη Ν.Δ. -προσβλέποντας στην ενίσχυση της κομματικής συσπείρωσης- αποδυναμώνει την κυβερνητική του προοπτική. Σε δεύτερο εκλογικό γύρο, ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ -με ισχυρό απείκασμα κυβερνητικού DNA- θα επιλέξει το κόμμα εξουσίας που του εξασφαλίζει πολιτική σταθερότητα. «Νοικοκυραίοι» δεν είναι μόνο οι νεοδημοκράτες! Ο Αλέξης Τσίπρας με το βαρύ παρελθόν του στη ΔΕΘ-πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη 2014» -ο ΓιάΝης, με ένα νι, είχε δηλώσει ότι έπεσε κάτω από τα γέλια- δεν κατέστησε ελκυστικότερο το «Θεσσαλονίκη 2027», πλην... ότι γέλασαν περισσότεροι. Τι κι αν μετήλθε επικοινωνιακά τσαλιμάκια, μιλώντας πριν από τον πρωθυπουργό. Τι κι αν συνεντευξιάσθη μετά την ομιλία εκείνου. Η παρουσία του στη ΔΕΘ αντιμετωπίστηκε ως έπεα πτερόεντα. Είκοσι μέρες αργότερα, λάμψας διά του λεκτικού μετεωρίτη «ή Εμείς ή κανείς», απηύθυνε ανοικτή πρόσκληση συσπείρωσης των κομμάτων της αντιπολίτευσης υπό την ηγεσία του χωρίς να απαντά στα ερωτήματα της αξιοπιστίας και της ιδεολογικής του σταθερότητας. Η σχεδόν τετραετής συμπόρευση με την εθνικιστική Δεξιά Καμμένου απέδειξε ότι οι ιδεολογικές διαφορές δεν αποτελούν γι’ αυτόν «κόκκινες γραμμές». Ποιοι «χωρούν» στο «Εμείς»; Η καμμενική εμπειρία δείχνει από Βελόπουλο μέχρι Καρυστιανού και από αριστερά ως και εξωκοινοβουλευτικά ρέστα. (Η Ζωή βέβαια να μην τον δει ζωγραφιστό.) Αυτή η υπερφίαλη ιδεολογική διάζευξη θα του στοιχίσει. Ο εξοβελισθείς Νίκος Παππάς θα μπορούσε να του θυμίσει πώς κλείνονται οι νυχτερινές συμμαχίες!
Ο Τσίπρας δεν κατατρύχεται μόνον από τις μνημονιακές μνήμες (2013-2019) που άφησαν επώδυνες ουλές στην κοινωνία. Η τωρινή επιχείρηση απαξίωσης των συντρόφων του που τον υπηρέτησαν πιστά έχει κόστος. Αν τους απορρίπτει ως άχρηστους, πόσο να διαφέρει ο τέως επικεφαλής τους; Πιστεύω ότι οι διάλογοι στα προεκλογικά «πρωινάδικα» ελασιτών και συριζαίων και λοιπών «συντρόφων» θα τύχουν υψηλότερης τηλεθέασης από τις κωμικές τηλεοπτικές σειρές...

Η συζήτηση για το ποια κόμματα θα καταλάβουν πόσα έδρανα στη Βουλή είναι πρόωρη. Το σταθερό είναι ότι η Νέα Δημοκρατία απέχει παρασάγγας. Ο τίτλος ΕΛΑΣ προέκυψε από εκείνο το «ερχόμαστε από πολύ μακριά» του Αλέξη. Γράμμο - Βίτσι (άκλιτο) είναι η ιστορία του προσωπικού κόμματος Τσίπρα; Να ρωτήσω και τον Μήτσο Κουτσούμπα. Ο Ανδρουλάκης γιόρτασε τα γενέθλια του ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη, 3 του Σεπτέμβρη, και ξανάβρε τους μπαξέδες το... Παγκρήτιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Οποιος κι αν είναι τρίτος, έχει σημασία; Μερικοί μένουν... προλύτες.

Στον απολογισμό των 52 χρόνων της Ν.Δ., τα τελευταία επτά χρόνια διακυβέρνησης έχουν θετικό αποτύπωμα και ταυτόχρονα κυβερνητικό κόστος. Οι δεσμοί των στελεχών της με τις τοπικές κοινωνίες παραμένουν ισχυροί και αναλλοίωτοι και η απομάκρυνση των διατεινόμενων... δεξιότερα Κουροπάτκιν, άνευ σημασίας. Υπάρχει προηγούμενο: Ελληνες -διά του Τύπου της εποχής, 1904-1905- συμβούλευαν τον Ρώσο στρατηγό Κουροπάτκιν τι να κάνει στο μέτωπο... της Μαντζουρίας! Οπότε, ευθυμήσαμε κι απόψε... Ο Μητσοτάκης, χωρίς να απεμπολεί την κεντροδεξιά παρακαταθήκη του κόμματος, που ενισχύεται από την κατάρρευση της αντιπολίτευσης, απευθύνεται στο Κέντρο. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε τον θεμέλιο λίθο4 της διεύρυνσης, προβλέποντας ότι η σύμπλευση δημοκρατικών δυνάμεων κατατείνει σε κυβερνητική αυτοδυναμία. Οι αντίπαλοι σήμερα της Ν.Δ. ανήκουν σε τρεις σαφείς κατηγορίες: στασιμότητα, αδράνεια, προσκόλληση στο παρελθόν. Μπορούν να αντιμετωπίσουν τη διαχρονική πατριωτική θέση (ένα ποσοστό 8%-10% των εκλογέων) που επιλέγουν ενσυνειδήτως την κυβερνησιμότητα χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις; Κομμάτι Δύσκολο!

Διασκεδάζω με τους επίδοξους που διατείνονται ότι θα ρίξουν τον Μητσοτάκη. Δεν είναι που τα μεγέθη των προτεινόμενων και αυτοπροτεινόμενων ηγετών είναι λιλιπούτεια. Ξεχνούν κι εκείνο το παραδοσιακό: «Πού πας, ορέ καημένε Καραμήτρο;»...

1. Ο ύμνος της Ν.Δ. ακούστηκε πρώτη φορά στις ευρωεκλογές του 1984, επί Ευάγγελου Αβέρωφ. Ηγήθηκε της Ν.Δ. έως την 1η/9/1984 και τον διαδέχθηκε -με τις ευλογίες του, έναντι του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου- ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
2. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κέρδισε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (1956,1958,1961), αλλά όχι με τρεις πλήρεις τετραετίες.
3. Η Μαρία Καρυστιανού, 5/10/26, στην εκπομπή «Κοινωνία ώρα MEGA, δήλωσε: «Είναι πολύ δυνατό πρόγραμμα (μου) και θεωρώ πιθανή την αυτοδυναμία».
4. Το πρώτο άνοιγμα έγινε με την ίδρυση της Ν.Δ. το 1974, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ενέταξε προσωπικότητες του Κέντρου. Το 1978 αυτή η πολιτική ονομάστηκε «διεύρυνση». Προσχώρησαν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (υπουργείο Συντονισμού), ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος (υπουργείο Οικονομικών) και άλλα στελέχη του Κέντρου.