Η Ρένια Λουιζίδου μίλησε για την παράσταση όπου πρωταγωνιστεί, τον λόγο που δεν έχει social media, αλλά και το πώς αισθάνεται όταν βλέπει τα τηλεοπτικά παιδιά της να έχουν μεγαλώσει.
Η ηθοποιός, δήλωσε πιο συγκεκριμένα στην κάμερα του «Πάμε Δανάη»:
«Δεν έχω social media. Μου αρέσει η ιδέα άλλα νομίζω ότι είναι ακόμη σε παιδική ηλικία. Είναι υστερία, μανία, αρρώστια. Νιώθω ότι ο κόσμος στα social media αισθάνεται υποχρεωμένος να πει οπωσδήποτε κάτι ή να αναρτήσει μία φωτογραφία του. Εγώ δεν αισθάνομαι «φωτογραφίσημη» ούτε μία φορά το μήνα όχι μία φορά τη μέρα».
Δείτε βίντεο
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-cq0a8wkwuku1)
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Είμαι βουτηγμένη στην ανασφάλεια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Θεωρώ ότι όταν βγαίνεις δημοσία δεν θα πάρεις την "κατάρα" σου μαζί άλλα θα κάνεις το καλύτερο δυνατό σε διάθεση για να μην τους μαυρίσεις την ψυχή. Το κοινό με τον ρολό μου στην παράσταση είναι ότι είμαστε και οι δυο γυναίκες μετά τα 50. Όλες οι γυναίκες μετά την ηλικία αυτή περνάμε συγκεκριμένες πίστες».
Η Ρένια Λουιζίδου ανέφερε επίσης: «Οι παλαιότερες γενιές προσπαθούσαν περισσότερο να κρατήσουν μία σχέση για λόγους κοινωνικού περίγυρου. Σήμερα δεν το κάνουν, και αυτό είναι υγιές. Δεν είμαι σίγουρη ότι όσοι σκεφτόντουσαν να γίνουν ηθοποιοί και δεν έγιναν, καταλαβαίνουν ακριβώς τι είναι αυτή η δουλειά στον πυρήνα της. Πέρασα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να αισθανθώ ότι με “παίρνει” να γίνω ηθοποιός.
Όσο για τα παιδιά που υποδύθηκαν τα παιδιά της σε διάφορες σειρές, είπε, μεταξύ άλλων: «Πρώτα από όλα σοκάρομαι γιατί βλέπω κάτι ανθρώπους πολύ μεγάλους πια».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.