Βασίλης Κωνσταντόπουλος

Ο Ολυμπιακός έφυγε από την Τρίπολη με το 0-1 και μαζί με τους τρεις βαθμούς πήρε και ένα ενδιαφέρον στοιχείο για τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και καιρό γύρω από το ποδόσφαιρο του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Απέναντι στον Αστέρα έκανε 13 σέντρες σε open play. Σχεδόν τις μισές από τις 25,6 που είχε κατά μέσο όρο την περασμένη σεζόν και πολύ λιγότερες από τις 32 της πρεμιέρας απέναντι στον Ατρόμητο.

Είναι ένα ενδιαφέρον στατιστικό. Δεν είμαι όμως καθόλου βέβαιος ότι από μόνο του μας λέει αν ο Ολυμπιακός έπαιξε καλύτερο ποδόσφαιρο. Στην κουβέντα γύρω από την ομάδα του Μεντιλίμπαρ κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε έναν περίεργο ποδοσφαιρικό κανόνα! Λίγες σέντρες, καλός Ολυμπιακός. Πολλές σέντρες, κακός Ολυμπιακός. Δεν είναι τόσο απλό.

Η σέντρα δεν είναι κάποιο απαγορευμένο κατάλοιπο μιας άλλης εποχής. Είναι δομικό στοιχείο του ποδοσφαίρου και ένας από τους τρόπους με τους οποίους μια ομάδα μπορεί να ολοκληρώσει σωστά μια επίθεση. Το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσες φορές σεντράρει. Είναι ποιος σεντράρει, από πού, υπό ποιες συνθήκες, τι έχει προηγηθεί και πόσοι παίκτες βρίσκονται στην περιοχή για να επιτεθούν στην μπάλα.

Ο Σάλιακας και το… αυτονόητο

Ο Μανώλης Σάλιακας πήρε την μπάλα στη δεξιά πλευρά, βρήκε τον χρόνο και τον χώρο και έστειλε την μπάλα εκεί όπου έπρεπε. Ο Ζότα Σίλβα επιτέθηκε σωστά στη φάση και πέτυχε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης.

Ο Μεντιλίμπαρ στάθηκε μετά το παιχνίδι στη συγκεκριμένη ενέργεια, περιγράφοντας την ουσιαστικά ως τον "ορισμό" της σέντρας. Η μπάλα δεν σηκώθηκε με την ελπίδα ότι κάποιος θα τη βρει. Υπήρχε στόχευση, σωστό timing και παίκτης που επιτέθηκε στον κατάλληλο χώρο. Από την άλλη, δεν χρειάζεται να παρουσιάσουμε ως ποδοσφαιρική αποκάλυψη ότι ένα δεξί μπακ έβγαλε μια καλή σέντρα.

Ο Σάλιακας έκανε, κατά μία έννοια, το αυτονόητο για τη θέση του. Ένα από τα στοιχεία για τα οποία αποκτήθηκε και ένα από αυτά που πρέπει να προσφέρει στον Ολυμπιακό. Μόνο που το αυτονόητο, όταν γίνεται με ποιότητα, μπορεί να κρίνει ένα παιχνίδι.

Αυτή η φάση εξηγεί καλύτερα από οποιοδήποτε στατιστικό γιατί δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να δαιμονοποιούμε τη σέντρα. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται μπακ που δεν θα σεντράρουν για να θεωρηθεί περισσότερο δημιουργικός. Χρειάζεται μπακ που θα φτάνουν στις σωστές θέσεις και θα σεντράρουν με στόχο και ποιότητα.

Άλλο η σέντρα, άλλο η «γιόμα»
Η κουβέντα έγινε ακόμη πιο επίκαιρη μετά την τοποθέτηση του Βαγγέλη Μαρινάκη, ο οποίος μετά την κλήρωση του Europa League μίλησε για την ανάγκη ο Ολυμπιακός να παίξει διαφορετικά και αναφέρθηκε στις «γιόμες» από τον τερματοφύλακα ή τα στόπερ. Άλλο μια μεγάλη μπάλα χωρίς προϋποθέσεις και άλλο μια οργανωμένη προσπάθεια που μεταφέρει το παιχνίδι στα άκρα, δημιουργεί χώρο και καταλήγει σε σέντρα προς την περιοχή. Όπως άλλο είναι να στέλνει ένας παίκτης την μπάλα από τα 35 μέτρα προς το «κουτί» επειδή δεν βρίσκει τίποτε άλλο και άλλο να φτάνει το μπακ ψηλά μετά από συνεργασία και να ψάχνει συγκεκριμένη κίνηση συμπαίκτη του.

Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν η σέντρα παύει να είναι επιλογή και γίνεται καταφύγιο. Όταν μια ομάδα δεν μπορεί να παίξει ανάμεσα στις γραμμές, δεν δημιουργεί από τον άξονα, δεν έχει παίκτες που μπορούν να κουβαλήσουν την μπάλα ή να νικήσουν έναν αντίπαλο στο ένας εναντίον ενός και τελικά τη μεταφέρει μονότονα στα άκρα περιμένοντας μια σέντρα.

Ο Μεντιλίμπαρ έχει πλέον περισσότερα εργαλεία

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έχει πλέον περισσότερους παίκτες με ενέργεια, κίνηση και διαφορετικά χαρακτηριστικά. Παίκτες που μπορούν να μεταφέρουν την μπάλα, να κινηθούν ανάμεσα στις γραμμές, να παίξουν κάθετα, να δημιουργήσουν καταστάσεις ένας εναντίον ενός και να δώσουν στην επίθεση περισσότερες διαδρομές μέχρι την τελική ενέργεια. Αυτή πρέπει να είναι η πραγματική διαφοροποίηση του Ολυμπιακού. Όχι να κατέβει ένας αριθμός από τις 25 σέντρες στις 13 ώστε να μπορούμε μετά να πούμε ότι η ομάδα έπαιξε πιο δημιουργικά. Στην Τρίπολη ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 31' και δεν χρειάστηκε να περάσει ολόκληρο το παιχνίδι πολιορκώντας μια κλειστή άμυνα. Είχε 50% κατοχή και 20 ενέργειες στην αντίπαλη περιοχή. Απέναντι στον Ατρόμητο είχε 69% κατοχή, 26 τελικές και πίεζε μέχρι το τέλος για να βρει το γκολ. Δύο διαφορετικά παιχνίδια, δύο διαφορετικές αγωνιστικές συνθήκες. Είναι απολύτως λογικό να αλλάζει μαζί τους και ο αριθμός των σεντρών.

Γι' αυτό θεωρώ άδικο να ανοίγουμε μετά από κάθε παιχνίδι τη στατιστική κατηγορία «crosses» και να τη χρησιμοποιούμε σαν βαθμολογία της δημιουργικότητας του Ολυμπιακού. Μπορεί σε ένα εξαιρετικό παιχνίδι να κάνει 25 σέντρες και σε ένα κακό παιχνίδι να κάνει οκτώ.

Στην Τρίπολη έκανε 13. Μία από αυτές, του Σάλιακα, ήταν αρκετή για να κρίνει το παιχνίδι. Όχι επειδή ήταν η μία από τις 13, αλλά επειδή έγινε τη σωστή στιγμή, από τον σωστό χώρο και με σωστή εκτέλεση. Αυτό πρέπει να αναζητήσει περισσότερο ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ. Όχι λιγότερες σέντρες με το ζόρι. Περισσότερους τρόπους για να φτάνει σωστά μέχρι τη σέντρα. Αν η σέντρα είναι το τέλος μιας καλά οργανωμένης επίθεσης, είναι όπλο. Αν είναι η μοναδική απάντηση στο «τι κάνουμε τώρα με την μπάλα;» τότε γίνεται πρόβλημα.