Σταύρος Σουντουλίδης

Το 0-1 στο Περιστέρι δεν έλυσε τα προβλήματα του ΠΑΟΚ, ούτε ξαφνικά μετέτρεψε μια ομάδα που ακόμη ψάχνεται σε ένα καλοκουρδισμένο σύνολο. Του έδωσε, όμως, κάτι που αυτή την εποχή είναι εξίσου σημαντικό: χρόνο και ηρεμία. Αν περάσει και από το Αγρίνιο, θα μπορεί να αξιοποιήσει και τα δύο.

Ο «Δικέφαλος» πέρασε από το Περιστέρι, έκανε τη δουλειά και γνωρίζει πολύ καλά πως αν περάσει και από το Αγρίνιο, εκεί όπου μετρά δώδεκα διαδοχικά «διπλά» σε πρωτάθλημα και Κύπελλο, θα πάει στη διακοπή των εθνικών ομάδων με μια άκρως ικανοποιητική συγκομιδή.

Δεν είναι λίγο για μια ομάδα που βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία να γνωρίσει τον καινούργιο εαυτό της.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου, άλλωστε, το αποτέλεσμα έχει τη δική του αξία. Και μέσα σε δεκαεπτά ημέρες ο ΠΑΟΚ κέρδισε δύο φορές στο ίδιο γήπεδο μια πολύ καλή ομάδα, όπως είναι ο Ατρόμητος.

Η πολύ καλή εικόνα (τρεξίματα, ρυθμός, πλαγιοκοπήσεις, ισορροπία, κατοχή) του ΠΑΟΚ στο α' μέρος έμελλε να είναι αρκετή για την «επαγγελματική νίκη» απέναντι στον Ατρόμητο. Συμβαίνει, επίσης, σε τούτο το ξεκίνημα της περιόδου η γενική εικόνα του β’ μέρους. Το δοκάρι του Άλι δεν έγινε γκολ και στη συνέχεια ο Ατρόμητος πίεσε, αλλά λόγω ελλειμματικών τελειωμάτων, μεταξύ άλλων συμπτώσεων, δεν απείλησε παρά ελάχιστα την εστία του «κάπτεν», Αντώνη Τσιφτσή.

Ο ΠΑΟΚ (απ)έδειξε στο χορτάρι πώς είναι να αντέχουμε, υποφέροντας, ν' απορροφούμε εντός ή εκτός έδρας, αυτό δεν έχει την παραμικρή σημασία, την πίεση του αντιπάλου. Το κρίσιμο, παρά ταύτα, ήταν ότι ο «Δικέφαλος» (όταν είδε πως το παιγνίδι δεν του έβγαινε για δεύτερο γκολ) επέδειξε την ωριμότητα να μη εκβιάσει το πράγμα στο β' ημίχρονο. Οχι ότι στο δεύτερο μισό η επιθυμία των παικτών του Λίσι εξέλιπε, ωστόσο ήταν ολοφάνερο πως (για προφανείς λόγους) το πόδι δεν σανίδωνε, πια, το γκάζι. Και δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό.

Μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει δεν γίνεται να κερδίζει μόνο όταν όλα λειτουργούν τέλεια. Πρέπει να μάθει να κερδίζει και τις βραδιές που το παιχνίδι στραβώνει, που ο αντίπαλος πιέζει, που οι αποστάσεις μεγαλώνουν και το καθαρό μυαλό αρχίζει να λιγοστεύει.

Στο κάτω κάτω, κι έτσι, πάλι εν όψει της συνέχειας στη League Phase, οι «ασπρόμαυροι» είναι σε λίγο καλύτερη κατάσταση από πέρσι όταν είχαν ξεκινήσει τη διοργάνωση μ’ ένα ξεγυρισμένο «ντόρτι» από τον Λεβαδειακό. Αν καταφέρουν, μάλιστα, να προοδεύσουν και φέτος στο Κύπελλο, έχοντας την πιο απαιτητική κλήρωση, καθώς είναι η μοναδική ομάδα που καλείται να αντιμετωπίσει τέσσερις αντιπάλους από τη Super League, ουδείς θα θυμάται πως πέρασε από το Περιστέρι, αντιθέτως το τρακάρισμα του περασμένου Σεπτεμβρίου στη Λιβαδειά το κουβάλησαν μέχρι τέλους.

Από αυτή την άποψη, ο «Δικέφαλος», αν κι εφόσον προσπεράσει με επιτυχία και τον τελευταίο ψυχολογικό σκόπελο-Παναιτωλικός, πλέον θα έχει την πολυτέλεια να πάει στη διακοπή... άνετα. Να δουλέψουν προπονητής και παίκτες. Να γνωριστούν καλύτερα. Να γίνουν οι παλιοί και οι νέοι ομάδα. Να αποκτήσουν αυτοματισμούς και κοινές αναφορές. Απελευθερωμένοι. Δίχως να τους καταπλακώνει η πίεση της καταστροφολογίας.

Και να ελπίζουν ότι, συν τω χρόνω, με την ηρεμία θα τιθασευτεί ετούτη η απειθαρχία, η ανισορροπία, η μετάβαση απ' το ζενίθ στο ναδίρ μες στο ίδιο ενενηντάλεπτο, δηλαδή τα τρέχοντα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού τους.

Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της αστάθειας και της αβεβαιότητας στο τοπίο. Συμβαίνουν πολλά. Ο Οκτώβριος, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος είναι, πάλι, οι μήνες στους οποίους η καθεστηκυία τάξη κατά κανόνα αποκαθίσταται. Και εκεί θα πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε τι πραγματικά μπορεί να γίνει ο ΠΑΟΚ του Λίσι. Αρκεί να γίνει δουλειά στη διακοπή. Εξάλλου, υπάρχει μπόλικη, πλέον, ποιότητα στο ρόστερ για κάνει τους παροικούντες στη Μικράς Ασίας να αισιοδοξούν πως αν οι μονάδες γίνουν σύνολο το μέλλον θα είναι πολύ καλύτερο.

Ο Κόστα ήταν και χθες αλάνθαστος -παρεμπιπτόντως στη φάση με τον Πνευμονίδη δεν υπάρχει κανένα πέναλτι: ο νεαρός του Ατρομήτου έχει ήδη αρχίσει να πέφτει πριν από την ψηλά και μάλλον ασήμαντη επαφή-, ο Γιάκιτς όσο είχε δυνάμεις έδειξε πράγματα που έλειπαν από τον άξονα. Ούγκρεσιτς και ο Εντιαγέ μπαίνουν σταδιακά στο κλίμα και το ίδιο θα συμβεί με τον Μπάνζα όταν αρχίσει να αποκτά ρυθμό και να παίρνει παιχνίδια στα πόδια του.

Οι μονάδες υπάρχουν. Το ζητούμενο πλέον είναι να γίνουν ομάδα.