Δημήτρης Παγαδάκης

Απέμειναν οι λάμψεις των βεγγαλικών που εκτοξεύτηκαν από το βήμα της. Μερικά δισεκατομμύρια εδώ. Κάμποσα δισεκατομμύρια εκεί. Πάρε κόσμε γκαζόν από πράσινα εκατοστάευρα.

Τα ταξίματα που εξαγγέλθηκαν μπήκαν στη σειρά σαν φαντάροι στο συσσίτιο. Οι υποσχέσεις που μοιράστηκαν στοιβαχτήκαν σε θεόρατες ντάνες. Η οικονομία, όμως, δεν είναι λόχος. Ούτε αποθήκη. Λειτουργεί συχνά σαν ταξινομημένος λογαριασμός.

Εδώ και χρόνια, άλλωστε, η ΔΕΘ μετατρέπεται κάθε Σεπτέμβριο σε ένα ιδιότυπο λογιστήριο της Δημοκρατίας. Τα κόμματα μιλούν για την οικονομία συνδέοντας την με το πολιτικό τους αφήγημα. Λογικό.

Απλώς γιατί κάθε οικονομικό πρόγραμμα που δημοσιοποιούν αναζητά τελικά μια απάντηση στα ίδια παλιά ερωτήματα: Ποιος και πώς θα το εφαρμόσει; Ποιος θα πληρώσει και ποιος θα ωφεληθεί; Ποια παροχή θα εξαϋλωθεί και ποια θα πραγματοποιηθεί. Αφορούν, επομένως, μια πρόταση διακυβέρνησης.

Αναγκαστικά από εδώ και πέρα τα κόμματα εμπλέκονται με τη συνήθη κουλτούρα των προεκλογικών δεσμεύσεων. Υπακούουν στο στόχο της διατήρησης ή της διεκδίκησης της εξουσίας. Όπότε, οι ανακοινώσεις τους δεν συνιστούν μόνο μια πρόβα εκλογικής σύγκρουσης αλλά και ένα διαγωνισμό αξιοπιστίας.

Κι αυτό γιατί, αρκετά από τα προγράμματα των μεγαλύτερων κόμματων της αντιπολίτευσης φάνηκαν να έχουν συνταχθεί με μπόλικη προχειρότητα. Μερικά έχουν πλαισιωθεί ανεύθυνα με ελκυστικές λαϊκιστικές εξαγγελίες και πιασάρικες δεσμεύσεις για να γοητεύσουν το εκλογικό σώμα. Επικοινωνούν μαζί του διεκπεραιωτικά με τη παραδοσιακή, δοκιμασμένη τεχνική της σαγήνης ή της παγίδας των πλουσιοπάροχων παροχών.

Ωστόσο με το κρεσέντο πλειοδοσίας τους παραμερίζουν το βασικό νόημα της σταθερότητας, της συνέπειας και της αξιοπιστίας για την οικονομίας της χώρας. Παραγκωνίζουν αυθαίρετα τη σημασία του δημοσιονομικού χώρου. Υποσκελίζουν ετσιθελικά τους αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες και στόχους για τα ελλείμματα και το χρέος.

Από τη μεριά τους υπεραμύνονται ότι το πρόγραμμα τους είναι ρεαλιστικό, κοστολογημένο, τεκμηριωμένο και εφαρμόσιμο. Ισχυρίζονται ότι οι προτάσεις τους δεν θέτουν σε κίνδυνο τη δημοσιονομική ισορροπία. Επιμένουν παρότι η χώρα έχει «ματώσει» στο παρελθόν από παρόμοιες διαβεβαιώσεις.

Παράλληλα προσθέτουν ηθικοπλαστικά αέρα κοπανιστό περί δικαιοσύνης στην ανάπτυξη, Επιδίδονται σε βερμπαλισμούς περί διαφορετικής αναδιανομής του πλούτου που παράγεται. Φαντασιώνονται πχ. πατριωτική εισφορά του 1% των απροσδιόριστων πιο πλούσιων Ελλήνων και παραληρηματικές επιδρομές σε θυρίδες.

Δείχνουν σκόπιμα να αγνοούν πως όταν προσγειώνονται στη πραγματική ζωή όσα με το στόμα αφειδώς διανέμουν, αυτά γίνονται φόροι, εισφορές, δαπάνες, χρέη, μισθοί, ενοίκια. Στο κάτω οι οικονομικές εισηγήσεις τους μπορούν να αξιολογηθούν στο πεδίο του εγχωρίου οικονομικού χάρτη.

Υπάρχουν αρμόδια κρατικά όργανα, όπως το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ή το Δημοσιονομικό Συμβούλιο για να τις ελέγξουν και να τις ζυγίσουν. Προκειμένου να διαπιστώσει ο Έλληνας πολίτης αν αυτές είναι εφικτές ή αν αρμενίζουν στα σύννεφα και ποτίζουν επί γης λεφτόδενδρα.

Προφανώς, η μεγάλη μερίδα της κοινωνίας δεν έχει ανάγκη από νέες ή παλιές αυταπάτες που πλασάρουν διάφοροι χουβαρντάδες τελάληδες σε ένα παζάρι υποσχέσεων. Χρειάζεται περισσότερη σύνεση και καλύτερο σχεδιασμό στη διαχείριση της οικονομίας. Όχι γαλαντόμες παροχές που ηχούν ευχαρίστα στα αυτιά. Πόσο μάλλον όταν οι προκλήσεις καταφθάνουν καταιγιστικές;

Η ενεργειακή θύελλα και οι συνακόλουθες πληθωριστικές πιέσεις, από τις όποιες επωφελούνται για να κάνουν πάρτι οι ντόπιοι κερδοσκόποι, χτυπούν βάναυσα τη πόρτα του τόπου. Εξακοντίζουν στη στρατόσφαιρα τις τιμές στις αντλίες βενζίνης, στους λογαριασμούς ρεύματος και θέρμανσης, στα ράφια των σούπερμαρκετ.

Επί αυτών των κρίσιμων θεμάτων που προοιωνίζουν δεινά για τους οικονομικά ασθενέστερους απαιτείται η άμεση απάντηση όλου του πολίτικου προσωπικού. Κυβέρνησης και κομμάτων. Όχι η συνυφασμένη με εκλογικές στρατηγικές προσφορά δελεαστικών οικονομικών πακέτων. Τα οποία διαγκωνίζονται για το ποιο θα «φαγωθεί» αμάσητο.