Θα ανοίξει πάλι η πόρτα του φρενοκομείου;
Πάνος Λουκάκος

Πάνος Λουκάκος

Θα ανοίξει πάλι η πόρτα του φρενοκομείου;

Καθώς η ημερομηνία των προσεχών εκλογών πλησιάζει, καταγγελίες και τοξικοί χαρακτηρισμοί δίνουν τον τόνο σε ομιλίες εντός και εκτός Βουλής, σε προεκλογικές περιοδείες πολιτικών αρχηγών και σε αντιπαραθέσεις κομματικών στελεχών στα τηλεοπτικά κανάλια, που συχνά εκτρέπονται σε κραυγές και ύβρεις

Την ίδια ώρα, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται σε αριθμούς διπλάσιους έναντι του δεύτερου και του τρίτου κόμματος της αντιπολίτευσης, της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ, αντίστοιχα. Και τέλος, στο ερώτημα ποιον εμπιστεύεστε περισσότερο ως πρωθυπουργό, η υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη κινείται σταθερά σε υπερδιπλάσια έως τριπλάσια ποσοστά έναντι του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη.

Πίσω από τους αριθμούς αυτούς κρύβονται ορισμένα πολύ συγκεκριμένα δεδομένα: η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αντιμετώπισε με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία, αλλά πάντως -συν πλην- με επιτυχία τις διαδοχικές κρίσεις της πανδημίας, του Μεταναστευτικού, των ενεργειακών προβλημάτων και των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Επί των ημερών αυτής της κυβέρνησης βελτιώθηκε αισθητά η εικόνα της χώρας στο διεθνοπολιτικό και οικονομικό σύστημα, μειώθηκε η ανεργία, ασκήθηκε αξιόπιστη εξωτερική και αμυντική πολιτική που διεύρυνε σε μεγάλο βαθμό τα διεθνή ερείσματα της Ελλάδας, υλοποιήθηκαν και υλοποιούνται εξοπλισμοί που μειώνουν αισθητά τα μεγέθη της τουρκικής απειλής. Και πάνω απ’› όλα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν αυτή που επανέφερε την κανονικότητα στη χώρα μετά τη δεκαετή λαίλαπα 2009-2019. Προφανώς στην περίοδο της έως σήμερα επταετούς διακυβέρνησής της καταγράφονται και αρνητικές πτυχές, όπως είναι τα σκάνδαλα, η ακρίβεια, τα κρούσματα διαφθοράς τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, οι εκκρεμείς υποθέσεις των Τεμπών και των παρακολουθήσεων. Αλλά το τελικό ισοζύγιο παραμένει θετικό.

Από την άλλη πλευρά, ο έως τώρα προεκλογικός λόγος του Αλ. Τσίπρα και του Ν. Ανδρουλάκη έχουν ως αποκλειστικούς κεντρικούς άξονες τις συνεχείς καταγγελίες για κατάλυση της Δημοκρατίας, την ακραία κυβερνητική διαφθορά, αποκαλώντας μάλιστα τον πρωθυπουργό «αρχιερέα της διαφθοράς», τη διάβρωση του κράτους δικαίου, τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης και των μέσων ενημέρωσης.

Διερωτάται κανείς κατά πόσον ακόμη και αυτοί που εκτοξεύουν τις καταγγελίες μπορεί να θεωρούν ότι με τέτοια επιχειρήματα θα πείσουν ευρύτερα στρώματα του εκλογικού σώματος που κινούνται έξω από τον κύκλο των εν στενή εννοία ήδη οπαδών και ψηφοφόρων τους. Και ακόμη περισσότερο αν ο κύριος στόχος τους περιορίζεται στην περιχαράκωση των ήδη ψηφοφόρων τους. Γι’ αυτό και επιλέγουν τον καταγγελτικό, τοξικό και επιθετικό λόγο, τη σπίλωση πολιτικών αντιπάλων, τη σκόπιμη παρερμηνεία της πραγματικότητας και τελικά την απόπειρα δημιουργίας συνθηκών γενικευμένης σύγχυσης και μη κανονικότητας.

Θυμίζουν όλα αυτά συνθήκες της δραματικής δεκαετίας του 2010. Τη δεκαετία δηλαδή κατά την οποία μέσα σε πρωτοφανή γενικευμένη οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση παρέλυσαν οικονομία, κράτος, θεσμοί, δομές. Ζήσαμε κατά τη δεκαετία της μεγάλης κρίσης την τυφλή έκρηξη άλογων δυνάμεων, την επικράτηση του ανορθολογισμού, την αδυναμία πολιτικής και νοητικής σύλληψης των καταστάσεων που βιώναμε και σε επίπεδο εκλογικού σώματος και σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών. Ζήσαμε, με άλλους λόγους, την απόλυτη μη κανονικότητα. Αλλά σήμερα, μετά τη δεκαετή κρίση, οι συνθήκες αυτές δεν ισχύουν και το κυρίως ζητούμενο είναι η κανονικότητα.

Φανερώνει αυτή η αγνόηση των νέων σημερινών συνθηκών ένα μείζον πολιτικό έλλειμμα των κομμάτων της αντιπολίτευσης, μια συνολική πολιτική ανικανότητα άρθρωσης νέου, σύγχρονου πολιτικού λόγου και μια αδυναμία προσαρμογής στα σημερινά δεδομένα. Διότι το κεντρικό ερώτημα των προσεχών εκλογών είναι ποιος μπορεί να χειριστεί καλύτερα την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα, την ακρίβεια, την ασφάλεια, την ενέργεια και όλα τα άλλα που συναποτελούν την καθημερινότητα του πολίτη. Και σίγουρα, δεν θα κριθούν οι εκλογές στις παρακολουθήσεις, στο κράτος δικαίου, στα Τέμπη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα λοιπά συναφή.

Σήμερα, ο Αλ. Τσίπρας δηλώνει ότι η ΕΛΑΣ θα σχηματίσει κυβέρνηση «προοδευτικής συνεργασίας», με τον ίδιο πρωθυπουργό. Αλλά ουδείς θέλει να συνεργαστεί μαζί του από τον αυτοαποκαλούμενο «προοδευτικό χώρο». Με ποιους, λοιπόν, συνεργάτες; Στη σφαίρα του παραλόγου κινείται και ο Ν. Ανδρουλάκης όταν υποστηρίζει πως αυτός θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να στηρίξει κυβέρνηση συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία. Αλλά ουδείς από τον χώρο των «προοδευτικών συνεργασιών» δέχεται να μετάσχει σε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ν. Ανδρουλάκη.

Τα δεδομένα αυτά τα γνωρίζουν πολύ καλά οι τρεις βασικοί παράγοντες της πολιτικής εξέλιξης, ο Κ. Μητσοτάκης, ο Αλ. Τσίπρας και ο Ν. Ανδρουλάκης. Και είναι φανερό πως ο καθένας έχει τους δικούς του σχεδιασμούς, που κατά κανόνα δεν συμπίπτουν ούτε με αυτά που δημόσια διακηρύσσει ούτε και με τους σχεδιασμούς των άλλων.

Κλείσιμο
Πλησιέστερα προς την κοινή πολιτική λογική και τον κοινό πολιτικό νου κινείται σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης. Αποκλειστικός στόχος του είναι διακηρυγμένα η αυτοδυναμία. Σε αντίθετη περίπτωση, έχει δημοσίως και επανειλημμένα δηλώσει πως το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία είναι το ΠΑΣΟΚ, δήλωση που πάντα αποκρούουν μετά βδελυγμίας ο Ν. Ανδρουλάκης και οι εκπρόσωποί του. Χωρίς να εξηγούν τι θα συμβεί στην περίπτωση πλήρους αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης. Θα παραμείνει η χώρα ακυβέρνητη ή θα σύρεται σε συνεχείς διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις; Θα ανοίξει και πάλι η πόρτα του φρενοκομείου, όπως συνέβη την προηγούμενη δεκαετία;
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα
δειτε ολες τις ειδησεις

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Best of Network

Δείτε Επίσης