Παντελής Καψής

Οι πλούσιοι πληρώνουν δικηγόρους. Και οι πάρα πολύ πλούσιοι αγοράζουν πολιτικούς. Το θυμήθηκα αυτές τις ημέρες με τη φασαρία που έγινε για τη χρηματοδότηση της ΕΛΑΣ.

Σε αυτή την ιστορία το κόμμα Τσίπρα πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένο. Άνοιξε το ζήτημα για τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι τα δύο κόμματα «ανήκουν στις τράπεζες»! Και βρέθηκε κατηγορούμενο για κρυφές χρηματοδοτήσεις καθώς δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποιος πληρώνει τις ακριβές καμπάνιες των τελευταίων μηνών. Στά κοινωνικά δίκτυα έγινε πάρτι καθώς άρχισαν να κυκλοφορούν και ονόματα μιντιαρχών οι οποίοι υποτίθεται ότι χρηματοδοτούν τον Τσίπρα. Φυσικά χωρίς στοιχεία.

Η ΕΛΑΣ έπεσε βέβαια θύμα του ίδιου του λαϊκισμού της. Ο Τσίπρας νομιμοποίησε την επίθεση εναντίον του κόμματος του ανοίγοντας ο ίδιος το ζήτημα της χρηματοδότησης. Το έκανε μάλιστα με προχειρότητα, χωρίς να υπολογίσει τα επόμενα βήματα. Όταν είσαι ανοικτός σε ένα θέμα δεν προκαλείς. Και τα ερωτήματα για το πού βρίσκει τα χρήματα είχαν τεθεί από καιρό. Έδειξε έτσι για μια ακόμα φορά πόσο δύσκολο του είναι να κινηθεί με στρατηγική υπομονή.

Επιδιώκει εύκολες νίκες και δεν αντέχει στον πειρασμό της φτηνής ατάκας πάντα με τον μανδύα του δήθεν ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς. Τα συνεχή μπρος πίσω το επιβεβαιώνουν. Από τον Βελουχιώτη και το φόρο στις πισίνες πήγαμε στη νομιμοποίηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και στην ευλαβική τήρηση των δημοσιονομικών περιορισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τη μια κίνηση προσπαθεί να προσεγγίσει κεντρώους και με την άλλη τους διώχνει.

Θα δούμε πού θα κάτσει η μπίλια. Αν συνεχίσει τα αντιφατικά μηνύματα για τη φυσιογνωμία και την πολιτική ταυτότητα του κόμματος θα έχει πολύ σύντομα πρόβλημα. Θα είναι το κόστος ενός κόμματος που βγήκε από διαφημιστές, δεν έχει διαμορφώσει πολιτική στρατηγική μέσα από διαδικασίες διαλόγου.

Υπάρχει ωστόσο και ένα ακόμα ζήτημα. Η αντιπαράθεση για τη χρηματοδότηση όπως και η αντιπαράθεση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που προηγήθηκε, δείχνουν ότι η κύρια μάχη που θα δώσουν το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΑΣ θα είναι η μάχη μεταξύ τους.

Και θα έχει πολλά χτυπήματα κάτω από τη μέση. Επιβεβαιώθηκε την επομένη με την υποτιθέμενη είδηση του γεύματος Γεραπετρίτη, Διαμαντοπούλου, Χριστοδουλάκη, με αντικείμενο «συγκυβέρνηση παραγραφής»! Εννοείται διαψεύστηκε αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Ακόμα και ως fake news ο σκοπός υπηρετήθηκε. Να περάσει στους ψηφοφόρους το μήνυμα ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ υπήρξαν εταίροι και πιθανώς να υπάρξουν ξανά. Θυμίζει μια παλιότερη ιστορία στις ΗΠΑ, αν θυμάμαι καλά, με έναν πολιτικό που κατηγόρησε τον αντίπαλο του ότι είναι παιδόφιλος.

Όταν του είπαν ότι η κατηγορία είναι εξωφρενική αυτός τους απάντησε πως δεν τον νοιάζει, αυτό που θέλει είναι να τον δει να βγαίνει στα μίντια και να λέει πως δεν είναι παιδόφιλος. Κάπως έτσι βλέπουν ορισμένοι την άσκηση της πολιτικής.

Για το ΠΑΣΟΚ αυτού του είδους οι επιθέσεις βάζουν ένα δίλημμα για το πώς πρέπει να απαντήσει. Η Μισέλ Ομπάμα έλεγε πως όταν οι άλλοι πέφτουν χαμηλά εσύ πρέπει να πηγαίνεις ψηλά. Η περίπτωση Τραμπ όμως έδειξε το αντίθετο. Και πρέπει να επισημανθεί ότι μέχρι σήμερα οι πολύ καλές προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν την απήχηση που θα περίμεναν.

Αυτό δεν είναι παράξενο. Οι εκλογές δεν κερδίζονται από τα προγράμματα. Και το ΠΑΣΟΚ πάσχει κυρίως από σχέδιο για την επόμενη μέρα και τα πρόσωπα που θα το υποστηρίξουν. Στην πρωθυπουργική εμπειρία και το επικοινωνιακό πλεονέκτημα του Τσίπρα οφείλει να αντιπαρατάξει την ομάδα και τον ρεαλισμό.

Με την επίγνωση ότι οι ψηφοφόροι, αυτοί τουλάχιστον στους οποίους απευθύνεται, δεν ενδιαφέρονται τόσο για τον εσωτερικό ανταγωνισμό της κεντροαριστεράς όσο για το πώς την επομένη των εκλογών θα διαμορφωθούν οι συνθήκες για την καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας. Καθώς οι εκλογές φαίνεται πια ότι θα γίνουν το 2027 χρόνος υπάρχει.

Όσο για τα χτυπήματα κάτω από τη μέση η αντιπαράθεση για τη χρηματοδότηση με τον Τσίπρα έδειξε ότι δεν πρέπει να αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Το παραμύθι του ηθικού πλεονεκτήματος πρέπει να τελειώσει.