Γιώργος Δ. Ανδρέου

Για πόσο θα μείνει, ουσιαστικά, ακυβέρνητη αν απαιτηθεί διελκυστίνδα διαβουλεύσεων για σχηματισμό κυβέρνησης και επικρατήσουν τα αδιέξοδα και οι αποκλεισμοί που έχουν θέσει από τώρα τα κόμματα.

Διαγκωνίστηκαν σε αντι- Μητσοτακική υστερία στο πρόσφατο συνέδριο του Πασόκ και αποφάσισαν πανηγυρικά να μην συνεργαστούν με τη ΝΔ. Η αντίστοιχη θέση του Τσίπρα και των Συριζαίων στο ενδεχόμενο αυτό είναι επιθετικότερα αρνητική. Η ένταση και το τοξικό κλίμα που επικρατεί αποκλείει το ενδεχόμενο συνεργασίας Πασόκ και Τσίπρα με τη ΝΔ.

Αλλά και μεταξύ τους δύσκολα. Στον χρόνο που απομένει μέχρι τις εκλογές διαφαίνεται ήδη πως θα κυριαρχήσει στον κεντροαριστερό χώρο, το δίλημμα ποιος θα έρθει δεύτερος. Τσίπρας ή Ανδρουλάκης. Σε ποιον θα δώσουν οι ψηφοφόροι τη δυναμική και την ευκαιρία να πάρει δεύτερος την εντολή να σχηματίσει Κυβέρνηση αν, η αναμφισβήτητα πρώτη ΝΔ, δεν πετύχει αυτοδυναμία. Με ορατό το ενδεχόμενο αυτό Ανδρουλάκης και Τσίπρας θα ανεβάζουν την ένταση και την τοξικότητα στη μεταξύ τους πολιτική αντιπαράθεση, που αναμένεται να λάβει μεγάλες διαστάσεις μέχρι τις εκλογές. Η ένταση αυτή και κυρίως η επιλογή του ποιος θα είναι πρωθυπουργός σε σχήμα συνεργασίας, θα περιορίσει, αν δεν αποκλείσει, τη δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης από τους χαμένους των εκλογών. Άσε που δεν φτάνουν τα κουκιά των δύο, αν η ΝΔ ξεπεράσει το 25%, που θεωρείται βέβαιο. Θα χρειαστούν και κάποιους από τον «πολιτικό μπαξέ του περιθωρίου», που προτιμούν (!!!) να συνεργαστούν, για την πρωθυπουργική πολυθρόνα.

Αν προστεθούν και οι νεόκοποι ιππότες - σωτήρες - με σημαία τη δικαιοσύνη - Καρυστιανού – και την εθνολαγνεία – Σαμαράς - η πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας είναι ante portas. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πορεία της και την οικονομία.

Το θεωρητικά καλό, αλλά πρακτικά εξόχως αρνητικό, της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι οι πάμπολλες εναλλακτικές πολιτικές επιλογές. Η σχεδόν απεριόριστη δυνατότητα να διαλέξουν οι πολίτες όχι μόνο χρώματα αλλά και αποχρώσεις της πολιτικής ίριδας. Από το λευκό και την αποχή, μέχρι το βαθύ μαύρο και κόκκινο. Το ανεμπόδιστο δικαίωμα πολιτικής ικανοποίησης κάθε ψυχοσύνθεσης, παρέκκλισης, ιδιαιτερότητας, ιδιοτροπίας, εκκεντρικότητας, κοινωνικής απόκλισης, αυτοκαταστροφικής μανιοκαταθλιπτικής αλγολαγνείας, ιδεολογικών, ιστορικών και οικογενειακών κολλημάτων και εμμονών. Ακόμα και σε βάρος του εθνικού και προσωπικού τους συμφέροντος.

Το πολιτικό πάνθεον προσαρμόζεται διαρκώς, για να δίνει ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα στους νεοέλληνες να επιλέξουν αυτό που θεωρούν πως τους ταιριάζει.

Το καταπιεστικό αστικό δημοκρατικό σύστημα προσφέρει απλόχερα , στο, επιρρεπές στην ανοησία, δυστυχώς, 1/3 της κοινωνίας να μπαίνει στον «πολιτικό μπαξέ του περιθωρίου» – που έχει απ’ όλα - και να επιλέγει ανεμπόδιστα όποιο «λουλούδι» του αρέσει. Θρησκόληπτους, θεομπαίχτες, πατριδοκάπηλους, κάπηλους της δημοκρατίας, ψεύτες, λωποδύτες, καβαλημένους, άχρηστους, επικίνδυνους, νάρκισσους, παλαβούς.

Στο λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο», ευτυχώς ακόμα τα 2/3 περίπου των ψηφοφόρων, θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα:

- Στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μηστοτάκη, με όσα του πιστώνουν και καταμαρτυρούν – δίκαια ή άδικα – για τα πεπραγμένα δύο τετραετιών.
- Στη δοκιμασμένη, «συμβιβασμένη» με τη γκλαμουριά και τον καπιταλισμό, αριστερά των αμετανόητων μαθητευόμενων μάγων.
- Στην εμμονική Πασοκίλα του ‘80 και του ’65 και το νεοαυριανίστικο παλαιοκομματικό λαϊκισμό των νέων μεν στην ηλικία, υπέργηρων δε στη νοοτροπία, «συντρόφων και συντροφισσών της δημοκρατικής παράταξης».

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές το δίλλημα θα κατεβαίνει στους ψηφοφόρους. Θα το αναδεικνύουν κυρίως οι μονομάχοι της δεύτερης θέσης.

Πρέπει να αντιληφθούν οι ψηφοφόροι πως:

- το διακύβευμα των εκλογών είναι αν θα κυβερνηθεί η χώρα και από ποιους.

- είναι ψευδεπίγραφη, φενάκη, ουτοπία, με το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό, την ανεπάρκεια και τα προσωπικά και πολιτικά του αδιέξοδα, η άποψη πως ο κατακερματισμός αποτελεί λαϊκή εντολή στις πολιτικές δυνάμεις να συνεργαστούν.
- είναι ανόητη και επικίνδυνη πολυτέλεια η τιμωρητική ψήφος στο πολιτικό περιθώριο;

Να αναδειχθούν οι συνέπειες της παρατεταμένης ακυβερνησίας.

Ίσως - μπορεί κάποιοι να αρχίσουν να σκέφτονται φωναχτά – αναδειχθεί και ο ρόλος και τα συμφέροντα που επενδύουν και ενισχύουν, από το παρασκήνιο, την προοπτική της αποσταθεροποίησης. Οι πραγματικοί εχθροί της πατρίδας.

Μετά την απομάκρυνση όμως του πολίτη από την κάλπη τα λάθη δεν αναγνωρίζονται, ούτε διορθώνονται.

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι δικηγόρος (www.andreoulaw.gr)